× Ukraine - Rusland

Vraag Eindelijk geeft ook Der Spiegel toe dat de VS Rusland bedrogen heeft

Meer
4 maanden 2 weken geleden - 4 maanden 2 weken geleden #58516 door katertje
De westerse media beweren altijd dat Rusland liegt wanneer het de VS ervan beschuldigt ten tijde van de Duitse hereniging beloofd te hebben de NAVO niet naar het oosten uit te breiden. Der Spiegel bevestigt uitgerekend juist nú het Russische standpunt.

De vraag of de VS Gorbatsjov destijds hebben beloofd dat de NAVO na de Duitse hereniging niet “één duim” naar het oosten zou worden uitgebreid, is in de westerse media omstreden. Meestal wordt beweerd dat Rusland het alleen maar verzonnen heeft.

Onlangs nog zei NAVO-secretaris-generaal Stoltenberg hierover in een interview met Spiegel:

“Dat is gewoon niet waar, zo’n belofte is nooit gedaan, er is nooit zo’n achterkamerdeal geweest. Dat is gewoon onjuist.”


Dat was een regelrechte leugen, want de notulen van de besprekingen uit die tijd zijn al lang openbaar en in de archieven van zowel de VS als Rusland zijn volledig consistente verklaringen te vinden van Europese en Amerikaanse politici uit die tijd die Gorbatsjov beloofden dat de NAVO na de Duitse hereniging niet “één centimeter” naar het oosten zou uitbreiden.

Gebroken beloftes
Navo-uitbreidingen: Ten slotte geeft Der Spiegel toe dat de VS Rusland hebben bedrogen
Westerse media beweren altijd dat Rusland liegt wanneer het de VS ervan beschuldigt te beloven de NAVO niet naar het oosten uit te breiden toen het verenigd was. Uitgerekend Der Spiegel bevestigt nu het Russische standpunt.


Dat was een complete leugen, want de notulen van de gesprekken uit die tijd zijn al lang openbaar en zowel in de archieven van de VS, als in de Russische archieven, vind je de uitspraken van de toenmalige Europese en Amerikaanse politici, die Gorbatsjov beloofden de NAVO na de Duitse hereniging "geen gewoonten" naar het oosten uit te breiden, volledig consistent.

Dit is ook bekend, en daarom slaan veel westerse media al enige tijd een andere weg in en beweren ze zonder verder oponthoud dat Rusland de VS beschuldigt van contractbreuk en dat er niet zoiets is geweest, maar alleen verbale en niet-bindende toezeggingen. Nou, dat is deels waar, want wat daar mis mee is, is dat Rusland de VS beschuldigt van het schenden van het verdrag over deze kwestie, omdat er geen verdrag was.

Waar Rusland de VS van beschuldigt, is een woordbreuk, geen contractbreuk. In de internationale politiek geldt hetzelfde als voor ieder mens in het privéleven: als iemand zijn gegeven woord breekt, mogelijk zelfs meerdere keren, dan wordt het vertrouwen vernietigd. En dat is precies wat er gebeurde, want de VS hebben hun woord gebroken en daarmee de grote crisis geïnitieerd waarin we nu zitten. En de oplossing voor de crisis is ook zo moeilijk, want hoe kan Rusland iets in de VS geloven als de VS zo lichtvaardig hun woord breken? Dit is precies de reden waarom Rusland momenteel schriftelijke veiligheidsgaranties eist van de VS en de NAVO, omdat het Westen zijn woord volledig heeft gedevalueerd.

Het ongewone Spiegel-artikel
Het is interessant dat uitgerekend Der Spiegel nu deze Russische kijk op de dingen heeft bevestigd. Op 10 februari publiceerde Der Spiegel een artikel met de titel "NATO East Expansion – Is Putin Right?", dat oorspronkelijk zelfs de veel duidelijkere kop droeg "NATO East Expansion – What did the West told the Kremlin in secretly in 1990?". Dit was echter waarschijnlijk te duidelijk voor de Spiegel-redactie en daarom werd de kop gewijzigd.

Het spiegelartikel begint met berichtgeving over Jeltsins ongenoegen toen de Amerikaanse president Clinton de NAVO wilde uitbreiden, hoewel dat in tegenspraak zou zijn met 'de geest' van het Twee-plus-Vier-Verdrag, dat Clinton heeft verworpen. Vervolgens bericht Der Spiegel over tegenstrijdige verklaringen van hedendaagse getuigen, dus deelnemers aan de gesprekken op dat moment.

Pas dan komt het Spiegel-artikel tot de essentie en bevestigt het zowel de Russische kijk op de dingen, als de rapporten van de Anti-Spiegel over het onderwerp:

"Gelukkig is er nu een schat aan documenten van de betrokken landen: aantekeningen bij gesprekken, notulen van onderhandelingen, rapporten. Daarna gaven Amerikanen, Britten, Duitsers het Kremlin het signaal dat het NAVO-lidmaatschap van landen als Polen, Hongarije of Tsjechië was uitgesloten. Nog in maart 1991 verzekerde de Britse premier John Major tijdens een bezoek aan Moskou dat 'niets van dien aard zou gebeuren'.


Der Spiegel probeert deze uitspraken vervolgens tegen de achtergrond van de tijd een beetje te relativeren, maar dat neemt niet weg dat deze uitspraken zijn gedaan. Het spiegelartikel luidt ook:

In een toespraak in Tutzing op 31 januari 1990 suggereerde hij dat de NAVO een verklaring zou afleggen: "Wat er ook gebeurt in het Warschaupact, er zal geen uitbreiding van het NAVO-grondgebied naar het oosten plaatsvinden, dat wil zeggen dichter bij de grenzen van de Sovjet-Unie." Het initiatief werd populair bij de bondgenoten, onder de Britten, Amerikanen, Fransen, Italianen. Gorbatsjov heeft de zekerheid nodig dat "Hongarije geen deel zal uitmaken van de westerse alliantie in het geval van een regeringswisseling", zei Genscher in een interview met zijn Londense collega.
De Amerikaanse collega Baker was "niet bepaald blij" met het idee, maar beschouwde het als "het beste dat op dit moment beschikbaar is". De belangrijkste zorg van de westerse bondgenoten was de vraag of een verenigd Duitsland in de NAVO zou blijven – en niet de toekomst van de Oost-Europeanen, die nog steeds lid waren van het Warschaupact.

Begin februari presenteerden Genscher en Baker het plan onafhankelijk van elkaar in Moskou. In het Katharinensaal van het Kremlin verzekerde de Duitser: "Voor ons is het duidelijk: de NAVO zal niet uitbreiden naar het oosten." Dit geldt "in het algemeen". En de Amerikaan beloofde 'ijzeren garanties' dat 'noch de jurisdictie, noch de NAVO-troepen naar het oosten zullen worden verplaatst'. Toen Gorbatsjov verklaarde dat een uitbreiding van de NAVO-zone "onaanvaardbaar" was, antwoordde Baker: "We zijn het eens."

Op deze manier bevestigt Der Spiegel ook wat de vermeende 'Russische propaganda' al jaren zegt: Alle politici van het Westen beloofden Gorbatsjov destijds niet uit te breiden naar het oosten.


Het Westen wil niet vasthouden aan zijn gegeven woord
De betrokken westerse politici probeerden deze beloften echter snel te relativeren. Der Spiegel schrijft:

"Later zei Baker dat hij alleen geïnteresseerd was in Duitsland. Blijkbaar voelden de Amerikanen zich ongemakkelijk bij het onderhandelen met de Sovjets ten koste van Boedapest en Warschau. Genscher bagatelliseerde later ook de betekenis van het bezoek aan Moskou: hij had de Sovjetreactie willen 'testen', meer niet. Kort daarna begonnen de twee-plus-vier-onderhandelingen, die tot september 1990 duurden. Volgens Genscher was de Sovjet-kant niet teruggekeerd naar de kwestie van de uitbreiding van de NAVO naar Oost-Europa, dus de kwestie was opgelost.


Je kunt het zo zien, maar het verandert niets aan het gegeven woord en het feit dat het woord breekt, wekt wantrouwen op. In Rusland wordt overigens niet alleen het Westen ervan beschuldigd zijn woord te hebben gebroken, Gorbatsjov komt er ook heel slecht vanaf in Rusland, omdat hij zo naïef was om het hem niet schriftelijk te laten geven, bijvoorbeeld in het kader van het Twee-plus-Vier-Verdrag. En het was precies Gorbatsjovs naïviteit die politici als Genscher inriepen toen ze zeiden dat de 'Sovjet-kant niet was teruggekeerd naar de kwestie van de uitbreiding van de NAVO naar Oost-Europa'.

Maar rechtvaardigt het feit dat Gorbatsjov de beloften van het Westen geloofde en niet in elk gesprek op het onderwerp terugkwam, het breken van het woord? Zelfs de Spiegel-auteur is sceptisch, want in zijn artikel valt te lezen:


"Twijfels over deze versies zijn terecht. Al in februari 1990 was het geen geheim dat sommige Oost-Europeanen flirtten met de toetreding tot de NAVO op de lange termijn. De kranten berichtten erover, de Sovjet-kant richtte het meerdere keren tot westerse politici. Vanuit het Westen was er alleen algemene geruststellende informatie. De Amerikaanse president George Bush: "We zijn niet van plan de Sovjet-Unie op welke manier dan ook te schaden." De Franse president François Mitterrand: "Ik wil u eraan herinneren dat ik persoonlijk de geleidelijke ontbinding van beide militaire blokken zou verwelkomen." Later ook NAVO-secretaris-generaal Manfred Wörner: "Ik ben tegen een uitbreiding van de NAVO."
De boodschap was duidelijk. Als Gorbatsjov instemt met een verenigd Duitsland in de NAVO, zou het Westen streven naar een Europese veiligheidsstructuur die rekening houdt met de belangen van Moskou.

Wat zijn mondelinge toezeggingen in de internationale politiek/
We kunnen stellen dat het Westen beloften deed aan Gorbatsjov, die hij vervolgens verbrak, de NAVO werd immers vervolgens naar het oosten uitgebreid. We moeten ons dus afvragen wat mondelinge toezeggingen waard zijn in de internationale politiek. Der Spiegel heeft hier ook verrassend waarheidsgetrouw over geschreven:

"Informele toezeggingen over belangrijke kwesties waren niet ongewoon tijdens de Koude Oorlog. De Amerikaanse politicoloog Joshua Shifrinson vergelijkt de bijeenkomsten van 1990 met de mondelinge overeenkomsten tussen Amerikanen en Sovjets die hielpen de Cubaanse rakettencrisis van 1962 te bezweren.
Deze opvatting wordt ondersteund door het feit dat Gorbatsjov het uiterst moeilijk vond om het NAVO-lidmaatschap van een verenigd Duitsland te accepteren. Het is moeilijk voor te stellen dat de Kremlinchef met zo'n akkoord zou hebben ingestemd als de toezeggingen uit Bonn, Londen, Parijs of Washington vanuit zijn oogpunt slechts niet-bindende praatjes waren geweest. Uiteindelijk moest de Bondsregering zelfs een speciale status voor de nieuwe deelstaten aanvaarden. In principe mogen strijdkrachten van NAVO-partners of andere staten daar niet gestationeerd zijn.
In het licht van de dossiersituatie speculeren sommigen zelfs dat het Westen de Sovjets van meet af aan opzettelijk heeft bedrogen. Enkele weken na zijn bezoek aan het Kremlin wees Baker Genscher er expliciet op dat sommige Oost-Europeanen nu streven naar de NAVO. Genscher verklaarde dat dit "op dit moment niet mag worden aangeraakt" - wat alle opties open liet voor later.


Ik had er nooit van durven dromen om dit zo duidelijk in de spiegel te lezen.

Der Spiegel relativeert dit opnieuw
Het is dan ook niet verwonderlijk dat Der Spiegel dit alles vervolgens weer relativeert door te schrijven:

"Dergelijke uitspraken spreken voor Poetins these van de 'fraude' van het Westen, d.w.z. van opzettelijke misleiding. En toch is Poetins bewering vals in deze eenvoud."

Het is interessant waarom dit "verkeerd is in deze eenvoud" vanuit het oogpunt van Der Spiegel:

De jaren 1990 waren het decennium van goede bedoelingen en grote illusies – aan beide kanten. Gorbatsjov beloofde dat het Kremlin democratie zou invoeren, de mensenrechten zou respecteren en het recht van volkeren op zelfbeschikking zou respecteren. Hij opperde zelfs het idee dat de Sovjet-Unie zelf lid kon worden van de NAVO. Zijn opvolger, Jeltsin, was even zelfverzekerd: "We zullen een ander land zijn."

Het rijk in het Oosten leek in staat tot hervorming. En dus wilden Kohl, Genscher, Bush en zijn opvolger Clinton echt de NAVO veranderen, een politieke alliantie vormen en de belangen van het Kremlin serieus nemen. Er was echter een potentiële tegenstrijdigheid: aan de ene kant zou de veiligheid van alle staten "onlosmakelijk met elkaar verbonden" moeten zijn en aan de andere kant zou elke staat zijn eigen alliantielidmaatschap moeten kunnen bepalen. Maar dat leek een theoretisch probleem.
Clinton, Kohl en de anderen wezen ook jarenlang het NAVO-lidmaatschap van de Polen, Hongaren, Tsjechen of Balten af: te duur, democratie daar te instabiel, het leger te reactionair. Maar toen vertraagde het hervormingsproces in Rusland en groeide het wantrouwen. En de Republikeinen van de oppositie ontdekten dat ze punten konden scoren tegen Clinton met de kwestie van het NAVO-lidmaatschap. Veel Amerikanen met Oost-Europese roots woonden in verkiezingsbepalende swing states in het Midwesten. Clinton besloot de alliantie uit te breiden."

Ik heb dit bewust zo uitgebreid en volledig geciteerd dat mij niet kan worden verweten dat ik een deel van de redenering van The Spiegel heb weggelaten. Der Spiegel portretteert het alsof een verandering in de politieke situatie en een verandering in het beleid in Rusland ertoe heeft geleid dat de NAVO eindelijk is uitgebreid, voor een bepaald woord of niet.

Deze 'argumentatie' van der Spiegel bevestigt helaas het tegenovergestelde van wat Der Spiegel wil uitdrukken, want deze voorstelling van zaken bevestigt precies Poetins standpunt. In de jaren 90 waren Rusland en het Westen de facto vrienden. Ernstige meningsverschillen tussen het Westen en Rusland begonnen pas nadat Poetin in 2000 Russisch president werd en opkwam voor Russische belangen, in plaats van – zoals Jeltsin – te dansen naar de pijpen van de VS.

Daarom is de chronologie cruciaal: de eerste uitbreiding van de NAVO vond plaats op 12 maart 1999, toen Polen, Tsjechië en Hongarije tot de NAVO toetraden. Dit betekent dat de uitbreiding van de NAVO al werd uitgevoerd toen niemand in Europa Rusland als een tegenstander of een bedreiging zag. Rusland onder Jeltsin was tot het jaar 2000 een goede vriend van het Westen en overigens economisch en militair zo kwakkelend dat het niemand kon bedreigen.


Oorzaak en gevolg verdraaid
Der Spiegel verdraait dus oorzaak en gevolg met zijn argumentatie, omdat het het Westen was dat het gegeven woord brak en zo het verlies van vertrouwen veroorzaakte, dat vervolgens de kloof tussen Rusland en het Westen in de loop der jaren verdiepte totdat we weer op de rand van een mogelijke oorlog in Europa staan. Op geen enkel moment heeft Rusland zelf de escalatieschroef omgedraaid, maar heeft het altijd alleen gereageerd op de acties van het Westen. En met een engelachtig geduld, want ondanks woordvreemden, unilaterale sancties en massale verbale vijandigheid van westerse politici heeft Rusland nu pas, 23 jaar na de eerste NAVO-uitbreiding, gereageerd en gewezen op zijn rode lijnen in de vorm van de ultieme eis voor wederzijdse schriftelijke veiligheidsgaranties.

Ondanks alle pogingen in het Spiegel-artikel om dit op de een of andere manier te relativeren, eindigt het Spiegel-artikel met de woorden:

"Het Westen heeft geen verdrag gebroken, maar sommige betrokkenen voelden zich al ongemakkelijk. Jaren later zal Genscher zeggen dat dit formeel allemaal prima is, maar men moet zichzelf niet voor de gek houden. De geest van de akkoorden van 1990 wordt zeer goed geschonden."

Als Der Spiegel en alle andere 'kwaliteitsmedia' zo eerlijk zouden rapporteren, dan zou de oorlogszucht waar westerse politici zich momenteel mee bezighouden niet langer worden overgebracht op de mensen en zou de veiligheid in Europa een grote stap verder zijn. Maar helaas ben ik er zeker van dat een westerse politicus in Der Spiegel binnenkort in staat zal zijn om de leugens van NAVO-secretaris-generaal Stoltenberg onweersproken te herhalen:

"Dat is gewoon niet waar, zo'n belofte is nooit gedaan, er is nooit zo'n achterkamertjesdeal geweest. Dit is gewoon verkeerd."

En dan zal geen spiegelredacteur geïrriteerd vragen: "Waarom lieg je? De belofte komt naar voren uit alle minuten van de gesprekken van die tijd."


Met dank aan Stan van Houcke
Onderzoeksjournalist
Laast bewerkt: 4 maanden 2 weken geleden door dirko.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.