Vraag Volkert voelt knelkoppeling

Meer
7 jaren 4 maanden geleden - 7 jaren 4 maanden geleden #40538 door katertje
*
Volkert van der Graaf viel al sinds zijn opleiding op door zijn onverzettelijkheid, geslotenheid en zijn speurzin, zijn leraren waren niet weg van zijn sociale vaardigheden, maar enkelen wel van zijn gedrevenheid en betrokkenheid. Eén van de docenten, die informant was voor de BVD als eerstelijns waarnemer in het toekomstige wereldje van milieu, natuur en dieren activisten maakte de BVD attent op deze ietwat stille teruggetrokken, maar fanatieke jongeman.

Een anonieme medewerker van het ministerie van Milieu en Gezondhe<nobr></nobr>idszorg nam als eerste contact op met de jonge man en vanuit zijn gedrevenheid en de kans iets zinvols te doen leverde Volkert puik werk af. Door Volkerts inzet kreeg men inzage in bepaalde ongewenste ontwikkelingen binnen de land,- en tuinbouw en de opleidingen binnen Wageningen.

Met deze eerste aanzet vroeg men aan Volkert of hij niet meer en beter werk wilde verrichten en aldus plaatste de BVD, zonder dat Volkert het eigenlijk besefte de altijd gewenst Mol binnen de milieu,- en dierenactivisten groeperingen. Al snel bleek dat men hem uitstekend kon inzetten als een echte veldwerker en liet men hem eerst de actiegroep Lekker Dier oprichten te Wageningen, alwaar ook Petra Lievense lid werd, gestuurd door haar baas Jan Pronk om Volkert te controleren; zij was niet op de hoogte van Volkerts dubbelrol. Zij dacht dat ZIJ de mol was en dat Volkert degene was die gecontroleerd moest worden. Keer op keer gebruik makende van zijn aanleg de dingen kernachtig te analyseren met oog voor detail, alsmede zijn bevlogenheid en betrokkenheid voor bepaalde klinische juridische zaken en zijn levensfilosofie - waarbinnen de oprukkende
materialisatie een gevaar voor mens en dier - was het in zijn ogen en zijn werk dat hij op alleen op deze wijze zo de gevaren ter rechterzijde bestreed, want in links zag deze jongeman de bewogen en bevlogen beschermers van het milieu.

Om Volkert de basis te geven voor een betrouwbare en vertrouwde omgeving liet men hem in het door
hem zo bekende Wageningse circuit zijn eigen stichting (VMO) oprichten en bezorgde de BVD hem via de achter,- en voordeur opdrachten. Volkert kreeg ook een uitkering, waardoor hij geloofwaardig binnen het metier bleef, waar het hebben van een respectabele baan eerder afkeurend dan bevorderend was en het hebben van een uitkering meer een aanbeveling was voor je sociale en politieke inslag.
In eerste instantie zag men deze wat vreemde jongeman niet als één van hen, maar - met behulp van een bekende juridische medewerker - won Volkert een aantal dubieuze zaken en maakte daarmee binnen de kring furore, ook zijn analyses maakten dat men hem ging respecteren.

Keer op keer bleek Volkert een gouden greep, dankzij zijn activiteiten kreeg men meer en meer inzicht in het reilen en zeilen van de milieubeweging, maar men wilde ook binnen de harde dierenactivisten en de kraakbeweging een ingang en Volkert was de sleutel, men had eindelijk toegang tot de keiharde wereld van de anarchisten en het dierenbevrijdingsfront. Volkert won veler vertrouwen door het langste op een kraakterrein Pudoc als boomhut bewoner te blijven en daarmee zijn eerste grote daad te verrichten, terwijl hij in werkelijkheid alle informatie tot het laatst toe doorspeelde aan zijn opdrachtgevers.

Binnen het metier was men ondertussen overtuigd van Volkerts betrouwbaarheid, maar nog één daad
moest hij verrichten om voor allen volledig betrouwbaar te worden, namelijk het uitschakelen van een Milieuambtenaar; deze was op de ware identiteit gestuit van Volkert en kon voor de ministeries en de BVD een groot probleem worden, net nu men ingang en toegang kreeg tot de keiharde kern. Het geluk wilde dat men de man toch al kwijt wilde, daar deze als ambtenaar al vaker de plannen had doorkruist en men gevaar liep dat deze openheid van zaken zou geven met alle gevolgen van dien voor de diverse ministeries, tevens was het de goede gelegenheid Volkert een nadere gerichte training te geven, men hoopte en verwachte door dit offer een grote slag te kunnen slaan.

Men gaf Volkert bij Harderwijk via de d-compagnie (“demonstratie-compagnie”) een korte militante
opleiding, alwaar hij leerde met handvuurwapens om te gaan en kreeg hij zijn eerste sabotage en
informatie over het samenstellen van explosieven en brandbommen, om zo binnen het wereldje van
activisten nog meer aanzien te verwerven, maar ook om zichzelf te kunnen verdedigen.

Na zijn opleiding kreeg Volkert de éénmalige steun van een professional die de ambtenaar uit de weg ruimde en Volkert deelgenoot maakte van de planning, uitvoering en sporenvernietiging als sluitstuk op zijn opleiding, daarmede de naam van Volkert binnen het metier een unieke sinistere klank te geven. Vanaf nu had Volkert toegang tot de hoogste kringen van de kraakbeweging en het dierenbevrijdingsfront en kon hij vanuit de VMO zijn BVD contact keer op keer zeer belangrijke informatie verstrekken.

Volkert bleek geen scrupules te hebben, wat betreft het doel en de middelen, als zijn heilige doel, een beter Nederland maar bereikt zou worden, ondanks de kosten en de gevolgen. Om zijn naam en faam verder te vergroten liet men Volkert enkele boeren op papier afpersen met bezwaarschriften, via de geheime fondsen kon men zo Volkerts activiteiten financieren en waren de betalingen nimmer te traceren en was voor de kritische achterban van Volkert het een gegeven dat het geld afkomstig was van corrupte boeren, terwijl het in feite om overheidsfondsen ging.

Nadat Volkert verschillende malen met hulp van Vleugels een aantal zaken had gewonnen en ook zijn stichting goed liep, alsmede de contacten met de kraakbeweging en de dierenactivisten zag men hem meer en meer ook als een bedreiging, men had een monster gecreëerd, dat weliswaar niet alles overzag, maar die voor de BVD meer en meer een gevaar opleverde, zeker gezien zijn positie binnen het milieu en zijn kennis van de zaken.

De BVD zag zich genoodzaakt Volkert meer en meer te controleren en Petra kreeg via haar
opdrachtgever de opdracht zich nog meer aan Volkert te binden. Op enig moment ontstond de bizarre situatie dat Pim Fortuyn zich begon te manifesteren en een gevaar opleverde voor de zittende politiek en de binnenlandse machtsverhoudingen.

Deze man moest gestopt worden, koste wat kost.

Allereerst probeerde men de man belachelijk te maken, daarna te demoniseren en stukje bij beetje
probeerde men de link met de dierenactivisten en antibont te leggen om zo de basis voor een eventuele afrekening geloofwaardig te maken. Nadat bleek dat ondanks alle tegenwerking en het Leefbaar Nederland debacle Pim Fortuyn met zijn nieuwe groepering LPF meer en meer zetels ging winnen werden de hulptroepen ingeschakeld. Eerst liet men activisten met borden en leuzen de flamboyante politieke komeet in diskrediet brengen, in de hoop dat deze zijn geduld zou verliezen of zijn toevlucht zou nemen tot het in dienst nemen van eigen bescherming via knokploegen, daarmede zijn vermeende foute rechtse positie versterkend.

Toen dit niet lukte schakelde men Petra in om via de Biologische Bakkers Brigade Fortuyn te taarten, ditmaal niet met de obligate slagroomtaart(en), maar nu met stront en kots gevulde taarten, opnieuw om de gevaarlijke coming man te shockeren en uit te schakelen en te blameren.
Opnieuw mislukte de actie, want Fortuyn ging niet in de aanval, nam geen privé bescherming en bleef stoïcijns vragen om staatsbescherming.

Men hoopte in eerste instantie dat enkele militante milieu of dierenactivisten het vuile werk wilden opknappen, maar zij zagen in Pim Fortuyn voor hen geen direct gevaar, meer en meer werd duidelijk dat één van de eigen mensen het karwei moest klaren.

Het net om Volkert sloot zich.
De tijd begon te dringen
.

Pim Fortuyn was op weg naar een monsterzege, met alle politieke gevolgen voor het land, zeker ook voor binnenlandse en buitenlandse zaken, milieu en ontwikkelingswerk en last but not least ook defensie begon de man als ernstig hinderlijk te ervaren met zijn geprononceerde uitspraken.

De MID had het huis van Fortuyn vol afluisterapparatuur geplaatst op verzoek van de CIA, daar men zijn uitspraken op het gebied van defensie, Europa en de JSF nogal verontrustend vond. Ook Brussel maakte zich ernstige zorgen om deze man, die door Bolkestein een “pleefiguur voor Europa” werd genoemd, maar de angst bij Brussel ging veel dieper dan slechts een homoseksuele man die vernieuwing wilde in Nederland. Deze man zou met zijn doortastende intellect zoveel in Brussel kunnen stoppen, dat men dat liever wilde voorkómen. Toen dan ook bleek dat Pim Fortuyn zich niet achter de JSF en het Europese veiligheidsbeleid wilde scharen en zijn reorganisatie van defensie wilde doorzetten, was de boot aan.

Vanaf dat moment werd Fortuyn in feite vogelvrij verklaard en aan Volkert werd medegedeeld dat Pim
Fortuyn een gevaar voor zijn o zo belangrijke milieu zou zijn en dat Petra haar actie was mislukt, althans het psychologische deel. De diensten werkten nu de klok rond en gaven Volkert keer op keer relevante informatie, zodat hij zijn aanslag zou kunnen voorbereiden en ook geestelijk en mentaal rijp gemaakt werd voor zijn aanslag. Men besloot dat Volkert vanwege zijn betrokkenheid bij een eerdere moord, alsmede de gegevens die bij hen bekend waren vanwege zijn dubbelrol hem de meest geschikte kandidaat maakte, want de harde kern van de activisten zouden ondubbelzinnig met hem afrekenen als zijn dubbelrol uitkwam.

Hierna zag Volkert de hopeloosheid van zijn situatie in, want zowel zijn beschermheren vanuit de diverse overheidsdiensten, dubieuze wethouders, ambtenaren en juridische afdelingen, als zijn ontvangen gelden, maakten hem kwetsbaar bij zijn eigen achterban en de intelligente Volkert wist vanaf dat moment dat hij geen keuze meer had, anders dan loyaal meewerken en hopen en rekenen op een goede afloop.

Allereerst was Volkert in Breda, maar daar waren de omstandigheden te ongunstig en de kans op
ongezien weg te komen, bleken nihil, bovendien viel zijn gedrag min of meer op, dus werd de actie ter plekke afgeblazen.
Wat Volkert niet wist was, dat de geheime dienst moedwillig had lopen blunderen, men vond de plaats en het tijdstip ongunstig en wilde zo al voor een éérste ruis zorgen, want bij een latere aanslag, zou men zich de verdachte personen herinneren en daarmee het toekomstige onderzoek extra bemoeilijken.

In Hilversum waren de kansen beter, men zou zorgen voor een back-up team, de omgeving leende zich
perfect voor een aanslag en Volkert had de meeste kans om weg te komen, vanwege de vele autoweg mogelijkheden in de nabije omgeving en de spitsdrukte. Direct bij het ontwaren van Pim Fortuyn die naar buiten kwam, verscheen Volkert vanuit de bossage en begon zijn wapen leeg te schieten op de onfortuinlijke politicus Pim Fortuyn.
Wat Volkert echter niet wist was dat er een extra schutter - met extra loop en vizier - standby was, aanwezig ter ondersteuning, om het karwei desnoods af te maken, of het genadeschot te
verzorgen.

Niemand had gerekend op de aanwezigheid van Smolders en zijn onbesuisde actie. Na de aanslag vluchtte Volkert met op zijn hielen Smolders. Tot op het laatste moment hoopte en rekende
Volkert op zijn ontsnapping, niet wetende dat de arrestatie teams al voor hem klaar stonden, want ze konden hem nu niet meer laten ontsnappen, de teams waren in feite aanwezig om eventuele onrust en demonstraties de kop in te drukken en als rookgordijn te functioneren. Ze zouden onmiddellijk na Volkerts vlucht de omgeving afzetten en zo eventuele achtervolgers afremmen en zorgen voor het verstoren van de sporen.

Niet dat deze agenten dat wisten, echter, wel hun hoogste bazen waren op de hoogte en de agenten deden alleen datgene waartoe ze opdracht kregen en zouden hebben gekregen. Slechts één van hen was met de werkelijke situatie op de hoogte en ook Volkert kende hem, wat ook de reden was, dat hij zich redelijk lijdzaam liet afvoeren en de toezegging van zijn topverdediging kreeg.

Op de plaats van het misdrijf, hield men vanwege een gecreëerde “technische” storing de ambulance
geruime tijd tegen om zo iedere mogelijke kans op herstel en redding te voorkómen.

De Forensische experts verzamelden alle hulzen, waardoor deze onderzocht konden worden op sporen
vanuit welk wapen en welke loop deze waren afgevuurd, de verkeerde hulzen, werden keurig vervangen,
evenals de kogels door enkele afgevuurde patronen op een varken, waardoor men zich verzekerde van
de “één schutter één dader theorie”.

Volkert kreeg te horen dat zijn verdediging perfect zou zijn en dat hem niet de zwaarste straf zou worden opgelegd, bovendien zou men zijn gevangenis regime zo aangenaam mogelijk maken en zou voor hem gezorgd worden als hij weer vrijkwam. Mocht hij echter niet meewerken, dan zouden zijn vriendin en dochtertje de dupe worden en zou hij zowel voor links als rechtse extremisten vogelvrij zijn en ook zijn ondersteuning van de geheime contacten verliezen.

Meteen na zijn arrestatie zorgde men voor voldoende ruis, men sprak consequent over daders die
gearresteerd zouden zijn, hetgeen ook klopte, alleen de back-up man had niemand op het terrein echt
gezien, maar was wel door een arrestatie team als verdachte afgevoerd en werd later als "onschuldige" vrijgelaten.

De ministers verklaarden nerveus en bleekjes dat zij er niets aan konden doen en dat ze geshockeerd
waren, hetgeen een understatement was, daar zij weliswaar niet de ware toedracht kenden, maar een
zeer sterk vermoeden hadden en daardoor totaal ontdaan waren, zeker voor de mogelijke gevolgen, als
dit ooit uitkwam.

Ook waarschuwde men de Burgervader van Wageningen wetende dat deze zijn wethouders zou informeren, waardoor hun contactman de veldwerkers van Volkert zou kunnen waarschuwen en de bewijzen te vernietigen.

Eurodusnie, de Bakkersbrigade en VMO hadden aldus alle tijd alle sporen met Volkert te verbreken of
informatie te doen verdwijnen. In het huis van Pim Fortuyn werden onmiddellijke alle bugs verwijderd in het kader van het zogenaamde sporen onderzoek, wat meer een sporen-wis-operatie was geworden, ook de harde schijf van Fortuyn’s computer werd keurig leeggemolken en daarna beschadigd, want anders zou een IT of Computer expert in staat zijn alsnog de data te herkennen of in ieder geval sporen te vinden die duidden op mogelijke aanwezigheid van verdwenen data.

De regie over het onderzoek liep nagenoeg perfect, men had in éérste instantie Volkerts huis in
Harderwijk snel bezocht en Petra en het kind in veiligheid gebracht om zo aan Volkert te tonen dat men de gemaakte afspraken nakwam, verder verwijderde men zorgvuldig de mogelijke sporen die konden
aantonen dat Volkert geen éénling was geweest.

Volkert had echter één troef kaart, hij had als het ware een extra verzekering ingebouwd, conform zijn achterdochtige aard, waardoor hij de diensten onder druk kon zetten als zij blijk zouden geven hem te laten vallen. Toen Volkert meende dat men hem dan ook te weinig steunde en hij angstig begon te worden vanwege de ontwikkelingen, belde hij Petra en gaf haar aanwijzingen vanwege de garage, Petra begreep deze aanwijzingen niet, maar de meeluisterende dienst wel. Onmiddellijk nam men contact op met Volkert en men kwam toen duidelijk overeen, dat Volkerts proces over de emotionele termijn heen getild zou worden en dat één van de rechters minimaal een min of meer vertrouwde persoon voor Volkert zou zijn, ook dat men voor 100% zijn bescherming op zich zouden nemen en hem later volledig zou compenseren.

Op dat moment gaf Volkert zich gewonnen en konden de teams opnieuw zijn huis doorzoeken, daar vond men dan de zogenaamde chemicaliën, maar die waren alleen voor het grote publiek, in werkelijkheid
haalde men informatie, aanwijzingen en bewijzen weg. Dat was dan ook de reden dat tijdens het proces de chemicaliën en de zogenaamde bommen niet in de strafmaat zijn meegenomen, aldus opnieuw Volkert aantonende dat men op zijn eisen inging en hem zou steunen.

De ingestelde commissie verzamelde alle gegevens omtrent de beveiliging of juist het gebrek eraan, maar meer nog aan de mogelijke bedreigingen, want van belang was dat men beschikte over alle
relevante zijdelingse informatie, het kon en mocht niet gebeuren,dat men op enig moment onaangenaam
verast zou worden door zogenaamd onverwacht bewijs. Dus iedereen werd opgeroepen om vanwege de waarheidsvinding zijn/haar informatie over de veiligheid van Fortuyn te verstrekken, opdat de commissie zich een juist beeld zou kunnen vormen en het mogelijke falen van de overheid aan de kaak zou kunnen stellen.

Alle aldus verkregen informatie en documenten gaven de geheime diensten een duidelijk beeld van de mogelijke kansen op ontdekking van hun project, waarvan slechts een minimum aan mensen op de hoogte was en is, maar een lek zou desastreus zijn en op deze wijze kon men kennis nemen van een mogelijk lek en dat alsnog dichten. Ook zorgde men voor veel wind en rookgordijnen, zodat alle informatie diffuus en sporen verwaterden en verwaaiden, hiermee voorkomende dat bepaalde groeperingen alsnog achterdochtig zouden worden over de handel en wandel van Volkert en men een onbeheersbaar probleem zou hebben gekregen.

Ook tijdens de autopsie werd het onderzoek lichtjes getraineerd, men (her)schreef een obductie rapport met aangepaste bevindingen, onder het mom van de kreet “we moeten de maatschappelijk onrust
wegnemen en niet aanwakkeren”, “wij hebben een plicht tegenover het slachtoffer, maar ook een plicht tegenover de maatschappij”.

Volkert is veroordeeld, conform de afspraken kreeg hij niet de maximale straf, ook geen TBS welke hem zijn toekomstige herintegratie in de maatschappij onmogelijk zou maken, maar Volkert vind de strafmaat te hoog en hoopt op een vermindering.

De veiligheidsdiensten zitten met hem in de maag, ze hebben zoveel mogelijk van hun sporen gewist, alle lijntjes en dat waren er meer dan hen lief was, hebben ze verbroken of afgedekt, maar immer blijft het gevaar van Volkert en zijn eventuele vertrouweling(en).

De moord heeft meer teweeg gebracht dan men verwachte, men had gerekend op een korte heftige
maatschappelijk onrust, daarna zou de partij wel ineen storten, zonder leider, zonder duidelijk en helder beleid, was dat slechts een kwestie van tijd. Tot schrik van de planners en beramers, bleek de partij langer aanwezig en moeilijker te beschadigen, ook al gebruikte men alle bekende middelen van infiltranten, onrust, zwart,- en verdachtmaking en ieder geoorloofd en ongeoorloofd politiek pressie middel.

Koste wat kost moest voorkómen worden dat deze partij de voet tussen de deur kreeg van Binnenlandse
Zaken of Defensie, want dan had men toegang tot de geheime stukken en was de kans aanwezig dat een
doorzetter en vindingrijk persoon zich ging bemoeien met deze zaak. Zo was alles erop gericht deze partij verder functioneren onmogelijk te maken, want op die wijze zouden zij ook niet als op één na grootste partij zitting kunnen nemen in de Kamercommissie Veiligheid - ook wel de “Commissie Stiekem” in de wandelgangen genoemd - en dan kennis hebben kunnen nemen van het rammelende beleid omtrent Pim Fortuyn’s veiligheid.

Doeltreffend heeft men ook dat obstakel opgeruimd; de partij is verworden tot een kleine
protestpartij met geen invloed meer in de politieke hoofdarena en men zal ook ten alle tijden willen voorkómen, dat voorlopig deze groep inzage krijgt in de geheime stukken.

Aldus zal de tijd de laatste sporen uitwissen, de papiervernietigers hebben al grotendeels hun werk
gedaan, de VS is tevreden over de inzet van de Nederlandse veiligheidsdienst(en) en Nederland behoort weer tot de loyale volgers van de VS en niet de Europese Vliegtuig,- en Wapen industrie.

De Royalisten kunnen opgelucht adem halen, de man die de paleizen wilde openstellen voor het publiek, omdat het een publiek bezit zou zijn is van het toneel verdwenen.

De politiek kan opgelucht ademhalen want de man en zijn partij zijn grotendeels uit beeld verdwenen en de door hem gepredikte vernieuwing en veranderingen zijn verworden tot lege woorden en men kan weer verder gaan met het aloude bekende politieke werk.

De Milieu,- en Dierenactivisten kunnen opgelucht ademhalen want Pim Fortuyn komt niet aan hun zo
moeizaam opgebouwde netwerk van financiering door middel van overheidsgelden en hun invloeden
middels bepaalde wethouders en kamerleden.

Defensie kan opgelucht ademhalen want de rigoureuze reorganisaties die PF voorstond zijn van de baan en hun posities zijn voorlopig weer enkele jaren veilig gesteld met alle bijverdiensten die erbij horen, leuke trainingen in de VS, oriëntatiereizen en samenwerking en uitvoering van kostbare internationale verplichtingen.

Asielbeleid kan weer ademhalen want alle aangekondigde maatregelen, welke hun moeizaam
opgebouwde massale industrie zou beknotten tot een efficiënt en beperkte organisatie is van de baan, waarbij velen werkzaam opgelucht adem haalden, want het is een miljarden verslindende industrie, waar velen een stevig belegde boterham mee verdienen.

Onderwijs kan opgelucht ademhalen, want het compleet doorgeschoten beleid en wildgroei zal niet
worden beteugeld en de gevreesde afrekening op prestaties zal niet worden ingevoerd.
Gezondheidszorg heeft opgelucht ademgehaald, want de man de bijl die alle overbodige managers en
beleidsmedewerkers wilde vervangen door efficiënte zorg aan het bed is van het toneel verdwenen.

De Diensten halen opgelucht adem, maar het gevaar is nog niet geweken, Volkert is de laatste schakel in het gevaarlijke spel, waarin een mensenleven niet meer waard is dan een dierproef, zal Volkert lijdzaam afwachten of men hem in leven laat en hun verplichtingen nakomt of zal men hem uit de weg ruimen om ook zo het laatste bewijs van hun betrokkenheid uit te wissen.

artikel heeft ooit op Pim Fortuyn forum gestaan.
Laast bewerkt: 7 jaren 4 maanden geleden door dirko.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: Mischa, dirko, koppensneller, gnor

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

Meer
7 jaren 4 maanden geleden - 7 jaren 4 maanden geleden #40537 door katertje
Ik ben er van overtuigd dat Volkert van der Graaf in alles zijn zin zal krijgen van Justitie, lees Veiligheidsdienst. Waarom? De veiligheidsdienst was tot in detail op de hoogte van de voorgenomen aanslag van Van der Graaf op Pim Fortuyn. Ik denk zelfs dat Van der Graaf door de AIVD aan gestuurd is. Maar hoe zeker kon de veiligheidsdienst zijn van de trefzekerheid van de onervaren Van der Graaf? Extra zekerheid inbouwen dus. Van der Graaf zal ongetwijfeld ook inzage hebben gekregen (of via de verdediging die werd gevoerd door het advocatenkantoor van GroenLinksleden Britta Böhler en Viktor Koppe, waarin staat dat er bij de moord op Fortuyn sprake is geweest van twee soorten munitie en dat er 9mm en 5.6mm kogels zijn gebruikt. Dat kon nooit uit dat ene pistool van Volkert van der Graaf zijn gekomen.
Dat verklaart n.m.m. ook de milde straf van slechts 18 jaar (de moordenaar van Theo van Gogh kreeg levenslang!) en zijn vervroegde vrijlating. Schijnproces dus ?


Boek van Ine Veen: Moord namens de Kroon?

"De Nederlandse politicus Pim Fortuyn werd niet door één schutter vermoord. Er was, buiten Volkert van der Graaf, een tweede schutter bij de moord betrokken." Ine Veen beweert in haar boek dat Volkert van der Graaf niet de enige schutter was die op 6 mei 2002 Fortuyn neerschoot. "Hij heeft Fortuyn wel drie kogels in het lijf geschoten, twee in de rug en één in het linkerdeel van de hals, maar daar is Pim niet aan gestorven. Op dat moment was hij al dood".

"Er is een man geweest die op het elektriciteitshuis heeft gelegen bij het NOS-gebouw, met een perfect uitzicht op de uitgang. Deze persoon heeft gewacht tot Pim naar buiten kwam en heeft hem toen twee kogels precies in het hoofd geschoten. Die kogels hebben Pim z'n hersenen tot pap vermalen".

Volgens Ine Veen's boek Moord namens de Kroon is Pim Fortuyn niet door Volkert van der Graaf vermoord maar door een Syriër, een zekere Abu Fatah. Dat er een tweede schutter moet zijn omdat Pim Fortuyn ook in zijn hoofd is geraakt is helder. In een van de officiële rapporten staat geschreven dat er bij de moord op Pim Fortuyn sprake is geweest van twee soorten munitie en dat er 9mm en 5.6mm kogels zijn gebruikt. Dat kan nooit uit dat ene pistool van Volkert van der Graaf zijn gekomen.

Doofpot (ook toen, in 2002, had men die al volop in voorraad bij de overheid)
De AIVD, de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, zou het feit dat er twee soorten munitie gebruikt werden, volgens Veen in de doofpot gestoken hebben. Veen en haar partner Jean Thomassen zeggen zich te beroepen op een 148 pagina's tellend geheim rapport.

In het boek van Ine Veen komt dat allemaal en meer aan de orde. Minutieus beschrijft zij de dag van de aanslag zelf. Opvallend is natuurlijk de razendsnelle actie van de politie die de vermeende schutter binnen 6 minuten na de fatale schietpartij wist aan te houden. Een record. Uit de door de auteur verzamelde gegevens blijkt dat de officiële verklaringen elkaar tegen spreken. Zo zou er niet alleen de 9mm kogels uit het wapen van Volkert gevonden zijn maar ook kogels met het kaliber 5.66 mm.

Was er een tweede schutter? Wie zat er in die donkerblauwe BMW 7 serie die kort na de schietpartij onder politie escorte van het Mediapark naar Schiphol werd begeleid? En wat is dat toch met die schimmige Shimura-groep uit Japan die beweerde een video te hebben van een bewakingscamera waarop te zien was dat vanaf het energiehuisje op het Mediapark op Fortuyn geschoten zou zijn, nog voordat Volkert van der Graaf het eerste schot gelost had? Als we de door Veen verzamelde verklaringen van politie, forensisch instituut, getuigen en andere belanghebbenden keurig naast elkaar leggen blijkt van de officiële lezing weinig te kloppen.

Wim Kok, Bolkestein, CIA, Mat Herben, Donner, AIVD, Docters van Leeuwen, De Oranjes, Bilderberg en noem maar op hadden er allemaal groot belang bij dat Pim Foruyn van het toneel zou verdwijnen en Ine Veen benoemt ze allemaal. Uiteindelijk komt ze met een aantal scenario's over wat wel eens de juiste toedracht zou kunnen zijn.

Natuurlijk en helaas zult u ook in dit boek geen sluitende antwoorden vinden over de ware toedracht van de moord op deze man die ongetwijfeld premier zou zijn geworden. Anderzijds blijft er van de simpele verklaring dat Volkert, en Volkert alleen, de moord gepleegd zou hebben weinig over. Aanbevolen lectuur dus voor al diegenen die nog steeds hun geloof en vertrouwen in de heersende klasse hebben maar ook aanbevolen lectuur voor zij die hun idee over de 'bananenrepubliek Nederland' meer onderbouwd willen zien. En natuurlijk ook gewoon voor iedereen die Pim Fortuyn een warm hart toedroeg.
Pim Fortuyn was staatsgevaarlijk
Prof. Bob Smalhout presenteerde het boek van Ine Veen, Moord namens de Kroon

In het lichaam van Pim Fortuyn zijn kogels gevonden van een verschillend kaliber. Naast de 9mm-kogels uit het wapen van Van der G. is er ook een 5.66mm-kogel gevonden in het lichaam van Fortuyn. Dit staat in een kopie van een KLPD-rapport dat door een klokkenluider is overhandigd aan Ine Veen die deze gegevens heeft gecontroleerd en verwerkt in haar boek Moord namens de 'Kroon'?. Volgens Veen blijkt hieruit dat een tweede schutter Fortuyn heeft beschoten. Over het boek en de conclusies heb ik gesproken met Jean Thomassen, de partner van Veen die op de hoogte is van de inhoud van het boek. Veen geeft geen interviews.

Op zondag zes mei, vijf jaar na de moord op Pim Fortuyn, wordt het eerste exemplaar van het boek Moord namens de 'Kroon'? [PDF] overhandigd aan professor Bob Smalhout.

Het boek is geschreven door kunstenares Ine Veen die zich zegt te baseren op feiten die het resultaat zijn van jarenlange research en het laten uitvoeren van contra-expertise.

In het boek wordt ingegaan op diverse complottheorieën rondom de moord op Fortuyn, waaronder die betreffende het Mishima Cyber Command, een organisatie die zich voordoet als een ondergrondse Japanse onderzoekscel, maar waar volgens Veen minimaal twee leden van de AIVD en de CIA achter schuilgaan.

Een van de theorieën van het cybercommando MCC wordt door Veen nieuw leven in geblazen met behulp van een rapport van een klokkenluider en door Veen geïnitieerd onderzoek: Volkert van der Graaf was mogelijk niet de enige schutter.

Een theorie over een tweede schutter suggereert dat deze bekend was met de moordplannen van Van der Graaf, deze doorgang heeft laten vinden, zich er middels een aantal professionele schoten van heeft verzekerd dat de moord succesvol zou zijn en dat Van der Graaf ervoor verantwoordelijk zou worden gehouden.

Het zou gaan om een Syriër met de naam Abu Fatah die vervolgens in een blauwe BMW geëscorteerd door de politie naar Schiphol werd gebracht, een theorie van het MCC die al een jaar na de moord op Fortuyn bekend was.

Op basis van haar bevindingen houdt schrijfster Ine Veen het voor mogelijk dat Pim Fortuyn door twee mensen is beschoten. Meerdere getuigen hoorden twee schoten en zagen pas daarna hoe Van der Graaf een aantal schoten loste op het lichaam van Fortuyn. Fortuyn zou daarbij in de bovenkant van zijn hoofd zijn geraakt terwijl aan de onderkant van zijn hoofd vervolgens geen grote wonden waarneembaar zijn. Volgens Veen blijkt hieruit dat er of met een licht kaliber is geschoten (lichter dan dat van de Firestar waarmee Van der Graaf schoot) of dat de hoofdwond niet het gevolg is van een schot dichtbij, dus op afstand gelost door iemand anders dan Van der Graaf. Beide mogelijkheden suggereren volgens Veen dat er een tweede schutter is geweest die voorafgaand of tegelijkertijd met Volkert van der G. heeft gevuurd op Fortuyn.

Volgens Veen heeft deze tweede schutter mogelijk op het nabijgelegen electriciteitshuisje gelegen en heeft deze daarna mogelijk het electriciteitshuisje geopend teneinde de slagbomen te saboteren, waardoor de ambulance niet snel bij Fortuyn kon komen.
Deze theorie was, op de sabotage van de slagbomen na, eind 2002 al te lezen op de webpagina's van het mysterieuze cybercommando. Het online rumoer rondom deze organisatie of wat het ook was, ging uit als een nachtkaars toen bleek dat alle beloftes uitbleven over te leveren bewijzen.
Prof. Bob Smalhout presenteerde het boek van Ine Veen, Moord namens de Kroon
Laast bewerkt: 7 jaren 4 maanden geleden door katertje.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: Mischa, dirko, gnor

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

  • dirko
  • dirko's Profielfoto
  • Offline
  • Spammer
  • Spammer
  • Als iets niet kan, kan het tóch. Overste Ranft.
Meer
7 jaren 4 maanden geleden #40536 door dirko
*
Volkert voelt knel koppeling...

Weet y, @gnor; het intereseert me geen ene mallemoer wat die misdadiger voelt. Veel belangrijker is wat hij een hele samenleving heeft aangedaan. Het hoernalistieke gebrul in deze versterkt mijn / ons gevoel alleen nog maar verder dat de NL Roverheid er vuistdiep inzat.
Net als met de Demmink Stoofpot.
In gedachten het jonge pielekes gebeuren in Good Old England.
Ondanks het ziekelijke linksche BBC doofpotgedrag wordt daar nu óók een en ander aan het daglicht gebracht. Zolang het 'nette' Nederland dieze zieke, vunzige erfenis niet van zich af wil/kan/durft/mag afschudden blijft het griepen, maar óoit komt de waarheid aan het licht..

Met Demmink, met deze Volkert; Een misdaad van deze omvang is in de 'minds' van mensen niet meer uit te poetsen, een enkelband is een "nouvooruitmaartje dan", maar de heidebrand is niet geblust.

-

De draad geheel kwijt. Soms Bang, maar altijd Olufsen.!!
De volgende gebruiker (s) zei dank u: Mischa, katertje, gnor

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

  • gnor
  • gnor's Profielfoto Onderwerp Auteur
  • Offline
  • Gebruiker is geblokkeerd
  • Gebruiker is geblokkeerd
  • niet alle onrecht valt uit te bannen, maar we doen ons best
Meer
7 jaren 4 maanden geleden #40535 door gnor
Volkert van der Graaf spant een kort geding aan tegen de staat omdat hij af wil van de voorwaarden die zijn gekoppeld aan zijn vervroegde vrijlating
Volgens Van der Graaf laat zijn gedrag het toe de voorwaarden te versoepelen.
www.elsevier.nl/Nederland/nieuws/2014/7/...vrijlating-1558864W/

Echte hoernalistiek a la Else4. Hoe zo?
In 2 zinnen wordt een totaal andere uitkomst geschetst.
1. Voorwaarden opheffen.
2. Voorwaarden versoepelen.
De advocaat van Volkert meent dat zijn cliënt zich tijdens detentie en verlof goed heeft gedragen.

Wat spannond. Dat was juist het punt hem, na veel gemor en geknars der tanden, onder voorwaarden vervroegd vrij te laten. Het is dus geen vervroegde vrijlating zo maar, maar een met opschortende c.q. ontbindende voorwaarde.

In de reacties lees ik dat het volk in het geheel niet voor enige clementie is richting Volkert. Dat is logisch want het OM doet in principe niets voor het volk namens welk men de strafwetgeving mag uitvoeren.

Je mag je ondertussen hardop afvragen of we in Hollandistan nog in een vertegenwoordigende democratie leven of dat het tijd wordt om de hakbijl uit het schuurtje te halen.

zachte heelmeesters, maken stinkende wonden
De volgende gebruiker (s) zei dank u: Mischa, katertje, dirko

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.