× Ukraine - Rusland

Vraag Herdenking 75 jaar bevrijding Auschwitz+hoe Polen de geschiedenis wil vervalsen

Meer
3 weken 3 dagen geleden - 3 weken 3 dagen geleden #55743 door katertje
Brussel blijft geschiedenis herschrijven

De EU-machthebbers in Brussel beweren dat het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau werd bevrijd door de geallieerden
De waarheid komt hen niet goed uit: al die arme mensen zijn uit deze hel bevrijd door het Rode Leger, de Sovjet Unie dus, maar dat past niet in het wereldbeeld van Brussel.

ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/nl/statement_20_90
Gemeenschappelijke verklaring van voorzitter Von der Leyen, voorzitter Michel en voorzitter Sassoli naar aanleiding van de bevrijding van Auschwitz-Birkenau 75 jaar geleden

“De doden vergeten is hetzelfde als ze een tweede keer vermoorden.” – Elie Wiesel, Nacht
Vijfenzeventig jaar geleden bevrijdden de geallieerden het naziconcentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Daarmee maakten zij een einde aan de meest gruwelijke misdaad in de Europese geschiedenis: de met voorbedachte rade uitgevoerde uitroeiing van de Joden in Europa. Zes miljoen Joodse kinderen, vrouwen en mannen werden vermoord, samen met miljoenen andere onschuldige mensen, waaronder honderdduizenden Roma, die werden vervolgd vanwege hun etniciteit. De prijs was onnoemelijk hoog en een symbolischer plek dan Israël om de overwinning op de nazi's te herdenken, is dan ook nauwelijks denkbaar.

In tijden waarin het unieke karakter van de Shoah in twijfel wordt getrokken als gevolg van revisionisme en gebrekkig onderwijs, is het zaak om de woorden “Nooit meer” in daden om te zetten. Met onze deelname aan de bijeenkomst van staatshoofden en regeringsleiders vandaag in Jeruzalem, sluiten we ons aan bij degenen die vastbesloten zijn extremisten en populisten tot de orde te roepen bij hun pogingen om grenzen te overschrijden en – nogmaals – te tornen aan de menselijke waardigheid en de gelijkheid van alle mensen.

De Holocaust was een Europese tragedie en een keerpunt in onze geschiedenis. De erfenis ervan is verweven met het DNA van de Europese Unie. Het herdenken van de Shoah is geen doel op zich. Het is een van de hoekstenen in het geheel van Europese waarden. Een Europa dat menselijkheid centraal stelt, beschermd door de rechtsstaat, de democratie en de grondrechten.

We staan momenteel op een kruispunt. Nu er steeds minder overlevenden overblijven, zullen we nieuwe manieren moeten vinden om de herinnering levend te houden, door middel van getuigenissen van hun nakomelingen. Zij herinneren ons eraan dat we op onze hoede moeten zijn voor de toenemende golf van antisemitisme, die een bedreiging vormt voor de waarden die ons na aan het hart liggen – pluralisme, diversiteit en de vrijheid van godsdienst en van meningsuiting. Waarden die respect voor minderheden inhouden: alle minderheden, altijd. Joodse gemeenschappen hebben mee vorm gegeven aan de Europese identiteit en zullen daar altijd deel van uitmaken.Alle geledingen van onze maatschappij, nieuw en oud, moeten de lessen van de Shoah ter harte nemen.

Het is onze plicht om met de Joodse gemeenschappen front te vormen tegen de dreiging die over heel Europa weer voelbaar wordt – zoals onlangs nog, in het Duitse Halle. De lidstaten van de EU zijn eensgezind in hun afwijzing van elke vorm van racisme, antisemitisme en haat in Europa, en zullen alles doen om daartegenin te gaan. De overheid en het maatschappelijk middenveld moeten eensgezind blijk geven van Europa's niet-aflatende waakzaamheid wanneer de democratische waarden waar dan ook worden bedreigd.
We kunnen de geschiedenis niet veranderen, maar de lessen van de geschiedenis kunnen ons wel veranderen.

Ursula von der Leyen Charles Michel David Maria Sassoli
Voorzitter Europese Commissie Voorzitter Europese Raad Voorzitter


Het kan geen historische onwetendheid zijn. Er is teveel geschreven in de dagen vóór 23 januari 2020 over de bevrijding van Auschwitz-Birkenau 75 jaar gelden.
Maar Ursula von der Leyen schrijft in een "Gemeenschappelijke verklaring van voorzitter Von der Leyen, voorzitter Michel en voorzitter Sasoli naar aanleiding van de bevrijding van Auschwitz-Birkenau 75 jaar geleden letterlijk:

> Vijfenzeventig jaar geleden bevrijdden de geallieerden het naziconcentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Daarmee maakten zij een einde aan de meest gruwelijke misdaad in de Europese geschiedenis: de met voorbedachte rade uitgevoerde uitroeiing van de Joden in Europa. Zes miljoen Joodse kinderen, vrouwen en mannen werden vermoord, samen met miljoenen andere onschuldige mensen, waaronder honderdduizenden Roma, die werden vervolgd vanwege hun etniciteit. De prijs was onnoemelijk hoog en een symbolischer plek dan Israël om de overwinning op de nazi's te herdenken, is dan ook nauwelijks denkbaar <

De "prijs was onuitsprekelijk hoog" maar wie de prijs betaald heeft wordt opzettelijk onjuist weergegeven. Het waren namelijk NIET DE GEALLIEERDEN die Auschwitz-Birkenau bevrijdden, maar de soldaten van het Rode Leger en de slachtoffers, de "onuitsprekelijk hoge prijs", waren de soldaten van het Rode Leger.

In januari 1945 had Churcill Stalin expliciet en schriftelijk gevraagd om de strijd tegen de Hitler-troepen niet op te geven, omdat zijn eigen troepen betwijfelden of zij met succes de Hitler-troepen aan het westelijk front konden bereiken, als Hitler troepen van het Oostfront naar het Westfront zou gaan verplaatsen.

Maar Von der Leyen staat hierin niet alleen. Bij de herdenkingsplechtigheid in Jeruzalem op 23 januari heeft de Duitse president Frank-Walter Steinmeier zonder enige beperking de Duitse schuld aan de Holocaust toegegeven, maar zelfs bij de herdenkingsplechtigheid voor de bevrijding van Auswitz-Birkenau kon hij de bevrijders, de soldaten van het Rode Leger, niet over zijn lippen krijgen.

De Amerikaanse vicepresident Mike Pence ging nog een stap verder. Hij noemde wel de "soldaten" die het vernietigingskamp bevrijdden - "when soldiers opened the gates" - maar zei er niet bij welke soldaten het waren. Maar later in zijn toespraak waren het "de Amerikaanse soldaten" - "waaronder meer dan 2 miljoen Amerikaanse soldaten" die hadden geleden in de strijd tegen de Hitlertroepen.

( Volgens officiële cijfers registreerden de Verenigde Staten 407.316 doden in de Tweede Wereldoorlog, exclusief militair personeel, terwijl de Sovjetunie naar schatting 27 miljoen doden had, waarvan meer dan de helft burgers)

Formeel, zegt men, heeft Von der Leyen wel gelijk. Het Russische leger maakte deel uit van de geallieerden. Denk aan de Jalta conferentie met Rooseveld, Churchill en Stalin. Alleen is dit belangrijke detail in de hoofden van mensen weg gemanipuleerd gedurende de afgelopen 70 jaar of vanaf de periode van de Koude Oorlog onbewust in een richting geduwd dat tot de geallieerden alleen Engeland en de VS behoren. Mogelijk zonder problemen aangezien Rusland de vijand was en de andere "bondgenoten" vandaag de dag "geallieerden" worden genoemd.

De MSM nemen dit klakkeloos over en de connectie is uit hun hoofden verdwenen.

Het herschrijven van de geschiedenis in het Westen, of het nu gaat om de uitbreiding van de NAVO naar het Oosten, de Sovjet-toewijzing van de Krim aan Oekraïne, de geschiedenis van Tibet als onderdeel van China, of de rol van de Sovjetunie in de strijd tegen de nazi's: wat niet goed uitkomt, wordt herschreven en verdraaid. En weinigen merken op wat er gebeurt. Het is enerzijds kenmerkend voor de Europese Unie, maar tegelijkertijd angstaanjagend dat de Europese Unie grijpt naar manipulatie, leugens en bedrog.

Oudere generaties weten nog wel wat zich daar heeft afgespeeld, maar jonge generaties kunnen ontvankelijker zijn voor de Brusselse leugens. In Brussel willen ze waarschijnlijk nieuwe generaties binnenhalen die een heel ander verhaal dan de werkelijkheid kennen en geloven. Ook op dit punt had George Orwell het bij het rechte eind. "Wie het verleden controleert, controleert de toekomst. Wie het heden controleert, controleert het verleden".

Voor de archieven...want ben bang dat weinigen hier in zijn geïnteresseerd...
Laatst bewerkt: 3 weken 3 dagen geleden door katertje.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko
Meer
4 weken 2 dagen geleden - 3 weken 6 dagen geleden #55717 door katertje

Dank euch ihr Sowjetsoldaten

Op vrijdag 17 januari 2020 schudden drieduizend salvo’s de grond van de Russische hoofdstad op; de hemel boven Moskou was met glorieus vuurwerk versierd. Dit was de herhaling van het memorabele saluut die vijfenzeventig jaar geleden werd gegeven, op 17 januari 1945 door 24 salvo’s van 324 zware kanonnen bij de bevrijding van Warschau door het Rode Leger. Het verwoeste Warschau was gered van totale verlies.

Dit zou een uitstekende gelegenheid kunnen zijn voor het tonen van vriendelijkheid tussen de twee Slavische naties. De Polen zouden de 200.000 Russische soldaten en officieren kunnen gedenken die in Warschau zijn gedood, en zeggen: zij zijn gestorven zodat wij kunnen leven. Ze konden Rusland bedanken voor de overvloedige landerijen en grote steden die uit het verslagen Duitsland werden weggerukt en aan Polen werden gepresenteerd: Danzig werd Gdansk, Stettin werd Szczecin, Breslau werd Wrocław en Posen werd Poznań. Ze konden Rusland ook bedanken voor het doorgeven aan Oekraïne van de Oekraïens bevolkte landen die onder Pools bestuur stonden tussen de oorlogen, een bestuur dat eindigde in een groot bloedbad onder de Poolse ingezetenen door Oekraïense nationalisten.

Als de wereld vandaag bijeen is om de verschrikkingen van Auschwitz te herdenken, ontbreekt er een opvallend gezicht: dat van de Russische president Vladimir Poetin. Zelfs Auschwitz, hét symbool voor de moord op 6 miljoen Joden in de Tweede Wereldoorlog, ontkomt niet aan politiek geharrewar.
Polen had Rusland wel uitgenodigd voor de herdenkingsbijeenkomst, maar Poetin heeft geen persoonlijke invitatie gekregen. Hij gaat daarom niet. In Poetins plaats komt de Russische ambassadeur in Warschau.

Poetin was vier dagen geleden wel in Jeruzalem, waar een keur aan wereldleiders de bevrijding van Auschwitz herdacht in het Israëlische herinneringscentrum voor de Holocaust Yad Vashem. Hij hield er ook een toespraak. En daar ontbrak nu juist zijn Poolse collega Andrzej Duda, die het niet kon verdragen dat hij wel naar Poetin moest luisteren, maar zelf niet het woord mocht voeren.

De onderlinge kinnesinne is exemplarisch voor de verhoudingen. Rusland en Polen verwijten elkaar over en weer medeverantwoordelijk te zijn geweest voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Poetin noemde Józef Lipski, tot 1939 Pools ambassadeur in Berlijn, onlangs zelfs "die schoft, dat antisemitische varken".

Dankbaarheid is geen sterk kenmerk van het Poolse nationale karakter; de Poolse regering heeft de gebeurtenis genegeerd. In plaats daarvan hebben de Polen de gedenktekens en graven van Russische soldaten vernietigd. En Warschau besloot onlangs om het Amerikaanse radarsysteem van een Europees raketschild op zijn grondgebied te plaatsen, het systeem dat een plotselinge Amerikaanse nucleaire aanval op Rusland tot een zeer tastbare mogelijkheid maakte. De poging van Polen om Nord Stream 2 de pijplijn van Rusland naar Duitsland te ondermijnen; de uitnodiging van Polen aan de VS om posities in te nemen aan de oostelijke grens; de eindeloze vijandigheid van Polen tegen Rusland in het Europees Parlement maakte dat de Russen dit oude stichtende lid van het Warschaupact als zijn vijand nr. 1 op het Europese continent beschouwden.

U zult niet verbaasd zijn dat de Russen op een goede gelegenheid wachtten om de bal terug te kaatsen. Deze kans kwam bij het Joodse offensief tegen Polen. De Joden vielen dit anticommunistische oostelijke bolwerk van het Westen van twee kanten tegelijk aan, het machtige Amerikaanse Jodendom en de machtige Joodse staat. De Amerikaanse Joden begonnen de aanval met het doordrukken van de daaropvolgende Congreswet S. 447 (het werd de Public Law No. 115-171). Dit wetsvoorstel vertelde Polen om 300 miljard dollar op te hoesten aan Amerikaanse Joodse organisaties.

Volgens deze Amerikaanse wet moeten alle eigendommen die ooit toebehoorden aan een persoon van Joodse afkomst in Polen, worden overgedragen aan Amerikaans-Joodse organisaties. Een derde van Warschau, de helft van Krakau, een groot deel van de woningen in Polen behoorde voor de oorlog toe aan Joden – en nu ging het ‘terug’ naar het Amerikaanse Jodendom. De wet creëerde een unieke situatie – wat aan een Jood toebehoorde blijft voor altijd in Joodse handen. En er kunnen geen rechtszaken worden aangespannen tegen deze “Joodse handen”. Dat wil zeggen, als een Joodse burger van Polen stierf en schulden achterliet, dan verdwenen deze schulden. Maar als hij zonder erfgenaam stierf, gaat het huis naar Joods-Amerikaanse organisaties. Zij kunnen de inwonende Polen uitwijzen, of hen een huur laten betalen voor wat zij dachten dat hun eigen appartement was.

S447 is een briljant idee. Het doet het middeleeuwse Poolse Jodendom herleven – een staat in een staat. In het vooroorlogse Polen was dit niet het geval; Poolse Joden waren Poolse burgers, en als een Poolse Jood stierf zonder enige erfgenaam, ging zijn ontheemde bezit naar de Poolse republiek, net als het bezit van een katholieke of orthodoxe Pool die zonder erfgenaam stierf. De Amerikaanse Joden besloten de Holocaust om te zetten in de grootste eigendomsroof van de 21e eeuw, door terug te keren naar de 16e eeuwse ideeën. Zij zullen alle eigendommen van de Poolse burgers van de Mozaïekwet voor de oorlog in eigen handen nemen.

Dit eigenaardige idee zou niet worden toegepast in de VS of Engeland. Als een Amerikaanse (of Britse) Jood sterft zonder erfgenamen aan te wijzen, wordt het eigendom aan de staat overgedragen. Maar voor Polen werd een volledige teruggave ontworpen. Als het met de Polen zal werken, kan het elders werken; de Joden zullen geen gewone burgers van hun land zijn, maar leden van het supranationale Jodendom. De schulden zullen hun privé-aangelegenheden zijn, maar hun bezittingen zullen van het Jodendom zijn. Briljant, is het niet?

De Polen houden niet van S447. Er zijn demonstraties tegen de wet, er zijn oproepen om de Amerikaanse ambassadeur te verdrijven, die een belediging aan de pijn toevoegde door de Poolse Joden te feliciteren met Chanoeka, terwijl hij vergat de kerstgroeten te sturen naar de katholieke Polen, de overgrote meerderheid van de natie. Op dat moment kwam Israël de Amerikaanse Joden steunen.

Ze eisten dat Polen berouw zou tonen voor het naar zijn tegen de Joden, dat het de gedeeltelijke verantwoordelijkheid voor de Holocaust op zich zou nemen en dat het zou betalen. Israël heeft vele miljarden uit Duitsland gepompt, maar die miljarden zijn al opgebruikt. Polen had niets aan Israël betaald. De bolsjewieken die het naoorlogse Polen regeerden vonden dat de zionisten niet betaald moesten worden; zij beschouwden Polen als een nazi-slachtoffer, niet als een begunstigde. Nu waren er geen communisten meer, dus alsjeblieft betalen, zeiden de Joden.

Israël en de Amerikaanse Joden houden de druk op Polen. Ze noemen Auschwitz een “Pools concentratiekamp”, wat een belediging is voor de Polen. Ze zeggen dat veel Polen de nazi’s hebben geholpen om de “definitieve oplossing voor het Joodse vraagstuk” te realiseren. De Polen maakten een wet die dat verbiedt; de Joden gingen op straat om te demonstreren.

Het conflict komt nu op de voorgrond, met de 75ste verjaardag van de bevrijding van Auschwitz (door het Rode Leger; overigens: De oom van president Obama heeft niet gevochten in Polen, ondanks deze domme bewering van de vorige Amerikaanse president). Het zal op twee plaatsen worden gevierd: in Jeruzalem en in Auschwitz. In Jeruzalem zullen alle belangrijke hoogwaardigheidsbekleders bijeenkomen: de Franse president, de Amerikaanse vice-president, de Duitse bondskanselier, de Russische president Poetin. De Poolse president Andrzej Duda was ook uitgenodigd – maar niet als spreker, alleen als aanwezige gast. Hij gaf er de voorkeur aan deze gelegenheid over te slaan en de veel bescheidener Auschwitz herdenking te bezoeken op de plaats van het kamp.

President Poetin is zich bewust van de Poolse controverse en heeft besloten de Polen te laten zien dat hun meedogenloze vijandigheid jegens Rusland gewoonweg niet loont. Enkele maanden geleden, op 24 december, heeft Poetin tijdens de bijeenkomst van het Russische ministerie van Defensie een aantal documenten uit de Tweede Wereldoorlog gepresenteerd, waaruit de fanatieke anti-joodse houding van de vooroorlogse Poolse leiders blijkt. Jozef Lipsky, de Poolse ambassadeur in nazi-Duitsland tot 1939, vertelde de Duitsers bijvoorbeeld dat de Polen een monument voor de Reichskanzler Adolf Hitler in Warschau zouden bouwen als hij Polen van zijn Joden zou bevrijden. “Zo’n antisemitisch varken!” – riep Poetin verontwaardigd.
De Polen deden een ellendige poging om de vernietigende woorden te herinterpreteren en zeiden dat de Poolse ambassadeur de Joden had willen redden door ze naar veilig Afrika te sturen, bijvoorbeeld naar Madagaskar, naar de ongevaarlijke maki’s, in samenwerking met de zionisten, en dus was hij eerder een zionistisch varken. Het viel niet in goede aarde.

Maar Poetin had meer papieren en meer bewijs in zijn kluizen. Hij produceerde een rapport van eind 1944 tot begin 1945, toen pro-Londense Poolse militanten van AK een poging hadden gedaan om Warschau van de Duitsers over te nemen voor de komst van het Rode Leger. Het rapport zei dat de AK-strijders systematisch alle Joden doodden die de Duitse onderdrukking van de opstand in het getto van Warschau (1943) hadden overleefd. Het zou kunnen verklaren waarom het Russische leger het niet hun heilige plicht vond om de AK-militanten te helpen.

De Russen waren altijd vrij goed en tolerant ten opzichte van de Joden. Er waren geen pogroms in Rusland – alleen in Polen, de Oekraïne en Moldavië, de onafhankelijke staten die ooit deel uitmaakten van het Russische Rijk. De Russen hebben miljoenen Joden gered, waaronder miljoenen Poolse Joden die naar Rusland mochten verhuizen. Geen enkel ander land nam zoveel joodse vluchtelingen op als Rusland, bij lange na niet.

De Joden betaalden dit terug met zwarte ondankbaarheid door het Westen te helpen zijn psy-oorlog tegen Rusland uit te voeren. Masha Gessen en Leonid Gozman zijn typische pro-Westerse en anti-Russische joden die niet om de Russische moed en vrijgevigheid geven.
Maar toch is Rusland goed voor de Joden. Ze zijn een integraal onderdeel van de moderne Russische elites; Joodse centra bezetten eersteklas vastgoedlocaties in Moskou en elders. De betrekkingen met Israël zijn ook tamelijk goed, ondanks hun laagdrempelige confrontatie in Syrië.

Tijdens zijn bezoek aan het Auschwitz-forum in Jeruzalem zal Poetin ook een nieuw gedenkteken onthullen voor de Sovjet-Joden die tijdens het wrede beleg van Leningrad zijn omgekomen. Netanyahu is bijzonder vriendelijk voor Poetin, en deze persoonlijke vriendschap heeft hen in staat gesteld een totale oorlog voor Syrië te vermijden.

Israëlische liberalen, vijanden van Trump en Netanyahu, zijn absoluut ongelukkig met deze ontwikkeling. Zij geven er de voorkeur aan dat Jeruzalem tegemoetkomt aan Warschau, zelfs voor de kleine prijs van het over het hoofd zien van de etnisch gereinigde Joden in Polen. Maar ze beslissen niet over Israël, hoewel hun belangrijkste krant, Haaretz, net zo anti-Poetin is als alle westerse media.

De Polen zijn de klos. Ze dachten dat de Joden die verbonden zijn met de VS hen zouden steunen tegen Rusland, maar Joden hebben hun eigen calculaties en belangen. Als de Polen dachten dat de Russen hun kwetsbaarheid nooit zouden ontdekken, dan hadden ze zich vergist. Het is waar, de Russen hadden veel vervloekte documenten uit die periode in hun verzegelde archieven verstopt, maar dat was toen Warschau een bondgenoot van Moskou was. Nu heeft het geen enkele zin meer, en de Russen presenteren vreselijke bewijzen van de rabiate Poolse anti-joodse houding.

Ze corrigeren het hele verhaal van de oorlog. Terwijl Polen graag de geschiedenis begint met het Molotov-Ribbentrop-verdrag, vervolgens de USSR presenteren als een bondgenoot van nazi-Duitsland die onschuldig en puur Polen aanvalt; in werkelijkheid) ging het verdrag tussen Polen en nazi-Duitsland vele jaren vooraf aan het Molotov-pact. Polen was van plan om Rusland aan te vallen als junior partner van Hitler. Daarom was de westelijke grens van Polen (met Duitsland) totaal ongefortificeerd en onverdedigd, in tegenstelling tot de zwaar versterkte oostelijke grens met de USSR. Zonder deze strategische misrekening van de Poolse tussen-oorlogse leiding hadden de Duitsers het Poolse leger niet binnen twee weken kunnen verslaan.

De Russen hebben documenten verstrekt waaruit blijkt dat een half miljoen Polen in Hitlers Wehrmacht hebben gediend. Deze bewijzen dat de Poolse leiding dol was op Duitse nazi’s, niet in de laatste plaats vanwege hun anti-joodse houding. Hitler was persoonlijk aanwezig bij de herdenkingsdienst van de Poolse Eerste Maarschalk Jozef Pilsudski in Berlijn, in 1935.

Inderdaad, de doortrapte Polen hadden geprobeerd het Westen tegen Duitsland uit te spelen, het Duitsland tegen de USSR, en ze eindigden met hun land in puin. In plaats van hun lessen te leren en te begrijpen dat dergelijke intriges niet gezond zijn voor een land van gemiddelde grootte, herhaalden ze dat na de Koude Oorlog, door te proberen het snijvlak van de westerse aanval op Rusland te worden.

Het Auschwitz Forum in Jeruzalem bewijst opnieuw dat dit beleid tot een nieuwe ramp leidt.

Een speciale resolutie van de Poolse Sejm – het Lagerhuis van het Poolse parlement – veroordeelde zowel de “provocerende” als “valse” verklaringen van de Russische president Vladimir Poetin over de rol van Polen in het begin van de Tweede Wereldoorlog. “Twee totalitaire regimes – nazi-Duitsland en de communistische USSR – hebben deze oorlog ontketend”, benadrukt de resolutie, die zonder stemprocedure is aangenomen op donderdag 9 januari, terwijl Polen onschuldig is.
Deze mantra werkte lange tijd goed; terwijl het nodig was om Rusland te beschuldigen en de Sovjets te delegitimeren. Maar nu willen de Joden hun deel van de lol hebben, overigens ten koste van Polen. Voor Rusland is het een verandering ten goede. Joden zijn een waardevolle bondgenoot. Met Poetin in het Yad va-Shem Holocaust Memorial in Jeruzalem, en de Poolse president Duda niet onder de aanwezigen, zullen de Poolse stemmen niet worden gehoord.

Ik heb onlangs een brief ontvangen van de Poolse nationalist Dr. Ignacy Nowopolski; hij schrijft – wij Polen moeten terug naar de bescherming van het Warschaupact, anders zullen de Joden en de Duitsers ons villen.
“Ze zijn begonnen Polen te beschuldigen van het aanzetten tot de Tweede Wereldoorlog en de Joodse holocaust… Vanaf 1989 waren de westerse bedrijven bezig met het ontwerpen van een strategie voor een effectieve beroving van de rijkdom van de postcommunistische samenlevingen… Het Westen bracht enorme ellende voor talloze mensen over de hele wereld… De imperialistische media hebben de mensen in de postcommunistische landen kunnen overtuigen om zich vrijwillig aan te sluiten bij het pas opgerichte atheïstische paradijs van de EU. Vandaag de dag, na meer dan drie decennia van functioneren in de westerse invloedssfeer, hebben jonge Poolse generaties geaccepteerd dat zij tweederangs EU-burgers zijn, als normaal als de universele zwaartekracht wet. …anti-Russische gevoelens in Polen en andere Midden-Europese landen zijn slechts een bewijs van onvoorzichtige tendensen in hun samenlevingen. Om te overleven moeten deze naties de wederzijdse vijandelijkheden overwinnen, die hun vijanden momenteel in staat stellen om met succes gebruik te maken van de oude verdeel-en-heers-strategie. Het antwoord ligt in de oprichting van een soort “Euroslavië” in samenwerking of zelfs in een confederatie met de Russische Federatie, dat wil zeggen dat men teruggaat naar het Warschaupact.”


Een dergelijk sentiment op de lippen van een hardlijnige Poolse nationalist is een teken van een ingrijpende verandering van hart. Als en wanneer zulke mensen het oude Viceroy paleis zouden bezetten, zou Polen vrede sluiten met Rusland en zou het land welvarend zijn. Amerikaanse soldaten, tanks en radars zouden teruggaan naar Virginia. Russische militaire gedenktekens zouden nieuw geschilderd worden. De Russen vergeten gemakkelijk oude grieven; ze hebben nog steeds een warm hart voor de Polen, “de Fransen van het Oosten”. Dan zou Rusland Polen steunen tegen aanspraken van derden, zoals ze dat jarenlang heeft gedaan. Maar laat het Auschwitz-forum ondertussen een nuttige les zijn voor Polen – maak de vijandigheid in het Oosten niet groter door de bevelen van het Westen.

The Battle for Auschwitz
Auteur: Israel Shamir –
www.unz.com/ishamir/the-battle-for-auschwitz/
Bijlagen:
Laatst bewerkt: 3 weken 6 dagen geleden door katertje.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko
Tijd voor maken pagina: 0.244 seconden