The Best of Jan.B. Hommel: LOWLIFES

  • birthday-cake

Beantwoord door katertje in topic The Best of Jan.B. Hommel: De Deugmensch

Posted 10 maanden 3 weken geleden #60183

De Deugmensch

“Some people are really so delusional that they think it’s disrespectful when you don’t just sit back and allow them continue to disrespect you.”


 De laatste twee jaren hebben mijn leven ingrijpend veranderd. Sinds het begin van de coronacrisis – ondanks de woede en de verbijstering die zij bij mij teweegbracht – is mijn leven stilgevallen. De dagen rijgen zich aaneen in orde en regelmaat. Ik sta op, breng mijn kinderen naar school, ga aan het werk – dat nu uit lezen en schrijven bestaat – haal mijn kinderen weer op van school en werk daarna soms nog even door. Werken kan ik het eigenlijk niet noemen. Ik lees wat ik wil lezen en schrijf wat ik wil schrijven. En vrijwel elke dag met enigszins goed weer lokt me in de grote tuin rondom mijn huis. Waar altijd wat te zien en te horen is. En waarin altijd wel iets te doen is. Op dat moment is de hectische wereld ver weg. Or so it seems.


Afgezien van enkele hele goede vrienden, en een select groepje mensen die in de afgelopen twee jaren bewezen hebben over een goed karakter te beschikken, zie ik het liefst zo weinig mogelijk mensen. Ik stond altijd al vrij cynisch ten opzichte van de gemiddelde medemens, al had ik wel als stelregel dat mensen mijn vertrouwen verdienen tot het tegendeel bewezen was. En dat tegendeel wordt door het overgrote deel van de mensen na korte of langere tijd geleverd. Zo ook nu.

En daarom heeft mijn cynisme gezelschap gekregen van een diep wantrouwen en een grote achterdocht. Samen met een diepe afkeer van een deel van de medemens. Dat laatste is misschien nog wel het meest uitgesproken. De walging die ik voel bij het aanschouwen van een groot deel van het volk. Het deel van het volk dat bestaat uit de hoogdravende en zichzelf superieur wanende deugmens. De deugmens die andersdenkenden, die niet in hun ideologische luchtkastelen willen wonen, moraliserend toespreekt en het liefst het zwijgen oplegt. De deugmens met een heilige stikstof-, CO2-, vaccinatie- of Oekraïnekruistocht die ze het liefst laat financieren door het deel van de bevolking dat niet tot de kaste van deugmensen behoort, en waarvoor zij in essentie een diepe minachting koestert. Een minachting die de deugmens niet eens probeert te verbergen, maar waar hij zich zelfs op voor laat staan.

Voor een niet onaanzienlijk deel is de deugmens politiek links georiënteerd. Maar de deugmens draagt niet alleen rode jurkjes en stropdassen, maar hult zich ook regelmatig in groene en blauw-oranje kleren. Sterker nog, het groen overheerst regelmatig. En rood steekt daar zo mooi bij af. Het spreekwoord zegt: ”Wie voor zijn 40e niet socialistisch stemt, heeft geen hart, en wie na zijn 40e nog socialistisch stemt, heeft geen verstand. Wellicht kan dit spreekwoord aangepast worden aan de moderne tijd: ”Wie voor zijn 40e niet stemt op de deugmens heeft geen hart, wie na zijn 40enog stemt op de deugmens heeft geen verstand.” Wie nu nog op deze hooghartige en van iedere zelfkritiek en zelfinzicht gespeende oranje-blauwe, rood en vooral groen gekleurde elite stemt, heeft geen hart en al helemaal geen verstand.

Ik citeer uit de een briljante blog, genaamd ‘Reality Honks Back’, die geschreven werd naar aanleiding van de truckersprotesten in Canada, de volgende quote: overigens, als ik het zelf geschreven had, zou de frase ‘the thinking class’ voorzien zijn van de aanhalingstekens die zij ten volle verdient.

The thinking classes are fatally removed from the physical side of life… Their only relation to productive labor is that of consumers. They have no experience of making anything substantial or enduring. They live in a world of abstractions and images, a simulated world that consists of computerized models of reality – “hyperreality,” as it’s been called – as distinguished from the palatable, immediate, physical reality inhabited by ordinary men and women. Their belief in “social construction of reality” – the central dogma of postmodernist thought – reflects the experience of living in an artificial environment from which everything that resists human control (unavoidably, everything familiar and reassuring as well) has been rigorously excluded. Control has become their obsession. In their drive to insulate themselves against risk and contingency – against the unpredictable hazards that afflict human life – the thinking classes have seceded not just from the common world around them but from reality itself.


“De denkende klasse is dodelijk ver verwijderd van de fysieke kant van het leven… Hun enige relatie met productieve arbeid is die van consument. Ze hebben geen ervaring met het maken van iets wezenlijks of blijvends. Zij leven in een wereld van abstracties en beelden, een gesimuleerde wereld die bestaat uit computermodellen van de werkelijkheid – “hyperrealiteit”, zoals het wordt genoemd – die verschilt van de tastbare, directe, fysieke werkelijkheid die door gewone mannen en vrouwen wordt bewoond. Hun geloof in de “sociale constructie van de werkelijkheid” – het centrale dogma van het postmodernistische denken – weerspiegelt de ervaring te leven in een kunstmatige omgeving waaruit alles wat zich verzet tegen menselijke controle (onvermijdelijk ook alles wat vertrouwd en geruststellend is) rigoureus is geweerd. Controle is hun obsessie geworden. In hun drang om zich te isoleren tegen risico’s en toevalligheden – tegen de onvoorspelbare gevaren die het menselijk leven teisteren – hebben de denkende klassen zich niet alleen losgemaakt van de gewone wereld om hen heen, maar ook van de werkelijkheid zelf.”

En daarmee komen we aan bij een speciale subklasse van de deugmens. De experts. De ‘virtuals’ in hun eigen virtuele wereld, aangezien ze voor de echte wereld van de ‘physicals’ hun neus ophalen. Zwemmend in het virtuele, verzopen in de werkelijkheid. Want het waren juist die deugexperts die de afgelopen twee jaren enorm door de mand vielen. Want het bleken geen experts te zijn: het waren deze ‘virtuals’, oh ironie, die helemaal niets nuttigs hebben bijgedragen aan de bestrijding van een pandemie en de daaruit volgende diepe sociaalmaatschappelijke crisis. Sterker nog, datgene wat ze vanuit hun virtuele wereld adviseerden, was voor het overgrote deel de oorzaak van die crisis, die veel minder diep zou zijn geweest als zij er zich niet mee bemoeid hadden.

Deze afgelopen twee jaren hebben ons duidelijk gemaakt – of zouden ons duidelijk moeten maken – dat het bestaan van ‘experts’ ons niet ontslaat van de verplichting om hen kritisch te bevragen, te beoordelen op de waarde die hun vermeende expertise heeft, en kritisch te beoordelen wat de resultaten van hun adviezen zijn. Als men deze criteria toepast op de aanpak van de coronacrisis is de populatie experts fors uitgedund, sterker nog, vrijwel tot extinctie uitgeroeid. Het overgrote deel van de experts zouden bij een grondige evaluatie een heel ander label krijgen. Een waarop vermeld staat: ‘uitermate gevaarlijk’, met als dwingend advies hen niet in contact te brengen met politici, beleidmakers en media. Dat zou ons in de toekomst veel leed kunnen besparen.

Ik kijk geen nieuws meer, en ook geen actualiteitenprogramma’s. Als ik in de auto naar de radio luister, zet ik elk half en elk vol uur de radio uit om het nieuws niet te hoeven horen. Waar ik vroeger om zes uur ’s avonds steevast het journaal keek, gevolgd door EenVandaag, blijft nu de TV uit. De klok van Nieuwsuur staat hier stil. Ik kijk geen enkel programma meer dat nog iets met de actualiteit te maken heeft. Waarom zou ik ook? De afgelopen jaren hebben geleerd dat de media – of het nu om kranten, TV of radio gaat – niet in staat zijn om objectief en betrouwbaar nieuws te brengen. Of het nu om de Truckers for Freedom gaat, of om de walgelijke mooipraterij van de deugmens Justin Trudeau in het Europese Parlement, waar deze verraderlijke en antidemocratische farizeeër spreekt over ‘vrijheid’ en de ‘democratie’, de verschillende media geven er een flinke deugdraai aan of verzwijgen het gewoon. Maar ook als het om beelden van Oekraïense vrouwen en kinderen gaat, die door Oekraïense militairen met duct tape in hun blote kont aan lantaarnpalen worden vastgeknoopt, omdat ze verdacht worden van pro-Russische sympathieën, om ze daarna af te ranselen met legergordels of dood laten vriezen, blijft het akelig stil in de burelen van de deugmedia. En zelfs de beelden van Oekraïense militairen die Russische krijgsgevangen door de knieën schieten of hen op de buik liggend op straat doodknuppelen, het blijft onvermeld en onbesproken in de westerse media. Dat past niet in het wereldbeeld van de deugjournalisten. Want Oekraïners zijn helden, en Russen zijn schoften. Ongeacht de wreedheden die door beide partijen worden begaan, passen alleen de Russische in de virtuele werkelijkheid van de deugmens.

Het stoort de deugmens, prominent getooid met een Oekraïens vlaggetje op hun social media-accounts, in het geheel niet dat Zelensky als premier van de Oekraïne het geen probleem vindt dat de rechts-extremisten en Neonazi’s van de Azov-brigade formeel onderdeel uitmaken van het Oekraïense leger. Een eenheid waarvan bekend is dat zij Oekraïense burgers behorend tot de minderheden zonder scrupules verkracht en vermoord. De Azov-brigade die trots het embleem voert dat als twee druppels water lijkt op het embleem van de Todeskopfdivisies van de SS, het meest wrede en gevreesde onderdeel van de SS-troepen in de Tweede Oorlog. De Azov-brigade die gefinancierd wordt door een oligarch, van wie Zelensky het Oekraïense volk beloofde te zullen verlossen. De Azov-brigade die door de NAVO bewapend werd en getraind voor een oorlog tegen Rusland. De Azov-brigade die wil dat een “strong dictator to come to power who could shed plenty of blood, but unite the nation in the process”.[1] De Azov-brigade waarvan de leider geen enkele twijfel laat bestaan over wat zij wil bereiken: “Lead the white races of the world in a final crusade … against Semite-led Untermenschen”.[2] Diezelfde leider die later zitting nam in het Oekraïense parlement. ‘

‘Black lives matter’ en ‘dit nooit meer’. Maar alleen als het zo uitkomt in de belevingswereld van de deugmens.

Zelensky vertelde in zijn toespraak gericht aan de Tweede Kamer niet dat hij drie luxe buitenhuizen in London bezit, en zijn vermogen veiligstelde via off-shore bedrijven van zijn vrienden en zo de belasting in het eigen land ontdook. En ook vertelde hij niet dat Oekraïne op de derde plaats staat van meest corrupte staten van Europa, na Rusland en Azerbeidzjan. Ook vond Zelensky het niet nodig te vertellen dat hij hier niets tegen onderneemt en dat ook nooit gedaan heeft. Dus waarom zouden onze media dat wel doen? Zelensky is immers een groot leider en een moedig mens? En geen inhalige en hypocriete clown?

De werkelijkheid is dat dit alles niet van pas komt in de zelfgenoegzaamheid en vermeende superioriteit van de zelfbenoemde deugmensen in het Vrije Westen. De Russen zijn de ‘bad guys’, de Oekraïners de ‘good guys’. Poetin is de schurk, Zelensky is de heilige. Zo moet het zijn, en zo wordt het platgeslagen junkfood bereid in de McDonalds van de mainstream media.

En natuurlijk schrijft de deugkrant het NRC, dat ‘anti-vaxxers’ vaak ook ‘Poetin-aanhangers’ zijn.[3] En plaatst prominent een foto van Willem Engel bij het artikel. Dat is het makkelijkst, want zo kan zij alle critici van het coronabeleid en mensen die niet tot de met de Oekraïense vlag dwepende deugmensen behoren, in één en hetzelfde hok vegen met daarin alle mensen die volgens de deugmens niet deugen. Want dat past goed in het simpele wereldbeeld van de elitaire deugmens. Mensen die volgens hen niet deugen als het om één standpunt gaat, deugen vanzelfsprekend ook niet als het om een ander standpunt gaat. Het is een deugartikel geschreven door de twee kapelaans van de simplistische deugmensenkerk, Andreas Kouwenhoven en Wilmer Heck. Onze Lieve Heer had er op hun geboortedag duidelijk geen zin in, en liet de die dag de productie over aan Judas, het lichtende voorbeeld van de deugmens. Helaas blijft het kraaien van het NRC niet tot driemaal beperkt. De schelklinkende deughaan van het NRC kraait iedere dag opnieuw.

Helaas voor hen is het overgrote deel van de mensen die zij in dit hok van de niet-deugers willen vegen noch een anti-vaxxer, noch een Poetinadept. Het zijn de mensen die zich realiseren dat de toepassing van een nieuwe techniek van vaccinatie niet alleen zegeningen met zich meebrengt, maar ook potentiële gevaren. En zij weten dat bij het toepassen van nieuwe technieken voorzichtigheid geboden is omdat onze kennis beperkt is, en veel van wat we weten het gevolg is van trial and error, en niet van wetenschappelijk inzicht.[4] De theorie komt na de praktijk, en niet andersom. Het zijn de mensen die weten dat er altijd weer onverwachte gevolgen zijn van nieuwe technieken en behandelingen die men op voorhand niet had voorzien.[5] [6] En terdege weten dat op dit moment nog niet duidelijk is wat de balans is tussen de voor- en nadelen van de mRNA-techniek, en dat we dat pas over enkele jaren, zo niet langer, zullen weten. Het zijn mensen die durven te twijfelen en nog een slag om de arm houden, in vele opzichten, en het aandurven om niet blind achter de leiders van deugvolk aan te lopen. En nu achteraf al gelijk kregen met hun scepsis over de uitspraak van Hugo de Jonge dat de massale vaccinatie tegen COVID19 de enige weg naar de vrijheid van de deugmens zou zijn. Nee, natuurlijk niet de weg naar de vrijheid voor de niet-deugende onmens die zich niet wilde laten vaccineren. Die kon men volgens de deugmens maar het best opsluiten in hun woning met een coronatoegangsbewijs en een 2G-beleid. Zodat de deugmens in alle vrijheid en zonder zorgen haar idealen zou kunnen verwezenlijken, zonder daarbij voor hun leven te moeten vrezen door toedoen van de ongevaccineerde niet-deugmensen.

Het zijn ook de mensen die zich realiseren dat Poetin een despoot is, maar dat Zelensky in hem een goed voorbeeld vond en exact hetzelfde deed als Poetin: zichzelf verrijken en zijn vertrouwelingen op alle belangrijke posten in zijn kabinet zetten. En niets deed aan de enorme corruptie in zijn land.[7] [8] En daarbij de oligarchen geen strobreed in de weg legde, ondanks de bemoeienis van de deugmensen van de Europese Unie.[9]

Het zijn de mensen die wél weten dat er een Monroe-doctrine bestaat, die zegt dat de Verenigde Staten nooit zullen accepteren dat er een vijandelijke mogendheid troepen stationeert in Canada of Mexico. En al jaren weten dat Poetin de EU en de NAVO al in 2007 in zijn speech tijdens de Münich Security Conference waarschuwde voor verdere uitbreiding naar het Oosten, en dat een lidmaatschap van de NAVO van Georgië en Oekraïne een ‘no-go’ zou zijn, op basis van exact dezelfde – maar ditmaal Russische – Monroe doctrine. Maar de EU en de NAVO legden deze waarschuwing hautain naast zich neer en breidden hun invloed wél uit naar het Oosten. Waarbij zij Moskou in toenemende mate provoceerde door Oekraïne en Georgië toezeggingen te doen over het toekomstig lidmaatschap van NAVO tijdens de NAVO-top van 2008 in Boekarest. Zonder zich ook maar een moment rekenschap te geven van de gevaarlijke geopolitieke consequenties die dit zou kunnen hebben.[10] [11] En dat terwijl de Minister van Buitenlandse Zaken van de VS, James Baker, en de Duitse Bondskanselier Helmuth Kohl Michail Gorbatsjov beloofden dat de NAVO niet uit zou breiden naar het oosten als Rusland akkoord ging met de hereniging van Oost- en West-Duitsland, een belofte die later door de secretaris-generaal van de NAVO nog eens herhaald werd.[12] En het zijn ook de mensen die wél weten dat een zekere Guy Verhofstadt en de VVD’er Hans van Baalen tijdens de Maidan-revolutie de Oekraïners beloofden – nee, toeschreeuwden – dat ze hen nóóit in de steek zouden laten. Hans van Baalen die aan het begin van zijn studietijd het ‘Horst-Wessellied’ zong, niet omdat hij een Nazi was, maar gewoon een domme lul was die ervan hield om mensen te provoceren.[13] En de deugmens Hans van Baalen kent geen spijt.[14] Eens een domme lul, altijd een domme lul. Dat zijn de deugmensen die we naar het Europese parlement afvaardigen en in 2014 toestonden om eeuwige trouw aan de Oekraïners te beloven. Een belofte die nu niets waard blijkt te zijn. Natuurlijk staat het Europese parlement te klappen, ook andere landen hebben namelijk lullo’s zoals Van Baalen die men liever kwijt dan rijk is. En men stuurt liever wapens dan soldaten naar Oekraïne. Want als de belofte van Van Baalen en Verhofdstadt door de EU nagekomen zou worden, zouden er heel erg veel lijkzakken gevuld worden met Europese soldaten, ook Nederlandse. Die lijkzakken die Oekraïne – met de vriendelijke groeten van de Europese Unie en de NAVO en onder luid applaus van het Europese parlement – nu mag vullen met de eigen burgers, waaronder ook vele vrouwen en kinderen. De autonomie en soevereiniteit van Oekraïne; het mag wat kosten.

Het zijn de mensen die zich realiseren dat een oorlog nooit op zichzelf staat en over het algemeen een lange aanlooptijd heeft. Hitler viel Polen niet binnen omdat hij die ochtend met een slecht humeur was opgestaan, omdat Fräulein Eva Braun die nacht hoofdpijn had, of omdat Blondie de vlag met het hakenkruis uiteengereten had. Het zijn de mensen die weten dat een situatie nooit simpel uiteenvalt in goed of kwaad. Zoals Alexandr Solzhenitsyn zei: “The line separating good and evil passes not through states, nor between classes, nor between political parties either — but right through every human heart — and through all human hearts. This line shifts. Inside us, it oscillates with the years. And even within hearts overwhelmed by evil, one small bridgehead of good is retained”.[15]

(“De lijn die goed en kwaad scheidt loopt niet door staten, noch tussen klassen, noch tussen politieke partijen — maar dwars door ieder mensenhart — en door alle mensenharten. Deze lijn verschuift. Binnenin ons schommelt ze met de jaren. En zelfs in harten die overspoeld worden door het kwaad, blijft een klein bruggenhoofd van het goede overeind”.)

Het zijn óók de mensen die weten dat de waarheid het eerste dodelijke slachtoffer is van een oorlog. En zich realiseren dat, hoe verschrikkelijk het ook is voor het Oekraïense volk, Rusland niets anders doet als wat de Verenigde Staten zouden hebben gedaan, als het Warschau Pact geprobeerd zou hebben om een troepenmacht in Canada of Mexico te stationeren. Het zijn die mensen die bedanken voor het junkfood dat geserveerd wordt in de ordinaire journalistieke vreetschuren van de McVolkskrant, de McAD, de McTrouw of de McNRC. En liever luisteren naar wat mensen zeggen en schrijven die zich wél hebben verdiept in de situatie.

En dus gaan er mensen dood. Veel mensen. Dat is niets nieuws. In Jemen heerst al jaren een burgeroorlog die vele kinderen het leven kost. Diegenen die de oorlog overleven gaan dood van de honger. Beelden van uitgemergelde kinderen, met de typische lege blik die ze hebben als vooraankondiging van de dood. Een oorlog gevoerd door een coalitie geleid door Saoedi-Arabië. De Russische olie en het Russische gas moet worden geboycot, maar de Saoedische olie moet blijven stromen. Blijkbaar bombarderen en vermoorden zij Jemenitische vrouwen en kinderen voor de goede zaak. Dat stelt de deugmens gerust, en hij kan zonder gewetensbezwaren gaan slapen. En bovendien hebben we de olie van de Saoedi’s veel te hard nodig.

En terwijl de Jemenitische kinderen creperen, hebben we in Nederland niksnutten zoals Rob Jetten en Jesse Klaver die bazelen over een virtueel en gemodelleerd stikstofprobleem en het afvangen van CO2. De Jemenitische kinderen krijgen geen spreektijd in de Tweede Kamer via een videoverbinding. Kregen ze dat wel, zouden mensen als Jetten en Klaver zich van pure schaamte vuurrood verstoppen onder de bankjes van de Tweede Kamer. Als ze al weten wat dat begrip inhoudt. Het zijn mensen als Jetten en Klaver die het toejuichen dat weilanden waar we voedsel op zouden kunnen verbouwen vol geplempt worden met zonnepanelen. Waarvan men dan de capaciteit vervolgens maar voor de helft kan benutten omdat het stroomnet er niet op berekend is. Het zijn die mensen die de wereld denken te redden, maar amper in staat zijn om hun opportunistische hersenspinsels te onderscheiden van de echte wereld. Het cerebrale spinrag komt ze de oren uit. De binnenkant van hun hersenpan is één groot stofnest. Een rommelhok dat al veel te lang niet is uitgemest.

Het kijken en luisteren naar wat nieuws- en actualiteitenprogramma’s de huiskamer insmijten is niets anders dan geestelijk junkfood. Het maakt geestelijk lui en gemakzuchtig. Men hoeft niet zelf na te denken hoe de wereld in elkaar steekt, wat er om ons heen gebeurt en wat onze eigen rol daarin is. We kunnen ons beperken tot ons eigen kleine eilandje van kennis en kunde – in mijn geval lange tijd de neurologie – en voor het overige hebben we voor iedere situatie en gebeurtenis waarvan we zelf niet genoeg denken te weten of te lui zijn om over na te denken, een deskundige die op komt draven om in hapklare brokken te komen vertellen hoe we de situatie moeten duiden. Het ontslaat ons van de plicht om zelf kritisch na te denken. Dat wordt voor ons gedaan, en wat er voor ons wordt gedacht hoeven we alleen nog maar te consumeren. En precies dat maakt dat we ons als kuddedier – inderdaad: schapen – gedragen en ons gedwee bij elkaar laten drijven. En als domme schapen allemaal dezelfde hapklare brokken en hetzelfde beschimmelde hooi van de media te vreten.

Wat is de waarheid? Alleen datgene dat ik direct kan waarnemen en zelf kan controleren. En zelfs die waarheid is relatief, aangezien ik maar al te goed weet hoe die waarheid gekleurd kan worden door de stemming en de omstandigheden waarin die ‘waarheid’ aanschouwd wordt. Ik zie de berichten over Oekraïne voorbijkomen in de e-mails van enkele media die ik nog enigszins vertrouw, en ik zie video’s op social media die door de weinige nog wel betrouwbare journalisten met kennis van het land als authentiek worden beoordeeld, ook omdat ze de taal spreken en de dialecten herkennen. Maar wat er werkelijk gebeurt onttrekt zich aan mijn gezichtsveld. Het enige dat ik zeker weet is dat er opnieuw mannen, vrouwen en kinderen vertrapt worden door pionnen – de militairen en de nationalisten aan beide zijden – van het internationale geopolitieke schaakspel, waarbij de koningen nooit schaakmat komen te staan. De maximale straf is dat ze van het schaakbord gejaagd worden en elders hun heil moeten zoeken. Hun geld, macht en hun bezittingen nemen ze gewoon met zich mee.

De hypocrisie van het Vrije Westen kent geen grenzen en ook dat is niets nieuws. En dat geldt ook voor mij: ik doe er evenzo goed niets aan. Ik koop mijn slechte geweten af door een kleine bijdrage te doen aan stichtingen zoals Artsen zonder Grenzen en Save the Children. In Godsnaam, Save the Children. Maar daar blijft het bij. Voor de rest laat ik ze ook barsten, net zoals het overgrote deel van het Vrije Westen dat doet. Mijn kinderen zijn belangrijker. Terwijl ik God op mijn blote knieën dank als ik ze ’s avonds toedek en de beelden van de ontheemde Oekraïense en uitgemergelde Jemenitische kinderen door mijn hoofd spoken. Ik laat ze net zo goed barsten.

En dat doen ook onze opportunistische politiek leiders. Zoals onze minister van defensie Kajsa Ollongren, die trots op Twitter laat weten dat ze 300 stuks overbodige en sterk verouderde anti-tank wapens uit de koude oorlog naar Oekraïne stuurt, om daarna als een echte patriot een emoticon van een gebald armpje op twitter te plaatsen. Ach, ze lagen toch nog op de plank. Rusland wordt uitgesloten van het SWIFT-betalingsverkeer, behalve dan de Russische banken die de facturen voor het Russische gas innen. Oorlogszuchtige taal en dreigementen aan Poetin te over, maar het Russische gas moet wel blijven stromen, want Kajsa en Sigrid houden niet van koude voeten. En dat terwijl ze schielijk onder hun bureau duiken als Poetin één keer ‘Boeh’ roept, en er pas weer onderuit durven te komen als ze beschermt door commando’s naar huis worden gebracht en 24 uur per dag worden bewaakt. Als deze pantoffelheldinnen – tja, tegen koude voeten – zelf een anti-tank wapen zouden moeten afvuren, zouden ze niet weten wat de voor- en achterkant is. En zouden ze in staat zijn om de raket op hun eigen soldaten af te vuren. Zoals deze deugmensen al jaren de eigen ideologieën achterwaarts op het volk afschieten zonder om te kijken naar wie er eigenlijk het hardst door worden geraakt. Hun politieke stikstof verstikt alleen de eigen bevolking. En dit zijn de deugmensen die trots zijn op het sturen van wapens die nog meer dood en verderf brengen. En dat terwijl de Grote Leider Sigrid Kaag zich al bedreigd voelt door een verwarde man met een fakkel. De enige bedreiging die Kaag en Ollongren voor Poetin zijn is dat hij een lachstuip krijgt waarin hij stikt. Hij hoeft maar een verwarde en dronken Russische zwerver met een fles wodka en een fakkel op Kaag af te sturen, en ze sluit zich bibberend van angst op in haar riante wijnkelder. Waar ze pas ruim na de jaarwisseling weer uit durft te komen omdat ze ieder rotje verslijt voor een ontploffende granaat.

Ik hoef de deugmensen niet, ik moet ze niet. Blijf uit mijn buurt, en blijf uit de buurt van mijn kinderen. Hypocrisie is geen deugd, het is een vloek. De vloek die deze deugmensen uitspreken over diegenen die geen deel uitmaken van hun deugmensencorps. De deugende ‘virtuals’ versus de niet-deugende ‘physicals’.  Ik gun hun de prijs van vier euro voor één brood, ik gun hun de benzineprijs van twee-en-een-halve euro per liter, en ik gun ze zeker de vliegtaks die het hen financieel onmogelijk maakt te vliegen. Want natuurlijk heeft de deugmens – met als prototype Rob Jetten – deugvrienden over de hele wereld en die zijn helaas niet allemaal met de fiets en de trein te bereiken. En dus vegen ze hun kont af met hun vrome milieureligie en vliegen zo ver en vaak als ze kunnen. Men moet toch overleggen over hoe zij een betere, rechtvaardigere en milieuvriendelijkere wereld kunnen creëren?

Ik gun de deugmens het onkruid onder de zonnepanelen op de zonneweides. Ik gun het ze van harte. Ik kijk met plezier toe of hun aan waanzin grenzende obsessie voor minder stikstof en minder CO2 standhoudt als het bezoek aan de supermarkt noodgedwongen plaats moet maken voor een uitje naar de voedselbank. Ik ben benieuwd hoe lang ze de zonneweide prefereren boven brood op de plank. Ik kijk graag toe als in de toekomst de deugmensen hun riante luxeleventje wordt ontnomen en zij ingehaald worden door de rauwe werkelijkheid die hun deugmensenbubbeltje door prikt.

Ik leer mijn kinderen nu al dat politici geselecteerd worden op de eigenschap dat ze onbeschaamd en glashard kunnen liegen en slechts aan twee zaken onvoorwaardelijke trouw zweren: het pluche en het mooie baantje na het pluche. Ik leer ze dat de democratie slechts een schijnvertoning is en bedoeld is om het domme volk de indruk te geven dat ze invloed hebben, zodat na het braaf op komen draven voor de stembus, het oude clubje deugmensen vervangen kan worden door een nieuw clubje deugmensen afkomstig uit dezelfde voorraadschuur van deugmensen. Als dat al gebeurt en ze niet afgescheept worden met een nieuwe ‘bestuurscultuur’ en ‘nieuw elan’, uitgevoerd door hetzelfde, naar muffe politieke mottenballen riekende clubje deugmensen dat zich maar niet laat verjagen. Ik leer hun dat ze van de overheid niets te verwachten hebben, en dat ze die maar beter tot op het bot kunnen wantrouwen. En ik leer ze al op jonge leeftijd dat de rechterlijke macht niet het recht beschermt. En zeker de burger niet. Er bestaat geen recht, er bestaat alleen macht. Er is geen trias politica, alleen het intieme schuifelen van de deugtoga met het politieke maatpak op de Haagse dansvloer.

In mijn nieuwe leven zit ik steeds vaker aan de voorkant van ons huis. Op die momenten doe ik niets, ik staar gedachteloos voor me uit en geniet van het uitzicht en van de ondergaande zon. Aan de achterkant van het huis hebben we een grote tuin, maar het uitzicht is er door de omgevende bedrijfshallen beperkt. Bovendien gunde ik me nooit de tijd om langere tijd rustig te zitten zonder iets nuttigs te doen. Voor zover ik ooit iets nuttigs heb gedaan.

Aan de voorkant van het huis heb ik vrij uitzicht over de weilanden. En aan het einde van de middag, als de zon voorzichtig op de horizon neerstrijkt, is het – behalve het gefluit van de vogels – aangenaam stil. Ik zie bomen zwart geblakerd door het tegenlicht, tegen de achtergrond van een blauw-rood geschakeerde lucht. De werkelijkheid verandert met het tegenlicht van de ondergaande zon.

Datgene waar ik naar kijk als ik voor mijn huis zit, is echt. In ieder geval; tastbaar echt. Alles daarbuiten is vloeibaar, en verandert continu van vorm, kleur en inhoud. Voor zover er ooit een wereld is geweest die men als echt kon beschouwen, is mij meer dan ooit duidelijk geworden dat die wereld niet bestaat.

Als de kinderen naar bed zijn, valt er een diepe stilte in huis, die ik voor het eerst in mijn leven als aangenaam ervaar. Ik leef zo veel mogelijk onder een ondoorzichtige stolp waar ik met spaarzame regelmaat onder vandaan kruip, maar het liefst zo snel mogelijk weer onder duik. Ik mis zelfs de hectiek van het ziekenhuis niet meer, iets dat me voorheen het gevoel gaf écht te leven. Ik hoef niet meer terug naar dat leven, en ik wil er ook niet meer naar terug.

 

Ik zie vrijwel dagelijks het zonlicht langzaam over de akkers glijden, totdat de horizon zich meester van haar maakt, en ook de zwarte bomen verdwijnen in het niets. In de hoop dat met het donker worden ook de inktzwarte, en met de rest van de maatschappij sterk contrasterende deugmens zal verdwijnen.

Het is goed zo.

Voor mij dan.

 

 [1] Azov fighters are Ukraine’s greatest weapon and may be its greatest threat. The Guardian, 14 September 2014.
[2] Profile: Who are Ukraine’s far-right Azov regiment? Aljazeera, 1 March 2022.
[3] Virusactivisten ruilen corona in voor Poetin: ‘Ik begrijp wel wat hij doet’. NRC, 3 maart 2022.
[4] Antifragile. Nassim Nicholas Taleb. Penguin Books, June 2013. ISBN 9780141038223
[5] Polio: The Disease that Reemerged after Six Years in Ethiopia. Ethiop J Health Sci. 2021 Jul; 31(4): 897–902.
[6] Neurological complications of immune checkpoint inhibitors: what happens when you ‘take the brakes off’ the immune system. Ther Adv Neurol Disord. 2018; 11: 1756286418799864.
[7] The Comedian-Turned-President Is Seriously in Over His Head. New York Times, February 21, 2022.
[8] Revealed: ‘anti-oligarch’ Ukrainian president’s offshore connections. The Guardian, 3 October 2021
[9] EU support for reforms in Ukraine ineffective in fighting grand corruption. Europese Rekenkamer, 23 september 2021
[10] John Mearsheimer on why the West is principally responsible for the Ukrainian crisis. The Economist, March 19 2022
[11] Why John Mearsheimer Blames the U.S. for the Crisis in Ukraine. The New Yorker, 1 March 2022
[12] Russia’s belief in Nato ‘betrayal’ – and why it matters today. The Guardian, 12 January 2022
[13] Van Baalen blijft een domme lul. De Groene Amsterdammer. Nr. 14, 1 april 1998.
[14] Hans van Baalen heeft geen spijt van optreden Maidan-plein: ‘Zou het zo weer doen’. WNL Opiniemakers, 28 juli 2018.
[15] De Goelag Archipel. Alexandr Solzhenitsyn
 
Last Edit:10 maanden 3 weken geleden door katertje
Bijlagen:
Laatst bewerkt 10 maanden 3 weken geleden doorkatertje.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Graag Inloggen of een account aanmaken deelnemen aan het gesprek.

  • birthday-cake

Beantwoord door katertje in topic The Best of Jan.B. Hommel: De Ondeugdelijke Deugers

Posted 10 maanden 4 weken geleden #60182
 
De Ondeugdelijke Deugers

‘People often claim to hunger for truth, but seldom like the taste when it’s served up.’

George R.R. Martin

‘Er zijn mensen die alleen deugdzaam zijn omdat de kansen tot ondeugd ontbreken.’

Napoleon Bonaparte

 

Ik woon in een klein dorpje, eigenlijk een gehuchtje, met net iets meer dan duizend inwoners. Ik woon hemelsbreed hooguit een kilometer van de plek waar ik geboren ben. Ik heb een tijdje in Zwolle gewoond, maar was bij tijd en wijle meer op de boerderij te vinden dan in mijn flatje, in de destijds ruige buurt Holtenbroek. Natuurlijk heb ik in mijn Nijmeegse tijd dicht bij het ziekenhuis gewoond, maar als het er voor mij vrijdags opzat, rende ik zo snel als mijn korte beentjes mij konden dragen – en mijn oude Ford Scorpio mij kon rijden – terug naar de boerderij. “Terug naar de normale wereld”, zei ik eens tegen mijn opleider. Hij kon er niet om lachen. Het ouderlijk huis, waar mijn vrouw en ik het verbouwde woondeel – waar ‘opoe’ vroeger woonde – als weekendverblijf tot onze beschikking hadden. Ik heb er tot op mijn 40e gewoond, en onze oudste twee kinderen zijn er geboren.


Die weliswaar rekbare, maar tevens ondeelbare, navelstreng zal ik niet van een vreemde hebben. Mijn ouders hadden het oude woongedeelte eigenlijk voor zichzelf verbouwd, maar hebben er niet langer dan een dag ‘gewoond’. Om daarna terug te gaan naar hun eigen kleine woonhelft. Daar voelden ze zich thuis, en daar waar men zich thuis voelt, daar moet men blijven.

Vroeger, op de veilige boerderij, was het leven eenvoudig. En het was veilig. De boerderij was het ondoordringbare fort dat ons afschermde van de buitenwereld, en waar alleen de ons goed gezinde mensen binnen mochten komen. De ons minder goed gezinden zouden het zich niet in hun hoofd halen om dat te proberen. Dat was onze reputatie in het dorp, en ik geloof dat daar niet veel aan veranderd is: ‘Van die Bont’n ku’ij alles krieg’n, maar o wee aij ze teeg’n oe hebt.’

Mijn vader keek vanuit dat fort wel graag naar buiten. Elke avond na het melken van de koeien kwam hij steevast in de kleine woonkeuken om het journaal te zien, en om tien uur ‘s avonds keek hij zonder uitzondering Brandpunt. En dan moest het stil zijn. Tussendoor ging hij even bij de ‘varkens kiek’n’ om te zien of alles rustig was in de stal en of alle dieren er wel goed bijlagen. En natuurlijk was de week niet compleet zonder het oordeel van G.B.J. Hiltermann: op zondag om 12:00 werd iedereen – of ie nu wilde of niet – bijgepraat over de ‘De Toestand in de wereld’. Nu zou je het een podcast noemen, maar toen was het nog gewoon GBJ Hiltermann op Hilversum 1.

Wie het waagde ongevraagd en ongewenst het fort binnen te dringen kreeg een behandeling die ze niet licht zouden vergeten: een opsporingsambtenaar die kwam controleren of alle dieren wel juist werden geregistreerd, werd opgesloten in een kamer en mocht er pas weer uit als hij klaar was. Hij kreeg geen begroeting, geen koffie en geen toegang tot het toilet. Toen hij klaar was en tegen mijn moeder zei dat hij ‘niets kon vinden’, keurde ze hem geen blik waardig: “Doar is de deurre. D’r uut, en d’r nooit meer in.”

Toen een ambtenaar kwam controleren of er wel een put onder de mestplaat zat, maar die niet kon zien omdat er regenwater op stond, zei mijn vader tegen hem, terwijl hij een paar stappen in zijn richting zette: “Ik kan oe d’r wel e’em op de kop in hol’n, dan ku’ij zelf goed zien woar ‘t gat zit.” Het mannetje trok wit weg en vluchtte met de staart tussen de benen. Om daarna terug te keren met twee politieagenten – toen nog de gemeentepolitie – die mijn vader vermanend toespraken, om daarna zelf de volle laag te krijgen. En men vervolgens gevieren naar de mestplaats liep, de muizige ambtenaar op veilige afstand van mijn vader, dribbelend achter de twee uniformen, om bij de mestplaat bevestigd te zien dat deze inderdaad vol water stond, waarna mijn vader tegen het drietal zei: “Doar zit’ ‘et gat. Mu’k o’leu d’r nog e’em’ inhol’n?” Dat hoefde niet, zowel de heren van de Hermandad als ook de ambtenaar waren overtuigd. De laatste heeft zich nooit meer laten zien.

Mijn moeder, niet veel groter dan 1,50, die met een bezem twee politieagenten op de vlucht joeg door eerst een van de agenten met de bezem te lijf te gaan, en nadat deze schielijk de auto ingevlucht was om zo snel mogelijk weg te komen, daarna nog een deuk in de motorkap van de politieauto sloeg. Omdat mijn vader niet wilde blazen, aangezien hij nooit alcohol dronk. Het was nadat hij kinderen van het feestje ter ere van de verjaardag van mijn zusje had weggebracht, en het niet kon laten de politieauto die achter hem reed te provoceren door een paar keer te slingeren. De fout die de geüniformeerden maakten was hun auto bij ons op de oprit te parkeren, binnen het territorium van mijn ouders en vervolgens hem probeerden te commanderen. Dat valt over het algemeen niet goed in onze familie. Ze kwamen niet meer terug, zeer waarschijnlijk omdat ze de hoon en spot vreesden van hun collega’s, als ze zouden moeten vertellen dat ze door een boerinnetje van amper één meter vijftig lang, gewapend met een bezem, op de vlucht waren gejaagd. Het leverde haar de bijnaam op van mijn jongere broer: de ‘hellige geest’.

Als je behoorde tot de groep mensen die bij ons thuis welkom waren, kon je alles van mijn ouders krijgen. Timmerlui, arbeiders en scholieren die in het weekend hielpen werden goed behandeld, goed betaald en het kwam hen aan eten en drinken niets te kort. Ze kwamen graag, en het was bij ons thuis altijd een komen en gaan van mensen. Er werd gepraat, gedronken, gerookt en heel veel gelachen. En met enige regelmaat ook hevig ruzie gemaakt, waarbij we elkaar met enige regelmaat ook te lijf gingen. Daar is niets mis mee, zolang er geen doden en gewonden vallen.

Als je behoorde tot de groep mensen die in ongenade waren gevallen of die volgens mijn ouders niets te zoeken hadden op hun boerderij, het fort van de Bontes – lieden zoals ambtenaren, controleurs en politie, eigenlijk een ieder die dacht ze de wet voor te kunnen schrijven – viel een ijskoude en ronduit vijandige behandeling ten deel, en mochten soms blij zijn als ze tijdig het vege lijf konden redden. Mijn beide ouders waren enigszins explosief van aard, iets dat mij ook niet helemaal vreemd is, en wat ik bij mijn jongste zoon ongepolijst terugzie.

Bij ons graasden de geiten – hobbydieren – in de berm langs de weg, iets wat volgens een passerende agent niet verantwoord was, hoewel dit al tientallen jaren het gebruik onder de boeren was. Het kwam tot een hevige woordenwisseling waarbij ook de zwarte herdershond van mijn ouders zich niet onbetuigd liet. Waarop het heerschap in uniform meende te moeten dreigen met dat hij ‘de hond dood zou schieten als mijn vader hem niet bij zich zou houden.’ De herinnering aan mijn vader die ik wit zag worden van woede, iets dat niet heel vaak gebeurde en de blik in zijn ogen, toen hij een busdeksel pakte en liet weten dat “det is dan ok wel ‘t leste wa’ij doet.” De agent liet zijn pistool in zijn holster. En ik denk dat dat beter was voor zijn gezondheid.

Mijn ouders waren duidelijk. Heel duidelijk.

Je deugt of je deugt niet.

Op de ochtend van zes november 2021 verslaap ik me terwijl mijn zoontje van tien moet volleyballen. We lopen samen de sporthal in, en natuurlijk heeft de volgzame en kritiekloze massa weer massaal het mondkapje opgezet, het mondkapje van de deugdzaamheid. Mijn zoontje, innemend, gevoelig maar ook een scherpe waarnemer, kijkt ongemakkelijk en wat angstig om zich heen: “Waarom heeft iedereen weer een mondkapje op, papa?” De intense woede borrelt in mij op als ik om me heen kijk: “Omdat we geregeerd worden door een aantal enorme zelfingenomen klootzakken, Boris.”

Even verder op staat de typische deugmens, warrig baardje, mondkapje op, joviaal te controleren op de QR-code: “Helemaal goed hoor, u mag naar binnen! U krijgt nog even een stempeltje, dan hoeft u niet steeds de pas te laten zien.” En geloof het of niet, de kleur van het stempeltje is geel. God houdt er soms een morbide gevoel voor humor op na. Ik mag niet naar binnen om mijn zoon naar de kleedkamer te brengen, ook al weet hij de weg niet. Ik explodeer inwendig, maar ik weet het te beperken tot de opmerking dat hij zich “de ballen uit de broek zou moeten schamen.” Meer stennis wil ik niet maken waar mijn zoon bij is, en met de allergrootste moeite weet ik me verder te beheersen.

Ik bel, nog nauwelijks bedaard, een van de ouders die op deze dag rijdt om te vragen of zij even wil controleren of Boris inderdaad de weg naar het team heeft gevonden. Daar heeft ze blijkbaar niet heel veel zin in, maar na enkele opmerkingen is het haar duidelijk dat ik vandaag geen bijster goed humeur heb. Ik vertel haar ook al vast dat als zij hier verder aan mee willen werken, mijn zoontje geen wedstrijden meer speelt, en dat ik niet meer rij.

“Oh, dus je vind dat omdat jij geen QR-code wilt halen, dat wij hier ook niet mogen zitten? Dat ben ik niet helemaal met je eens.” Het standaardantwoord van mensen die met ongemakkelijke waarheden geconfronteerd worden, als probeerden zij zuur geworden melk als karnemelk te verkopen.

Mijn antwoord zal ze niet licht vergeten: “De mensen die hier aan meewerken, zijn minstens even erg als diegenen die dit systeem invoeren. Jullie zijn geen haar beter dan de Duitsers die het wel best vonden dat de Joden niet op een bankje in het park mochten zitten, en later helemaal niet meer in het park mochten komen. Echt, jullie zijn geen haar beter. Jullie zijn de neue Übermenschen, ik de nieuwe Untermensch…” Ik confronteer haar met de uitspraak van Einstein: “The world will not be destroyed by those who do evil, but by those who watch them without doing anything.” (De wereld zal niet vernietigd worden door hen die kwaad doen, maar door hen die toekijken zonder iets te doen.)

Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. Ik verbreek de verbinding en krijg na enkele minuten een kort berichtje: ‘Boris is op het veld.’ Daarna rij ik terug naar huis.

De afgelopen maanden heb ik veel over me heen gehad. Dat heeft zijn uitwerking niet gemist, en meer dan ooit realiseer ik me dat mijn ouders gelijk hadden: de mensheid valt in twee categorieën uiteen: zij die deugen, en zij die niet deugen. Het enige waar ik echt spijt van heb is dat ik 25 jaar van mijn leven verspild heb om een goede dokter te worden, voor al die mensen die nu klakkeloos en kritiekloos aan deze segregatie meewerken, actief of stilzwijgend. Het is de grootste fout die ik in mijn leven gemaakt heb. Het overgrote deel van deze mensen was het niet waard. En zijn het niet waard.

Ik had niet gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.

En ondertussen stromen de ziekenhuizen en intensive care’s vol met gevaccineerden. Ik ben in de unieke omstandigheid dat verschillende verpleegkundigen – en sommige artsen – me op de hoogte houden van wat er werkelijk gebeurt in de ziekenhuizen. En wat ik hoor is alarmerend. Ambulances die met ernstig zieke mensen naar ziekenhuizen buiten de regio moeten rijden, en daarmee niet beschikbaar zijn voor de eigen regio, terwijl ze toch al een tekort aan mensen hadden. Ambulances met patiënten die in de garage moeten wachten omdat er geen plaats is voor hen op de SEH. Wederom her en der opnamestops omdat de SEH overstroomt, en er op de gang meerdere bedden staan met mensen waarvoor geen plaats is op de afdeling. Verpleegkundigen die mij vertellen dat ze in elke dienst een tot twee mensen tekortkomen, maar zelfs na smeekbedes via de WhatsApp er niemand komt, ook niet met het aanbod van dubbel salaris. En als ik deze mensen mag geloven ligt het aandeel gevaccineerden inmiddels rond de 80%. Alles op de vaccinatiekaart gezet en kansloos verloren. En nu met minder bedden op de afdeling en de IC in vergelijking met voor de crisis, omdat het personeel ontbreekt, en dat terwijl het grootste ziekteverzuim – klassiek het hoogst aan het eind van de herfst en in de winter – nog moet komen.

I couldn’t care less. Vele van mijn voormalige collega’s hebben dolenthousiast meegewerkt aan het invoeren van deze medische segregatie, gebaseerd op het al of niet ter beschikking willen stellen van het eigen lichaam aan de Staat. Zonder zich ook maar een moment te verdiepen in de materie. Zonder zich ook maar een moment te realiseren dat BigPharma het voor de zoveelste keer lukte zijn smoezelige koopwaar te verkopen als wetenschap. Zonder zich ook maar een moment te realiseren welke enorme schade ze veroorzaken aan het vertrouwen in artsen, door mee te werken aan dit beleid en hierin zelfs het voortouw nemen. Zonder zich ook maar een moment te realiseren dat ze de geschiedenis sprekend laten herleven. En nee, wederom niet als willoos slachtoffer van een politieke stroming, maar door wederom voor de muziek uit te willen lopen. En blijkbaar vertrouwden op een pardoes in de regering neergedwarrelde schoolmeester, die zich nu draaiend en liegend uit de door hemzelf gecreëerde hopeloze situatie probeert te redden. Maar al koopt hij honderd miljoen mondkapjes van Van Lienden, of probeert de hele maatschappij stil te leggen met QR-codes, het falen van het beleid is onafwendbaar. Man must bear the consequences he deserves. 

Toen ik de kans kreeg om deze uiterst conformistische medische wereld achter mij te laten, heb ik die kans met beide handen aangegrepen. Ik heb me al veel te lang en met de grootste moeite moeten schikken naar de grillen en de nukken van het Medisch Gilde. Ik ben erg duidelijk. Te duidelijk om te voldoen aan de voorschriften zoals die te lezen zijn in het ongeschreven Handboek van het Medisch Gilde. Een van die regels luidt: ‘Gij zult zwijgen en uw collega’s niet aanspreken op hun verantwoordelijkheid.’

Ik vind het vreselijk dat mijn kinderen dit alles mee moeten maken. Maar anderzijds is het maar goed dat ze geen vijftig hoeven te worden om te leren dat onder het dunne laagje van voorgewende deugdzaamheid niets anders schuilgaat dan desinteresse, eigenbelang, morele zwakte en gebrek aan ruggengraat.

Ik keer terug naar de indeling van de mensheid zoals mijn ouders die hanteerden: wie actief of passief aan deze tweedeling meewerkt, diegenen die nu enthousiast en joviaal QR-codes controleren, spinnend van plezier door de nieuwverworven macht, diegenen die hun biertje, hun festivalletje, hun etentje, hun voetbalwedstrijdje, hun bioscoopbezoekje of hun avondje uit belangrijker vinden dan vrijheid, autonomie en gelijke rechten voor iedereen, komen er bij mij niet meer in. Die mensen zijn niet meer welkom. Nu niet en de toekomst niet. Het enige dat ze van mij krijgen is een ijzig stilzwijgen en mijn diepe minachting. Als ik een hond had die ertoe in staat is, zou ik die op ze afsturen. Als ik een busdeksel had, zou dat als waarschuwing bij de voordeur liggen, naast de vijftand die er nu al staat. En indien gewenst wil ik ze alsnog de put onder hun eigen volgelopen mestplaat laten zien. Zodat ze verzuipen in hun eigen immorele mest.

Je deugt of je deugt niet.

Wie het chirurgisch mes weet te hanteren, weet feilloos de kanker van het gezonde weefsel te scheiden. Het warme mes snijdt moeiteloos door het grensvlak van mensen wiens moreel kompas wel, en wiens moreel kompas niet goed staat afgesteld. Waar het zaken als autonomie, vrijheid en gelijke rechten betreft, is er geen tussenweg. Het is het één óf het ander.

Ik observeer, ik registreer en ik documenteer. Niet voor mijzelf. Maar voor mijn nageslacht. Wie deugde er wel. Wie deugde er niet.

Het is zoals CJ Hopkins zei: “Pick a fucking side, and stick to it.”

Je deugt of je deugt niet.
door katertje
Bijlagen:
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Graag Inloggen of een account aanmaken deelnemen aan het gesprek.

  • birthday-cake

Beantwoord door katertje in topic The Best of Jan.B. Hommel

Posted 11 maanden 1 week geleden #60147
Stem-Ze-Weg,png

It’s been a long…
A long time comin’, but I know
A change is gon’ come
Oh, yes it will…

Sam Cooke, A Change is Gonna Come

Het is zaterdag 11 maart 2023. Een grote mensenmassa verzamelt zich in Den Haag om te protesteren tegen het stikstofbeleid, tegen het CO2-beleid, tegen het coronabeleid, tegen de steeds groter worden de macht van de technocraten in Brussel en tegen het kabinet Rutte IV. Waartegen eigenlijk niet? Het is nog maar de vraag of de schandalen die we al kennen, zoals de toeslagenaffaire en het gaswinningsschandaal, groter zijn dan de schandalen die nog moeten komen. Ik waag het te betwijfelen.


Ik zou er bij moeten zijn. Al was het maar om de boeren een hart onder de riem te steken. Maar ik ben er niet. Al hoop ik nog zo sterk dat demonstraties als deze iets uithalen, na de bijeenkomsten op het Malieveld en het Museumplein begon ik te twijfelen. Daar werden onschuldige demonstranten met waterkanonnen bestookt, door de ME en politie ingesloten en afgetuigd. En had het demonstreren geen enkel resultaat, zelfs al gingen de misselijkmakende beelden de hele wereld over.

En Jan van Zaanen, die verschrikkelijke Haagse autocraat, heeft in Duitsland (!) zijn waterkanonnen besteld, en het leger al in staat van paraatheid gebracht. Hij heeft er zin in. Want het gepeupel zál naar hem luisteren, naar de zoveelste hooghartige en zelfingenomen VVD-regent, die zich niets wenst aan te trekken van het gepeupel en de rechten die zij ooit dachten te hebben. Dit is de staat van onze ‘democratie’.

Het is om te janken.

En als dat niet gebeurt, en de betoging verloopt vreedzaam, mag iedereen keurig zijn spandoeken laten zien, zijn proteststem laten horen, en luisteren naar toespraken van politici. Ik weet het, het voelt goed, die verbondenheid. Het voelt goed om te zien dat er zoveel mensen zijn die zich ernstig zorgen maken over de toekomst, zeker als de huidige politieke elite de kans krijgt om die toekomst voor ons in te vullen. En zeker, dat is ook belangrijk. En ik hoop oprecht dat deze grote bijeenkomst dat effect zal hebben. Misschien doe je dit wél echt voor elkaar, en is het een sociale plicht om te gaan. Maar ik was er niet.

Want daarna mag iedereen terug naar huis, op de fiets, op de trekker, met de trein, of via een kortstondig verblijf in de cel, na afgerost te zijn door wat doorgesnoven hooligans in overheidsdienst, tegenwoordig ook wel bekend staande onder de naam Romeo’s. Of na een bezoek aan de SEH om je hoofd te laten hechten, omdat een wat al te enthousiaste overheidshufter van dichtbij met een waterkanon de demonstranten belaagde. Om na thuiskomst vierkant uitgelachen te worden door de zittende elitaire kliek die Nederland bestuurt. De illusie van een democratie voor een zaterdagmiddag, waarna de lobbycratie het gewoon weer overneemt.[1]

Achteraf verliep het boerenprotest rustig. En de demonstranten van Extinction Rebellion op de A-12 werden met fluwelen handschoenen aangepakt. Ze kregen geen keiharde waterstraal in het gezicht, maar kregen wat koude nevel over hun blote tieten. En daarna konden ze zich opwarmen in de tenten die de brandweer en de hulpverleningsorganisatie GHOR iets verderop hadden neergezet. Met een kopje koffie, en een milieuvriendelijk sojakoekje. Ik hoop maar dat de kachel gestookt werd met biomassa, anders zou hun afkoeling ook nog ten koste gaan van het milieu. Dat zou zonde zijn. En een ziekenhuisopname moet sowieso koste wat kost voorkomen worden, dit gezien de grote CO2-voetafdruk die ziekenhuizen hebben.[2] ‘De weelde wu’t ze de baas’, ik hoor het mijn vader zo zeggen: ‘Loat ze maor an’t wark goan, dan giet ze det geweelder wel oaver.’

Heeft iemand een Romeo gezien bij de nieuwe wereldredders van Extinction Rebellion? Voor zover ik zag werden ze in ieder geval niet afgetuigd en in elkaar geslagen door de ME.[3] Hoe anders was dat bij de coronademonstraties op het Malieveld en het Museumplein. Nee, de nieuwe sneeuwvlokjes, zelfbenoemd slachtoffer van een klimaatcrisis die maar niet wil komen, moeten zijdezacht behandeld worden, anders zouden ze maar smelten door de opwarming van de aarde.

Nee, ik denk dat ik beter wat anders kan doen. Iets dat erg in de mode is in de huidige politiek: het schrijven van een ‘verkiezingswijzer’. Maar dan op mijn manier. Niet door de plannen van de huidige professionele plucheplakkers toe te lichten, maar door een kleine terugblik te geven. Beoordeel mensen niet op wat ze zeggen, maar op wat ze doen. En in dit geval: wat ze in de afgelopen jaren hebben gedaan. Voor wie goed heeft gekeken en goed heeft geluisterd gedurende de afgelopen tientallen jaren, weet dat dit een véél betere voorspeller is voor wat ons te wachten staat, dan de verkiezingsprogramma’s van de huidige politieke partijen.

Want wat zij in de afgelopen jaren hebben gedaan, is heel iets anders dan dat ze ons beloofden. Die twee aspecten verschillen als dag en nacht. Zo geven de ‘Lockdown Files’ ons een verbijsterend inzicht hoe de Britse regering onder Boris Johnson haar macht misbruikte om de Britse burgers angst aan te jagen en de coronamaatregelen af te dwingen.[4] Het ging niet om de noodzaak van de maatregelen, het ging niet om de wetenschappelijke onderbouwing. Niks ‘follow the science’. Het ging om macht, de absolute macht. Ze namen de maatregelen en dwongen ze af, niet omdat ze het moesten doen, maar simpelweg omdat ze het kónden doen. Niets meer, niets minder.[5] En ik maak me geen enkele illusie dat als Hugo de Jonge’s appjes zouden zijn gelekt in plaats van die van zijn Britse tegenhanger Matt Hancock, dit een ander beeld zou hebben laten zien.[6] En zelfs nu nog beschermt de regering Rutte IV een minister die willens en wetens de wet aan zijn laars lapt, en ook nu nog schaamteloos uitspraken van de rechter naast zich neerlegt.[7]

Macht corrumpeert, en absolute macht corrumpeert absoluut.

Het zijn dezelfde mensen die ons land overleveren aan de EU, aan de WHO,[8] aan de Bill & Melinda Gates Foundation,[9] en onze welvaart opofferen aan de waandenkbeelden van de Groene Khmer en het winstbejag van Big Tech en Big Pharma. En ons willen wijsmaken dat we zullen stikken in stikstof en zullen verzuipen door een stijgende zeespiegel. Op basis van modellen die veel weg hebben van een supermarkt: voor elks wat wils. Wilt u een hogere temperatuur? Dan voert u dat in uw model. Een stijgende zeespiegel? Zo gefikst.[10]

Al zou ik bijna hopen dat dat laatste model wel klopt, aangezien de meeste D66- en VVD-stemmers in het westen wonen. In een gebied ruim onder de zeespiegel welteverstaan, zodat ik in het geval van een stijgende zeespiegel niet zo ver hoef te rijden om de hond uit te laten aan het strand.

Gaat die zeespiegel nu al eens stijgen? Mijn geduld wordt wel erg op de proef gesteld.

Ons land dat nu al twaalf jaar onder de bezielende leiding Mark Rutte, de ‘high-functioning psychopath’, geregeerd wordt.[11] Of is ‘geterroriseerd’ een betere omschrijving? Hoe ver is ons volk gedegenereerd dat zij op de partij van deze man blijft stemmen? En nee, Edith Schippers is geen verbetering, ze is simpelweg het vrouwelijke equivalent van Rutte: altijd op zoek naar meer geld en meer macht. Jan met de Pet heeft niets van haar te verwachten, want ook zij maakt er een sport van om de Nederlandse burger zoveel mogelijk te besodemieteren en te bestelen, zonder ook maar een spier te vertrekken.

Zo hield Schippers als president van DSM voor de buitenwacht verborgen dat het bedrijf jarenlang te weinig pensioenpremie afdroeg en zo een ‘achterstand’ opbouwde ten opzichte van andere ondernemingspensioenen van 1,3 miljard euro, ondanks de zeer vette jaren voor DSM na 2008. De pensioenen worden daarom al jaren niet gecorrigeerd voor inflatie en niet opnieuw geïndexeerd. De werknemers hebben het nakijken. De enige pensioenpot die DSM wel aanvulde, was die van de ‘speciaal coronagezant’ Siebe Feikesma, met een luttel bedragje van 2,2 miljoen euro. En waarschijnlijk wacht Schippers nog een flinke bonus voor de ‘bewezen diensten’.[12] Want ons kent ons, en ons zorgt ook héél goed voor ons. Netwerkcorruptie, zoals dat in beschaafd Nederlands heet. Voorheen witteboordencriminaliteit genoemd. Nieuwe tijden, oude praktijken.

Maar dit schaamteloze gedrag van deze politieke gifslang, weerhield er haar niet van om te stellen dat de ‘linkse wolk heel slecht nieuws zou zijn voor de hardwerkende Nederlander’.[13] Nee, we moeten niet terug naar de dagen van Joop den Uyl, zo oreren Mark Rutte en Edith Schippers in koor. Hoe krijgen ze het hun strot uit. Deze mensen kennen geen schaamte, en hebben geen geweten. Nee, ik verwacht ook niks van de linkse wolk, en ik snap wel dat Mark en Edith daar niet naar terug willen: zij zijn zelf veel bedrevener en hebben veel meer ervaring met het bedriegen, beroven en onder de armoedegrens schoppen van het Nederlandse volk, dan dat Joop den Uyl dat ooit heeft kunnen doen. Het Centraal Planbureau raamt dat in 2024 meer dan 1 miljoen mensen onder de armoedegrens zal leven, waaronder 230.000 kinderen.[14] En dat terwijl Schippers haar bonus van DSM waarschijnlijk nog op haar rekening bijgeschreven moet krijgen. De duivel schijt altijd op de grote hoop, en de VVD schijt al jaren op het volk.

En dan weet dit verschrikkelijke mens Schippers aan het eind van het interview nog te vertellen dat zij ‘inhoudelijk zeer gedreven is’. Dat klopt overigens. Ze is zeer gedreven. Op de inhoud. Van haar portemonnee.

De afgrijselijke grijns die beiden elkaar toewerpen op de foto zegt meer dan 1000 van hun nietszeggende woorden. Dit is het liberale duo list & bedrog, of het politieke echtpaar Bonny & Clyde.

En natuurlijk hebben we van Kaag c.s. ook niets te verwachten. Het is de partij van de pedofiel Sydney Smeets, de horizontale fractievergaderingen in de neukbunkers van Alexander Pechtold, en de doofpot van opperkol Sigrid Kaag.[15] Het ernstig gestoorde mens die de Nederlander nóg langer wil laten werken en nóg meer belasting wil laten betalen, om haar stikstof-, CO2-, boeren-, en vissersvrije Dystopia mee te bekostigen.[16] Het zo innig gewenste paradijs van de elitaire papierschuivers die denken dat hun eten en drinken uit de lucht komt vallen en anders wel via belastingen en dwangsommen geïnd kan worden. En hun stront als vanzelf onder hun kont verdwijnt. ‘Stront, wie hèf oe e’ drett’n’, zou mijn vader zeggen.

Deze opperkol die zover met haar dure schoentjes van de bodem los is dat ze denkt dat het hele kleine Nederland onbeperkt vluchtelingen kan blijven opvangen. Omdat ze het niet ‘beschaafd vindt’ om een hek om Nederland of Europa te zetten.[17] Leg de oppervlakte van Nederland op het continent Afrika, en het is een blik duidelijk dat wij niet alle vluchtelingen in ons hele kleine landje op kunnen vangen.

Als dit mens aan de macht komt, is dat het eind van Nederland. En toch is er een groep politieke blindgangers die op D66 gaat stemmen. Aan mijn verbijstering komt geen einde.

Van God los. Van de werkelijkheid los.

Het fenomeen Kaag floddert ergens rond, in het grote wijde uitspansel van deze aarde.

Hopelijk boven Oekraïne. Sjoerd, hou je vinger bij de vuurknop, want het lanceermoment komt er aan.

Want Sjoerd Sjoerdsma reist binnenkort af naar Oekraïne, waar hij als kersverse papiervreterveteraan de bestuurder wordt van een Leopard II, zodat hij tenminste één keer in zijn leven een echt doel voor ogen heeft. Waarbij ik hoop dat de voltallige fractie van D66 op het kanon geladen wordt, met Kaisa Ollongren voorop. Zodat Poetin met deze politieke clusterbom een vernietigende slag toegebracht zal worden. Als het Sjoerdsma al lukt om tijdig op de knop te drukken, want ik acht de kans groot dat een gemiddelde Russische soldaat sneller schiet dan slome Sjoerd.[18] Zodat de hele D66 fractie alsnog ‘backfires’, en de voltallige fractie met hun hooggeheven parmantige neusjes diep in de Oekraïnse modder eindigt, naast de vele lijken van meerdere generaties Oekraïners die al de dood vonden op het slagveld. Met de zegen en een goedkeurend knikje van deze verschrikkelijke oorlogshitsers. Wellicht doet de aanblik van een paar uiteengereten lichamen, hier en daar een prutje hersenen en wat afgereten armen en benen het gezonde verstand bij hen terugkeren. Al aangenomen dat ze hierover ooit beschikten.

Wie van deze milieuheilstaatsoldaten hebben we nog meer? Ah, daar was Rob Jetten, die de kolencentrales ging sluiten, maar ruw in de werkelijkheid terug werd gesmeten toen de Russen de gaskraan dichtdraaiden. Het gaf een kabaal van jewelste: Rettekejet.[19] En dus bleven de kolencentrales open. En natuurlijk mogen we Tjeerd de Groot niet vergeten, de man die de zuurgraad van Kaag en van mest door elkaar haalt. Nee, Tjeerd: mest is basisch en Sigrid Kaag is zuur. Niet andersom. En als ik een gestreste worm was, zou ik me laven aan de basische mest, en zure Kaag vermijden als de pest. Zelfs de wormen zijn nog niet levensmoe.

Kan het nog erger? Jawel hoor. Wat dacht u van Wieke Paulusma? Nog erger dan? U wordt op uw wenken bedient: Vera Bergkamp. Ik zou graag iets over deze twee non-valeurs schrijven, maar dat kan ik niet. Er valt niets over hen te melden. Behalve dat ze nieuwe tasjes van het WEF hebben gekregen, die ze trots laten zien in de Tweede Kamer Ik vraag me soms af of het transhumanisme in deze partij al toegeslagen heeft. Het kan bijna niet anders, of er is bij deze twee mensen al een chip in het brein geplaatst, die iedere vorm van gezond verstand of kennis van zaken effectief onderdrukt, en er alleen maar nietszeggende oneliners en tenenkrommende dooddoeners aan hun monden ontsnappen.

Die stijgende zeespiegel, schiet dat al een beetje op?

Van D66 heeft de normale burger helemaal niets te verwachten. De partij is een gevaar voor de maatschappij. Ze is een bedreiging voor de rechtsstaat. Want als het aan D66 ligt, mogen we binnenkort alleen denken en zeggen wat binnen de toelaatbare grenzen van de Deugmensch valt.[20] Prima dat er een vrijheid van meningsuiting bestaat, maar wel graag binnen de kaders die door Kaag en haar heksenkring worden gesteld.[21] Als het aan Kaag en de haren ligt, worden andersdenkenden binnenkort op de heksenwaag van de politieke deugdzaamheid gelegd.[22] Over heksificering gesproken. Kaag als de Gargamel van de Nederlandse politiek, met een Tweede Kamer vol met brilsmurfen.

Zijn we dan nog iemand vergeten? Jesse Klaver?[23] Attje Kuiken?[24] Ach nee, moet ik daar echt nog iets over zeggen? Alles is al gezegd. Alles is al geschreven. Geen minuut tijd meer aan besteden. Geen woord meer aan vuil maken. Gewoon het pluche afpakken. Verder niets. Geef ze een uitkeringkje, zodat ze verder geen kwaad kunnen.

We hebben nog steeds een democratisch bestel. Nog wel. En hoewel de voorraad cerebrale walnoten in de Nederlandse bevolking schier onuitputtelijk lijkt te zijn, is er een groeiend deel van de bevolking dat ziet dat datgene wat onze welvaart en onze vrede werkelijk bedreigt, de non-valeurs van de heersende elite zijn, met hun stikstofwaanzin en CO2-hypochondrie. Met hun omvallende eikenbomen, en hun gestresste wormen. Mensen die zich niet realiseren dat er in Nederland geen vierkante cm oorspronkelijke natuur bestaat en werkelijk elk stukje van ons land door onszelf gecultiveerd is. Die zich zelfs niet realiseren dat pimpelmezen niet door hun pootjes zakken door een overmaat van stikstof, zoals het schrikachtige en schril piepende muizemusje Mirjam Bikker wist te vertellen,[25] maar in Oekraïne wel vele jonge mannen en jongens door hun knieën knikken wegens een ernstige loodintoxicatie. Godallemachtig.

En toch, ik bemerk iets van nervositeit bij de heersende politieke elite. Het grote moddergooien is begonnen. Kijk toch eens hoe ze elkaar ‘te lijf’ gaan met een verwijtje hier en een beschuldiginkje daar. Want het pluche, het pluche… Als het om de Tweede Kamerkiezingen zou gaan, past de fractie van D66 weer in een tien-persoonsbusje – busje komt zóóó[26] – kan de fractie van het CDA met een beetje goede wil bij elkaar op de fiets naar de Tweede Kamer. Verder krijgt Mirjam een spoedcursus meloenen slikken, omdat, als het even meezit, niet al te veel fractiegenoten zijn die dat voor haar kunnen doen. En zelfs bij de ongenaakbaar geachte VVD moet er worden ingeleverd. Nog meer reden om bij elkaar op schoot te kruipen.

Het kán anders. Het móet anders. Anders dan wat deze door en door corrupte, zelfgenoegzame en zeer zelfzorgzame politieke kliek ons door de strot wil duwen. Voor zover onze democratie nog functioneert, en zolang we nog een kans willen hebben om het tij te keren, is er vooralsnog maar één oplossing. En laten we daar aanstaande woensdag mee beginnen.

Stem ze weg.

 

 

[1] Informele netwerken zijn een bedreiging voor de democratie. Follow the Money, 28 september 2022.
[2] Duurzame zorg voor gezonde toekomst. Greendeals.nl. www.greendeals.nl/green-deals/duurzame-z...oor-gezonde-toekomst
[3] Rutte over arrestaties Extinction Rebellion: ‘Eigen schuld, dikke bult’.
[4] The Lockdown Files; The Telegraph. www.telegraph.co.uk/news/lockdown-files/
[5] Conspiracy Theories Become Conspiracy Facts. Brownstone Institute; March 9, 2023.
[6] Hugo de Jonge wil dat VWS zijn corona-appjes geheim houdt. De Volkskrant, 9 maart 2023.
[7] Ministerie VWS stribbelt tegen bij transparantie coronabeleid: ‘Ik noem het sabotage van de wet’ Volkskrant; 21 juli 2021.
[8] How the WHO was captured. Private capital wields far too much influence. Politico; March 6, 2023.
[9] How Bill Gates and partners used their clout to control the global Covid response – with little oversight. Politico; September 14, 2022.
[10] Van aardbeving tot zoönose. Over de inzet van modellen voor beleid. Marc Jacobs & Ronald Meester. Walburg Pers, 20 januari 2023.
[11] De leugen regeert. Jan B. Hommel; 2 juni 2022. janbhommel.nl/de-leugen-regeert/
[12] De verdwenen pensioenmiljoenen van DSM. NRC; 19 januari 2023.
[13] VVD kraakt ‘linkse wolk’: ‘Dat zou slecht nieuws zijn voor de hardwerkende Nederlander’. De Telegraaf; 27 januari 2023.
[14] In 2024 leven er in Nederland één miljoen mensen in armoede. NPO Radio 1, 9 maart 2023. www.nporadio1.nl/fragmenten/eenvandaag/7...en-mensen-in-armoede
[15] #Kutkaag. Jan B. Hommel, 27 april 2022. janbhommel.nl/kutkaag/
[16] Kaag mikt op hogere belastingen en langer doorwerken: ‘Nodig om de staatskas op orde te krijgen’.
[17]
[18] Slome Sjoerd Sjoerdsma. Jan B. Hommel, 27 augustus 2022. janbhommel.nl/slome-sjoerd-sjoerdsma/
[19] RettekeJet. Jan B. Hommel, 25 oktober 2022. janbhommel.nl/rettekejet/
[20] De Deugmensch. Jan B. Hommel; 1 april 2022.
[21] Veruit de grootste bedreiging voor vrijheid van denken en vrijheid van meningsuiting is D66. Column Ronald Plasterk; De Telegraaf, 19 januari 2023.
[22] D66 wil het makkelijker maken om politieke partijen als Forum voor Democratie te verbieden. BNN Vara; 16 november 2022.
[23] Klavertje Twee. Jan B. Hommel; 18 februari 2023. janbhommel.nl/klavertje-twee/
[24] Attje Uilskuiken. Jan B. Hommel; 20 november 2022. janbhommel.nl/attje-uilskuiken/
[25] Nieuwsuur, woensdag 8 maart 2023. www.npostart.nl/nieuwsuur/08-03-2023/VPWON_1343559
[26] Holleboer – busje komt zo.


 
door katertje
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Graag Inloggen of een account aanmaken deelnemen aan het gesprek.

  • birthday-cake

Beantwoord door katertje in topic The Best of Jan.B. Hommel

Posted 11 maanden 1 week geleden #60146
De deugdictatuur

 

Ik had nog nooit van David Icke gehoord en ik heb geen enkel boek van hem gelezen. Maar blijkbaar is hij gevaarlijk. Volgens ons kabinet dan.[1] Waarom weet ik niet. Maar blijkbaar is hij zo gevaarlijk dat hij niet naar Nederland mag komen. De Volkskrant weet te melden dat hij gelooft dat een elite van reptielen de wereld bestuurt en dat hij antisemitische uitlatingen heeft gedaan. Of hij dat van die reptielen nu letterlijk of overdrachtelijk bedoelt weet ik niet, maar zelfs als hij het letterlijk bedoelt, lijkt het mij een vrij ongevaarlijk standpunt. Bovendien heb ik zo mijn twijfels over de betrouwbaarheid van de berichtgeving van de Volkskrant, iets waarvan ik mij vaag kan herinneren, dat ik me daarover wel eens in voorzichtige bewoordingen heb uitgelaten.[2]


Of David Icke ooit antisemitische uitspraken heeft gedaan weet ik ook niet, maar zelfs al zou dat zo zijn, vind ik dat hij die uitspraken moet kunnen doen, zolang hij er maar niet naar handelt. Ik meen dat er eens een lid van de PvdA was, tevens huisarts, die meende dat alle problemen in Amsterdam veroorzaakt werden door ‘die kutmarokkanen’. Dat mocht hij blijkbaar gewoon zeggen, in een wat al te opzichtige poging om stemmen te trekken.[3] En voor zover ik weet is hem de toegang tot ons land tot op de dag van vandaag nog steeds niet ontzegd. Het was diezelfde huisarts die graag gebruik maakte van de diensten van heroïnehoertjes, en in de middagpauze met liefde de ergotherapeut op zijn bureau in zijn huisartsenpraktijk doorsmeerde, terwijl zijn vrouw in de wacht stond. First things first. Zijn vrouw was psychiater. Zo zie je maar weer: nooit van je beroep je hobby maken. Maar van mij mag Oudkerk zijn leuter in elk heroïnehoertje steken die hij kan vinden, en zijn ergotherapeut zo vaak doorsmeren als hij – en de ergotherapeut – maar wil. Ik vind daar niks van, ik hoef zijn memoires niet te lezen, en ik hoef zijn kutsmoesjes niet aan te horen. Vrijheid, blijheid.

Ik kijk vrijwel nooit naar Ongehoord Nederland, al heb ik Raisa Blommestijn redelijk goed leren kennen in mijn tijd bij een zeker advocatenkantoor, en mag ik haar bijzonder graag. Ik vind haar sympathiek en slim, en ze heeft een proefschrift geschreven dat de moeite waard is om gelezen te worden.[4] Da’s meer dan menig andere rechtsfilosoof kan zeggen. Sommigen hebben vijf pagina’s nodig om hun CV te vullen, zonder ook maar iets van enige blijvende waarde na te laten.[5] Toch heeft zo’n CV wel degelijk waarde, want soms lukt het niet in één keer om de open haard aan te steken, maar in vijf pogingen zou het toch wel moeten lukken. Zelfs als de open haard aangestoken moet worden door een ‘Intellectual Yet Idiot’ (IYI).[6]

Ik heb slechts één keer meegewerkt aan een uitzending van Ongehoord Nederland, waarin ik iets heb gezegd over de mRNA-vaccins. Inhoudelijk heb ik daar nooit weerwoord op gehad: ik zei namelijk dat het deelnemen aan het vaccinatieprogramma tegen COVID-19 met een nieuwe vaccintechniek, hetzelfde is als deelnemen aan een loterij: je hoopt de hoofdprijs te winnen, namelijk niet ernstig ziek worden of doodgaan, maar zonder te weten wat het lot je gaat kosten. Over de kosten van het lot wordt nog stevig gesoebat, maar ik vermoed dat die prijs tegen gaat vallen.[7] En ook de hoofdprijs is niet helemaal datgene waar men op gehoopt had.[8] Wie een Mercedes verwacht, maar uiteindelijk in een Trabant in moet stappen, gaat toch enigszins teleurgesteld naar huis. Behalve sommigen dan, die denken nog steeds dat het om een Mercedes gaat, al was het maar omdat het rammelende barrel geleverd wordt met vijf keer twee wielen.[9]



En dus heb ik niets op Ongehoord Nederland tegen, maar ik kijk simpelweg geen TV meer. En dus ook niet naar Ongehoord Nederland. Het is inmiddels zo ver dat ik nauwelijks weet hoe ik het ding aan moet krijgen. Maar blijkbaar is Ongehoord Nederland een hele gevaarlijke omroep, want de directeur van de KRO-NCRV, Pieter Kuipers, wil dat de omroep uit het omroepbestel verwijderd wordt.[10] Volgens hem is de omroep ‘racistisch’. En hij was nog niet uitgesproken, of het bestuur van de Nederlandse Publieke Omroep vroeg het Commissariaat voor de Media om zich uit te spreken. Nee, vanzelfsprekend niet vóór Ongehoord Nederland, maar tégen. En natuurlijk wilde een meerderheid van de Tweede Kamer dat het sanctiebeleid van de publieke omroep wordt aangescherpt, want Ongehoord Nederland verspreidt blijkbaar ‘racistische drek’.[11]

Dan ken ik natuurlijk Geert Wilders van de Partij voor de Vrijheid (PVV). Geert Wilders zegt wel eens iets over méér of mínder Marokkanen.[12] Dat mocht hij niet, zo oordeelde het Gerechtshof Den Haag. ‘Kutmarokkanen’ mag wel, maar ‘minder Marokkanen’ blijkbaar niet. Dat laatste valt onder groepsbelediging, het eerste niet. Blijkbaar had hij niet genoeg ergotherapeuten doorgesmeerd, of niet genoeg heroïnehoertjes geneukt. Hij zegt ook wel eens iets over méér of minder patatten, maar vooralsnog heeft het Gerechtshof zich hier nog niet over uitgesproken.[13] Wellicht moet Wilders hiervoor eerst nog beoordeeld worden door een psychiater. Misschien kan de PvdA er eentje voor hem ritselen voor een vriendenprijsje. En er wellicht een uitgewoonde ergotherapeut bij doen, voor als Geert toch te veel (méér, véél meer) patatjes eet dan goed voor hem is, en er onverhoopt een hart- of herseninfarct aan overhoudt.

En dan is daar nog Thierry Baudet, die ik af en toe op social media voorbij zie komen, als hij zijn toespraken houdt voor een vrijwel lege Tweede Kamer. Ik vraag me wel eens af hoe fatsoenlijk het is van politici om niet tenminste één dag in de week acte de présence te geven ten tijde van een debat, om kennis te nemen van wat hij te vertellen heeft. Onafhankelijk van wat je van de inhoud vindt, lijkt het mij de kern van een democratie om de standpunten van je politieke opponenten aan te horen. Hoe dan ook, ondanks dat de heren en dames van dit kabinet en een groot deel van de oppositie dit fatsoen blijkbaar niet op kan brengen, weten ze des te beter wat er met Baudet en Forum voor Democratie moet gebeuren. Het gaat blijkbaar om een hele gevaarlijke partij, net zoals de méér-patatten partij van Geert Wilders dat blijkbaar is.

En dus gaan er stemmen op van ‘columnisten, juristen en rechtstaatdeskundigen’ om de PVV en Forum maar te verbieden. Dan gaat het natuurlijk om het intellectuele puikje van het volk, als we het hebben over ‘columnisten, juristen en rechtstaatdeskundigen’.[14] Dat zijn de mensen die ervoor zorgen dat de economie blijft draaien, en het zijn vanzelfsprekend de mensen die garant staan dat de Nederlander er thuis letterlijk warmpjes bij kan zitten, en dat de gemiddelde Nederlander zijn welverdiende boterham kan betalen. De mensen zonder wiens bijdrage alles Nederland onmiddellijk in de soep zou lopen, als zij hun werk zelfs maar één dag neer zouden leggen. Althans, zo gedragen ze zich en zo uiten ze zich. Over virtuele realiteit gesproken.

Nu zijn er natuurlijk mensen die de boeken van David Icke wél lezen en wél naar zijn toespraken luisteren. De kans dat ik daar nog aan toe kom is niet zo heel erg groot, aangezien mijn map ‘nog te lezen voordat ik doodga’ al zo ontzettend veel boeken bevat, dat ik er waarschijnlijk een significant deel van de eeuwigheid mee kan vullen. Mits de Man met de Zeis mij toestaat mijn tablet en een flinke koffer boeken mee te nemen naar het Hiernamaals. Bovendien is het goed om wat te lezen hebben als je toevallig het hellevuur moet delen met een zekere rechtsfilosoof, in het geval dat deze onverhoopt toch het verkeerde lot in de vaccinatieloterij trok. Anders zou het maar tot ongemakkelijke stiltes in het gesprek leiden. Zeker als hem ter ore zou komen dat ik Lucifer gevraagd heb om hem en zijn vrienden tot in de eeuwigheid mijn teksten voor te lezen.

Verder zijn er ook mensen die naar Ongehoord Nederland kijken. En als ik het goed begrepen heb, zijn er dat best veel. En het blijkt dat er ook best veel mensen stemmen op de PVV en op Forum voor Democratie. Als ik alle mensen op een hoop gooi die naar David Icke luisteren, zijn boeken lezen, naar Ongehoord Nederland kijken en stemmen op de PVV of Forum voor Democratie, zou het wel eens kunnen gaan om 40% van de bevolking, als ik de historicus René Cuperus mag geloven.[15] Het zijn volgens Cuperus de mensen die ‘afgehaakt’ zijn; ze hebben geen vertrouwen meer in de politiek en staan bijzonder wantrouwend tegenover de overheid. Dat heeft de coronaperiode alleen nog maar versterkt. Ze vragen zich af of er voor hen nog wel een toekomst in Nederland is, en of ze nog wel een stem hebben in hoe onze maatschappij er uit zou moeten zien. Het zijn de machtelozen en de stemlozen, die zich geterroriseerd voelen door de intellectuele elite, die ze voor wil schrijven dat ze niet mogen roken, geen vlees mogen eten – en al helemaal geen patatten meer – geen vuurwerk af mogen steken, niet in een dieselauto mogen rijden en niet van Zwarte Piet mogen houden. Dat is allemaal niet toegestaan. Het zijn de boeren die weg moeten uit dit land, want de intellectuele elite wil op haar e-bike, inclusief een milieuvriendelijk stuk plastic op hun hooggeleerde knar, in het vrije weekend ongehinderd van de door henzelf geprefereerde en kunstmatig in stand gehouden natuur genieten, zonder gestoord te worden door die neanderthalers van een boeren met hun lawaaiige tractoren.[16] En ook willen ze hun hooggeleerde neusjes niet bezoedelen met de stank van varkens-, kippen of koeienmest. En ze willen al helemaal geen ‘boehoeh’ horen van mensen, of koeien, die het niet met ze eens zijn. Over die intellectuele – en politieke – elite heb ik in het verleden ook wel eens iets geschreven, eveneens in hele voorzichtige termen[17] [18], zo meen ik mij te herinneren, en een hele enkele keer ook wel in iets minder genuanceerde geschriften.[19] [20]

Wat denkt deze intellectuele elite te bereiken door David Icke de toegang tot Nederland te ontzeggen? Zouden de machtelozen dan zijn boeken niet meer lezen en niet meer naar zijn voordrachten luisteren? En uit pure verveling dan maar de verkiezingsprogramma’s van VVD, D66 en Groen Links gaan lezen? Overigens waren er verschillende juristen die forse kritiek uiten op deze beslissing, en van mening zijn dat het vreemdelingenrecht wordt misbruikt om mensen met onwelkome opvattingen het recht te ontzeggen naar Nederland te komen.[21] Niet dat dit kabinet zich daar iets van aantrekt: zij leeft immers boven, onder en naast de wet? Maar hoe het ook zei: het inreisverbod zal de belangstelling voor de standpunten van Icke niet verminderen, maar eerder toe doen nemen. Wellicht van reptielen, maar zeker ook van mensen. Een persoon laat zich wellicht aan de landsgrenzen tegenhouden, maar zijn denkbeelden en standpunten absoluut niet. En als Ongehoord Nederland uit het publieke bestel wordt gezet, zou zij dan geen alternatief medium meer vinden zoals bijvoorbeeld Rumble? En zouden de trouwe kijkers van Ongehoord Nederland uit arren moede dan maar weer naar de staatspropaganda bij Op1 of Jinek gaan kijken? Denkt de intellectuele elite dat echt?

Als het zover komt dat de PVV en Forum voor Democratie verboden worden, verwacht de club van deugmenschen dan echt dat machtelozen bij de volgende verkiezingen het rondje van hun lijsttrekker weer rood zullen kleuren? Beperkte het niet opletten van dit kabinet zich misschien niet alleen tot de rekenles, maar breidde zich dat wellicht ook uit naar de geschiedenisles?[22] Het verbieden van Ongehoord Nederland zal het gedachtengoed van die omroep – wat dat ook moge zijn – niet doen verdwijnen. En met het verbieden van de PVV en Forum voor Democratie zal hun aanhang niet in het niets oplossen. Sterker nog, het zal de onvrede van de machtelozen en de stemlozen over hoe de intellectuele elite in haar hooghartigheid denkt ze te moeten dresseren, alleen maar doen toenemen. Repressie en censuur hebben nog nooit geleid tot het verdwijnen van ideologieën of ongewenste meningen, maar ze hooguit tijdelijk wat minder zichtbaar gemaakt. Een stem kan men misschien het zwijgen opleggen, maar de onvrede en woede zal er alleen maar groter door worden. Ik begrijp oprecht niet, dat de hoogopgeleide elite dat niet begrijpt. ‘Dom geleerd’, zou Gideon van Meijeren zeggen. Of gewoon dom geboren, naar de stellige overtuiging van mijn vader: “Dom gebor’n, en nooit wat be’ij-e-leerd. Met ’n kop as ‘n zak strotouw.” U begrijpt nu van wie ik mijn literaire gaven kreeg.

De allerbelangrijkste vraag is: hoe intolerant moet een maatschappij zijn ten overstaan van mensen die intolerantie prediken? Ik denk dat intolerantie niet getolereerd mag worden, omdat het de bijl legt aan de belangrijkste eigenschap van een gezonde maatschappij: het recht op de vrije meningsuiting. ‘Ook al verafschuw ik wat u zegt, ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen’, een uitspraak die (ten onrechte?) aan Voltaire wordt toegeschreven. Dát is waar het hier om gaat. Het gaat er mij niet om wat Icke wel of niet zegt, het gaat er mij niet om wat Ongehoord al of niet wil uitzenden, en het gaat er mij niet om of Baudet van mening is dit land geleid wordt door reptielen. Het gaat erom dat zij dat moeten kunnen zeggen, hoe ‘abject’ en ‘affreus’ de politieke elite dat ook vindt.

Deze intellectuele elite, of wat daarvoor door moet gaan, die zichzelf als liberaal, progressief, milieu-lievend, inclusief en tolerant beschouwd, maar een angstaanjagende intolerantie laat zien ten opzichte van hun medemens die het minder goed getroffen heeft, de medemens die een minder rooskleurige toekomst te wachten staat, en die zich afvraagt of dit land nog wel een veilige plaats zal bieden aan hun kinderen, of dat die beter elders hun heil kunnen zoeken. Deze verschrikkelijke karakterloze, smakeloze en kleurloze humane intellectuele drilpuddingen, die er maar geen genoeg van krijgen om de minderbedeelde medemens te schofferen, terwijl die mensen regelmatig niet meer weten hoe ze hun rekeningen moeten betalen, de touwtjes aan elkaar moet knopen en niet de pedante luxe hebben om zich bezig te houden met regenboogvlaggen, vaginaweigeraars en piemeltwijfelaars. Om nog maar te zwijgen over CO2 en stikstof. Deze vervloekte elite die geen enkel begrip op kan brengen voor mensen die wél patat willen eten, méér patatten zelfs, al was het maar omdat het zo goedkoop is, en op zijn tijd zelfs een karbonaadje of een gehaktbal willen verorberen, zonder daarbij bestraffend op de vingers te worden getikt door een hooghartige Haatkaag of verwelkt, maar nog steeds puberaal Rara Klavertje twee-en-een-half.

Ik lig niet wakker van wat David Icke schrijft of zegt. Ik ben niet bang voor wat Ongehoord Nederland te berde brengt. Ik heb geen angst voor de PVV of Forum voor Democratie. Waarom zou ik? Als ik ernaar wil luisteren doe ik dat, en als ik dat niet wil, doe ik dat niet. Waar ik pas écht bang voor ben is de haatbrigade, aangevoerd door de Haatkagen en de Rara Klavertjes twee-en-een-half, die alles en iedereen de mond willen snoeren die hen niet aanstaat, of die een mening verkondigen die niet de hunne is. Die mensen met afwijkende meningen buiten de landsgrenzen willen houden, die omroepen uit willen sluiten van een democratisch omroepbestel en politieke partijen willen laten verbieden. Dát is wat mij verreweg de meeste angst inboezemt. Dit zijn de mensen die een directe bedreiging vormen voor de democratie, althans, wat er nog van over is. En zo mogelijk nog een veel belangrijker, de allergrootste bedreiging vormen voor het recht op de vrijheid van meningsuiting, de basis van elke democratie. En wat ik verder ook van Baudet vind, ik hoor hém niet zeggen dat D66 en Groen Links geen bestaansrecht hebben en dat zij verboden moeten worden. Ik hoor hém niet zeggen dat Op1 verboden moet worden wegens het jarenlang verspreiden van overheidspropaganda. Het enige dat ik hem hoor zeggen is dat hij de Tweede Kamerleden als groep ‘krankzinnig’ noemt. Dat ben ik niet met hem eens: er zijn enkele uitzonderingen, al zijn het er maar weinig. En ook Wilders hoor ik niet vragen om een verbod op Denk of Groen Links. Dát is het essentiële verschil tussen de mensen die beticht worden van intolerantie, en hen die de intolerantie prediken en praktiseren.

En wat deze intellectuele elite zich niet realiseert is dat die intolerantie in het kwadraat bij ze terug zal keren. Wie intolerantie predikt, zal intolerantie ontmoeten. De ruk naar rechts is in volle gang. Zoals in Zweden waar door de nieuwe rechtse regering met één pennenstreek het ministerie van milieu werd geschrapt en de anti-immigratiepartij mee mocht schrijven aan het regeerakkoord, waardoor de immigratie van nieuwe immigranten en de gezinshereniging zo goed als onmogelijk wordt gemaakt.[23] En in Italië, waar de nieuwe rechtse regering eveneens een harde koers zal varen tegen immigranten. En in de VS de democraten die met angst en beven de uitkomsten van de midterm verkiezingen afwachten, en waarschijnlijk zowel het Huis van Afgevaardigden als ook de Senaat gaan verliezen. En weliswaar won Macron nu nog de verkiezingen, maar de aanhang van Le Pen was nog nooit zo groot. Bovendien verloor hij de parlementsverkiezingen, en mort het Franse volk.[24] Wie intolerantie zaait, zal intolerantie oogsten.

Cuperus zegt dat hij vreest dat het ‘ooit uit de hand gaat lopen’, waarbij hij verwijst naar Frankrijk, waarbij met de opkomst van de extremist Zemmour duidelijk wordt hoe hoog de anti-establishment emoties kunnen oplopen.[25] “Het zou al mooi zijn als de nieuwe regering zich van dit sentiment bewust is”, zegt hij. Dat bewustzijn begint wel te ontstaan bij de intellectuele elite, maar haar antwoord is méér repressie en méér censuur. Zij streven niet naar een multiculturele en tolerante samenleving, maar naar een door hen gewenste monomane deugdictatuur.

Maar deze intolerantie zal zich alleen spiegelen. Waarbij uiteindelijk de kans bestaat dat deze spiegeling uitmondt in geweld. De enige manier voor de gevestigde orde om dit te voorkomen is het goed luisteren naar deze ‘afgehaakten’ en ze als volwaardig behandelen, hun zorgen oprecht serieus te nemen, en voor echte oplossingen te zorgen. Maar de intellectuele elite tooit zich liever in regenboogkleuren en kakelt verder over stikstof en CO2. Volledig van God en het volk los.

Want het begint altijd met luisteren. En daar zit hem nu net de kneep. Dat wil deze intellectuele en politieke elite helemaal niet. Want die voelen zich ver verheven boven dit gepeupel. Zo ver boven hen verheven dat ‘klimaatdiplomaten’ zonder enig gevoel van schaamte zelfs hun luxe benzine slurpende limousines parkeerden op een autovrij plein in Utrecht.[26] Beter kan men minachting van het volk niet etaleren. Een beter milieu begint bij u, en zeker niet bij hen.

Intolerantie leidt onveranderd tot meer intolerantie, maar van diegenen die intolerantie prediken. En dat moet ook. Het onophoudelijke gedram van de intellectuele elite die hun heilige standpunten en denkbeelden bij het gepeupel door de strot willen douwen, desnoods met dwang en geweld, maar zich niet realiseren dat de kans groot is dat ze zelf met de trechter in hun grote waffel eindigen. De vraag is of de intellectuele elite dat ziet. Ik denk het niet.

Met alle mogelijke gevolgen van dien.

 

 

[1] Complotdenker David Icke mag niet naar Nederland komen, besluit het kabinet. De Volkskrant, 3 november 2022.
[2] Onkruid in de wetenschapstuin. Jan B. Hommel, 7 november 2020.
[3] ‘Kutmarokkanen’ bezorgen Oudkerk hoofdpijn. Een Vandaag, 19-03-2002. eenvandaag.avrotros.nl/item/kutmarokkane...n-oudkerk-hoofdpijn/
[4] Het Spook van Weimar. Een Democratie in Crisis. Raisa Blommestijn
[5] Curriculum Vitae Roland Pierik. unimaas.academia.edu/RolandPierik/CurriculumVitae
[6] Skin in the Game. Nassim Nicholas Taleb; Random House USA inc., 2020.
[7] Fraiman J, Erviti J, Jones M, et al. Serious adverse events of special interest following mRNA COVID-19 vaccination in randomized trials in adults. Vaccine. 2022;40(40):5798-5805. doi:10.1016/j.vaccine.2022.08.036
[8] Benn, Christine Stabell and Schaltz-Buchholzer, Frederik and Nielsen, Sebastian and Netea, Mihai G. and Netea, Mihai G. and Aaby, Peter, Randomised Clinical Trials of COVID-19 Vaccines: Do Adenovirus-Vector Vaccines Have Beneficial Non-Specific Effects?. Available at SSRN: ssrn.com/abstract=4072489 or dx.doi.org/10.2139/ssrn.4072489
[9] twitter.com/Gert_van_Dijk
[10] Directeur van KRO-NCRV wil Ongehoord Nederland uit het Omroepbestel. NOS, donderdag 22 september 2022.
[11] Kamer: sneller ingrijpen tegen desinformatie bij publieke omroep zoals ‘racistische drek’ Ongehoord Nederland. WNL, 6 oktober 2022. wnl.tv/2022/10/06/kamer-sneller-ingrijpe...ongehoord-nederland/
[12] Gerechtshof veroordeelt Wilders voor ‘minder Marokkanen’ uitspraak. De Rechtsspraak, 4 september 2020.
[13] De ingevoerde Tweet ID is fout
[14] Een politieke partij als Forum verbieden? Het is eerder gebeurd. Trouw, 25 oktober 2022.
[15] Tevreden deel van Nederland regeert. Wierd Duk; De Telegraaf, 6 januari 2022. www.telegraaf.nl/nieuws/1338760663/tevre...an-nederland-regeert
[16] Alles moet wijken voor ‘wensnatuur’. Leon de Winter; De Telegraaf, 24 augustus 2022.
[17] De Deugmensch. Jan B. Hommel. janbhommel.nl/de-deugmensch/
[18] De leugen regeert. Jan B. Hommel. janbhommel.nl/de-leugen-regeert/
[19] De Politicus. Jan B. Hommel. janbhommel.nl/de-politicus/
[20] #Kutkaag. Jan B. Hommel. janbhommel.nl/kutkaag/
[21] Inreisverbod complotdenker David Icke oogst kritiek van juristen. NRC, 4 november 2022.
[22] Opinie: Een nieuwe pensioenwet zónder berekeningen met deze hoge inflatie? Niet doen! Pieter Omtzigt en Eric Bargamin. Volkskrant, 4 september 2022.
[23] Rechtse Zweedse regering beëindigt gastvrije en groene politiek. Trouw 20 oktober 2022.
[24] Macron vleugellam na verlies: ‘De vraag is of Frankrijk te regeren is’.
[25] Presidentskandidaat Eric Zemmour schrijft helder, intelligent en erudiet. En hij verdraaid de hele geschiedenis. De Volkskrant, 7 april 2022.
[26] Klimaatdiplomaten parkeren ‘dure bakken’ pal voor stadhuis op autovrij plein: “Konden ze niet met de fiets?” De Gelderlander, 4 november 2022.
 
door katertje
Bijlagen:
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Graag Inloggen of een account aanmaken deelnemen aan het gesprek.

  • birthday-cake

Beantwoord door katertje in topic The Best of Jan.B. Hommel

Posted 11 maanden 1 week geleden #60145
ATTJE UILSKUIKEN 

“Look into the eyes of a chicken and you will see real stupidity. It is a kind of bottomless stupidity, a fiendish stupidity. They are the most horrifying, cannibalistic and nightmarish creatures in the world.”                   Werner Herzog


 Ja, ik weet het. De titel van dit stuk is weinig creatief, hoewel het de lading erg goed dekt. Het verschrikkelijke mens Attje Uilskuiken, die voortdurende kulkakelende kip van de Partij van de Arbeid, die weliswaar lid is van de Partij, maar het woord Arbeid in het woordenboek moet opzoeken, maar zelfs dan de betekenis ervan nog niet begrijpt. Dat vreselijke domme wicht dat bij gebrek aan welk talent dan ook bestuurskunde en overheidsmanagement studeerde in Leeuwarden, en daarna beleids- en organisatiewetenschappen aan de universiteit van Tilburg. Om vervolgens beroepsambtenaar en politica te worden. Dat u maar goed begrijpt waarom de overheid er in Nederland zo’n godvergeten puinhoop van maakt. Een kuiken hoort in een ei, en een kip in een ren. Dat is diervriendelijk en hopelijk doen ze dan nog iets nuttigs, namelijk eieren leggen. Maar dit kuiken zit niet in een ei, en produceert alleen maar kippenstront. En dan komt die kippenstront ook nog uit de opening die daar oorspronkelijk niet voor bedoeld was. Wat ze met die andere opening doet is mij dan ook een volstrekt raadsel.

Deze Attje Kuiken dacht te moeten zeggen dat Rob Elens zijn BIG-registratie in moest leveren omdat hij hydroxychloroquine voorschreef. Ik weet niet veel van dit geneesmiddel, ken de studies niet en heb het zelf nooit voorgeschreven. Maar Rob Elens was voorheen tropenarts en kent het middel wel, en deed in moeilijke omstandigheden precies datgene wat men van een goede huisarts mocht verwachten: hij improviseerde en besprak met zijn patiënten wat hij voor ze kon doen. Want die mensen werden ziek, soms ernstig ziek, en er was geen enkele behandeling voor COVID19, behalve zuurstof en beademing. Waarbij het ging om mensen die niet meer naar het ziekenhuis wilden omdat ze oud en ziek waren, en als het kon het liefste thuis wilden sterven. Hij vertelde dat hij ze hydroxychloroquine voor kon schrijven, maar niet kon garanderen dat het hielp. Dat heeft hij ze ook nooit beloofd. Dat heb ik uit de 1e hand, aangezien ik hem sprak bij de uitzending van Weltschmerz. Hij handelde zoals van een bekwaam, ervaren en empathisch huisarts verwacht mag worden. Elens als echte dorpsdokter, die het beste probeerde te doen voor zijn patiënten, met de beperkte middelen die hij tot zijn beschikking had. Hij deed wat hij op dat moment het beste achtte om te doen, waarbij hij niet terug kon vallen op betrouwbare gegevens, besprak dit met zijn patiënten, en was eerlijk over wat hij wel wist en wat niet. En hij liet ze vervolgens zelf kiezen. Zoals dat hoort. En hij had ervaring met het geneesmiddel, omdat hij dit als tropenarts al veelvuldig had voorgeschreven. Een middel met bijwerkingen, zoals elk geneesmiddel, maar in handen van een ervaren arts ook een heel veilig middel. En al zijn patiënten werden beter. Ik weet niet of het door de hydroxychloroquine komt of door hemzelf, omdat al heel lang bekend is dat patiënten die hun dokter vertrouwen, het veel beter doen dan de patiënten die geen vertrouwen in hun arts hebben. En zijn patiënten vertrouwden hem, iets waarvan het grote belang door domme uilskuikens niet begrepen wordt.

Want Attje Uilskuiken meende te moeten zeggen dat zijn BIG-registratie afgepakt moest worden. En volgens Hugo de Jonge moest hij op zijn vestje gespuugd worden. En zo was er nog een legbatterij voor platvloerse meningen en domme standpunten, waarvan de bewoners moord en brand schreeuwden. Bevolkt door intellectuele en politieke plofkippen, die nog nooit een streepje daglicht van het echte leven hebben gezien, zelf amper de voor- en achterkant van een mondkapje kunnen onderscheiden, en hevige pijn aan hun anus krijgen, omdat ze nog te dom zijn om te weten dat een zetpil eerst uit zijn verpakking moet worden gehaald. Dat laatste verzin ik overigens niet. Het slag mensen dat in de knoop zou raken met een hechtdraad, en nog geen hechtnaald in een naaldvoerder kunnen krijgen. En per ongeluk een patiënt vastnaaien aan aan het bed, aangenomen dat ze weten hoe ze de naald in een patiënten moeten steken.

 
 

Deze mensen verdienen helemaal geen arts als Rob Elens. Ik gun ze een pratende protocolrobot in een witte jas, zoals ik die de afgelopen jaren veelvuldig aan het werk heb gezien. Artsen die nog net levende wrakken pillen tegen een hoge bloeddruk en cholesterolverlagers voorschrijven, terwijl ze niet meer dan maximaal enkele maanden te leven hebben. En je schaapachtig aankijken als je vraagt wat ze er eigenlijk mee denken te bereiken. Om vervolgens te stamelen dat ze dat gedaan hebben ‘omdat het in het protocol staat’. Waar het protocol begint, eindigt het nadenken. Maar voor mensen als Attje Uilskuiken is een protocol hiervoor helemaal niet nodig. Nog voordat het protocol zelfs maar aan de horizon opdoemt, is het nadenken al opgehouden. Als ze er al ooit mee begonnen is. Ik begrijp nu waarom er geen gebruiksaanwijzing voor uilskuikens is hoe hun ei te openen. Ze zouden hem niet begrijpen. Van sommige uilskuikens zou men hopen dat het ei sterker is dan hun veel te grote snavel, en ze gedwongen worden om in het ei te blijven zitten. Maar helaas, dat is bij Attje niet het geval. De snavel was groot, veel te groot voor de dunne kalkwand om voldoende weerstand te kunnen bieden.

Ik gun dit verschrikkelijke volk een dokter die niet mét, maar alleen óver ze praat. Ik zou willen dat ze een specialist treffen die geen oog heeft voor hen als mens, met al zijn angst, pijn en verdriet, maar ze beschouwt als een op zichzelf staande tumor van de dikke darm, een geïsoleerd slecht functionerend hart, een zelfstandig stel rochelende longen of een alleenstaand dementerend stel hersenen. Ik hoop dat ze een dokter treffen, die niet weet wat de woorden troost en verlichting betekenen, omdat genezing niet tot de mogelijkheden behoort. Ik wens ze een dokter toe die een tas vol met protocollen meeneemt, maar qua medemenselijkheid alleen een lege injectiespuit in de dokterstas heeft.

Ik gun dit domme kakelende uilskuiken een dokter die zich altijd en overal precies aan het protocol houdt als ze het uitschreeuwt van de pijn, en geen enkel geneesmiddel voorschrijft dat niet geregistreerd is voor de behandeling ervan. Zoals dat voor een groot deel van de medicatie geldt die gebruikt wordt voor de behandeling van neuropathische pijn. Ik mag lijden dat Attje Kuiken een arts treft die geen milligram morfine te veel voorschrijft, en zich keurig aan de maximale dosis midazolam houdt, als ze stikt in haar eigen bloed bij een grote longbloeding.[1] Want de dokters die zo handelen, zijn wél veilig voor het vreselijke stel papierschuivers van de Inspectie Gezondheid & Jeugd. Ja, die theoretische betweters die precies weten wat een arts wel en niet moet doen, maar wel graag tussen 8:30 en 16:30. Medische kletskundigen die nog nooit uit hun bed gebeld werden voor een spoedgeval, en zo ver als maar enigszins mogelijk is, uit de buurt van zieke mensen blijven. En als ze werkelijk geconfronteerd worden met ernstig disfunctionerende artsen maar liever de keutel intrekken, zoals ik zelf tot tweemaal toe heb mogen meemaken. Dan verordonneert men een onderzoek door de directie van een ziekenhuis, en laten ze toe dat de externe onderzoekscommissie niet met de melder mag praten. Zodat ik pas later hoor dat men zich een hoedje geschrokken was. Dát is wat de IGJ doet. Haar macht laten gelden waar het artsen betreft die naar beste eer en geweten handelen, maar liever de andere kant op kijken als ze wel in zouden moeten grijpen.

Ik wens al deze mensen toe dat hun behandelend arts zich exact aan de indicaties houdt waarvoor een geneesmiddel is geregistreerd, en dat deze nooit zal afwijkend van de voorgeschreven dosis, ongeacht of die dosis voor die specifieke persoon nu veel te laag is, of juist veel te hoog. Zodat ze creperen van de pijn, of zo suf als een konijn zijn, en alleen nog maar verward en groggy in bed kunnen liggen. Been there, done that. Het zal voor datgene wat hun lippen passeert geen enkel verschil maken. Het enige gevaar is dat ze nog veel meer last krijgen van hun overloopdiarree van inhoudsloos geblaat, omdat er harde fecolieten van gestolde domheid de uitgang blokkeren. Maar in ieder geval zijn deze protocolrobots veilig voor de IGJ, en mogen ze van het Uilskuiken hun BIG-registratie houden. En houden ze zelfs hun witje jasje smetteloos schoon, omdat er geen van God losgeslagen vaccinatiefanaticus in de buurt is die ze erop spuwt.

Wat is dat toch, dat juist de mensen die zelf nog nooit écht iets voor hun medemens hebben betekend, mensen die nog nooit écht iets bijgedragen hebben aan een betere wereld, en die nog nooit écht gezien hebben gezien wat ziekte en aftakeling met mensen doet, en écht niet weten wat dit aan angst en verdriet met zich meebrengt, zo’n onwaarschijnlijk grote waffel hebben en denken een zeer ervaren arts als Rob Elens de les te moeten lezen? Waar halen ze het lef in hun vuige donder vandaan?

Is het een idee om een kippenren neer te zetten bij de uitgang van de Tweede Kamer, waar dit kuiken naar hartenlust kan kakelen zonder dat iemand er last van heeft? En haan Hugo elke ochtend drie keer kan kraaien, om daarmee alle artsen te waarschuwen, zodat ze ver uit hun buurt kunnen blijven, en niet het gevaar lopen besmeurd worden met de grote hopen kippenstront die deze twee produceren?

En zou het niet verstandig zijn om dit vreselijke uilskuiken, deze afschuwelijke kulkip, ’s nachts terug te stoppen in een heel groot ei in de kippenren, waar ze ’s ochtends pas weer uitgehaald wordt? Zodat we in ieder geval niet na zonsondergang gehinderd worden door haar valse gekakel?

Of weet nog iemand een diervriendelijke manier om die veel te grote snavel te kappen, zodat ze ophoudt met veren pikken van artsen die wél hun sporen hebben verdiend?

[1] www.medischcontact.nl/nieuws/dossiers/dossier/tuitjenhorn.htm
Last Edit:11 maanden 6 dagen geleden door katertje
Bijlagen:
Laatst bewerkt 11 maanden 6 dagen geleden doorkatertje.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Graag Inloggen of een account aanmaken deelnemen aan het gesprek.

  • birthday-cake

Beantwoord door katertje in topic The Best of Jan.B. Hommel

Posted 11 maanden 1 week geleden #60144
De Zondvloed

I’m gonna say everything that I need to sayAlthough you’ve taken everything I need awayI’m gonna take you to the place I need to goWe’re all just walkin’ through this darkness on our own

War on Drugs, I don’t live here anymore


 Het is begin januari als ik in de auto zit samen met mijn dochter en haar vriendinnetje, om het meisje terug te brengen naar een dorpje dat zo’n 10 kilometer verderop ligt. Het gekwetter van de twee meisjes op de achterbank dringt nauwelijks tot me door. Het is het einde van een stralende winterdag: in het oosten verandert de diepblauwe lucht naar geleidelijk naar zwart, en in het westen gaat het blauw over in prachtige schakeringen van rood-oranje licht, daar waar de zon al achter de horizon is verdwenen. Het is weer bijna avond, en er komt wéér een nacht. En vervolgens komt het deel van de dag waar ik het minst naar uitkijk, en die het liefst slapende door zou brengen: de ochtend. Het is het meest nutteloze deel van de dag, enkel en alleen geschikt om de kwade geesten van de nacht het cerebrale pand uit te jagen. Waar ze de volgende nacht gewoon weer in terug sluipen.

Hoe nu verder? Mijn dagen als praktiserend arts zijn geteld. Te uitgesproken. Te non-conformistisch. Niet in staat om zich aan kledingvoorschriften, richtlijnen en protocollen te houden die door de hogere goden in de geneeskunde in elkaar worden geflanst. Of deze protocollen en richtlijnen zinvol zijn of niet, doet niet ter zake. Zo lang ze maar gevolgd worden. Geprotocolleerd wordt er veel in de geneeskunde, nagedacht steeds minder. Want waar het protocol begint, eindigt het nadenken.

Ik ben terug op de afdeling neurologie van een van de ziekenhuizen waar ik nog niet zo lang geleden waarnam. Een 87-jarige vrouw staat op het punt om overgeplaatst te worden naar het verpleeghuis. Ze is halfzijdig verlamd, niet in staat zich verbaal te uiten, en het is maar de vraag of ze ons begrijpt. Een afasie. En een ernstige ook. Ik heb het de familie uitgelegd, en ik zie een van haar zonen, zelf al dik in de zestig, zachtjes zijn hoofd schudden:

“Moet dat nog allemaal? Ik weet zeker dat moeder dit niet gewild zou hebben.”

Ik voel met hem mee, want voor mijn gevoel heeft hij gelijk. Waarom moet dit allemaal nog?

Ik weet het niet.

Blijkbaar heeft God, of wie dan ook, niet heel goed nagedacht over het einde van een mensenleven. En valt daarom met enige regelmaat het ene orgaan (veel) eerder uit dan het andere, waar je zou willen dat ze van de ene dag op de andere, in goed onderling overleg en in volle harmonie, er samen in één keer de brui aan geven. En samen de afgrond van het multi-orgaanfalen inspringen. Eind goed, al goed. Maar die interne communicatie ontbreekt nogal eens tussen de verschillende organen in het lichaam. De ogen zien nog goed, maar de oren laten het afweten. De nieren vallen langzaam droog, maar het hart boemelt nog rustig door. En al is het brein allang de weg kwijt, de benen blijven de geijkte rondjes lopen.

Nee, dat einde, daar is niet goed over nagedacht. Dat had toch een stuk netter, korter en krachtiger gekund. Niet een houdbaarheidsdatum voor ieder afzonderlijk orgaan, maar gewoon een stempel op het geheel, met een duidelijke vervaldatum. Zodat er daarna gewoon afgewerkt en opgeruimd kan worden.

“Waarom moet dat allemaal nog met moeder.”

Van mij hoeft het allemaal niet. Maar ik heb dit niet bedacht. En ik kan er niets aan veranderen. Het leven stokt en stottert, alvorens het lichaam en de geest er definitief de brui aan geven. Wie ben ik om dat te willen veranderen? Dat is dan ook mijn antwoord op de vraag van de zoon. Hij begrijpt het wel. Ik zou zijn moeder dit willen besparen, maar dat ligt niet binnen mijn mogelijkheden. Ik kan het lijden alleen verlichten, maar moeder moet zelf het laatste stukje afleggen. Op eigen kracht. En alleen.

In Duitsland heb ik geleerd dat als patiënt het ziekenhuis verlaat, de ontslagbrief klaar moet zijn. Zodat de volgende dokter weet wat er loos is met de bewuste persoon, wat er met de persoon gebeurd is, wat voor effect dat heeft gehad, en wat er van patiënt – ondanks of dankzij de dokter – overgebleven is, en wat wij in onze wijsheid bedacht hebben wat er allemaal nog aan medicatie in het kreupele restje mens gestopt moet worden.

En dat is nog heel wat bij moeder.

Zo krijgt zij niet alleen twee bloedverdunners, nee, moeder krijgt ook nog een plaspil, oeps, nee, zelfs twee, een middel om de cholesterol te verlagen, een snufje van een antipsychoticum om de onrust te bestrijden, en natuurlijk ook een slaappil. En warempel, ook paracetamol blijkt nog dagelijks door de voedingssonde te worden gepropt. Voor de zekerheid, ook al laat ze geen enkel teken van pijn zien. De laatste reis mag kan blijkbaar niet gemaakt worden zonder een indrukwekkende stapel aan pillen en poeders.

Ik vraag de arts-assistent:

“Wat wil je eigenlijk bereiken met al deze medicatie?”

Ze kijkt me niet begrijpend aan.

Ik schud, enigszins geërgerd, zachtjes mijn hoofd: “Wat is je doel? Iemand moet minstens een aantal jaren een statine (cholesterolverlagend geneesmiddel) slikken om er mogelijk enig voordeel van te hebben qua overleving. Als dat al zo is. Twee bloedverdunners? Echt? Hoeveel brein is er bij haar nog over dan? Me dunkt dat dat kleine beetje dat er nog van over is ook wel met één bloedverdunnertje toe kan, denk je niet? En dan nog een tweetal diuretica (plaspillen)… Mag ze niet overlijden aan de gevolgen van een hoge bloeddruk? Wil je het hart nog wat langer in ‘goede conditie’ houden? Wat wil je eigenlijk bereiken met al die medicatie?”

“Ik weet niet…”, stamelt het arme meisje. De witte jas is nu nog veel te groot voor haar.

“Vraag je je wel eens af wat het effect is van al die medicatie die ze nu van jou bij ontslag meekrijgt? Moet ze nog langer leven? Denk je dat ze morgen weer vrolijk een kopje theedrinkt met de verzorgenden in het verpleeghuis? En ze de oren van het hoofd kletst? Mag ze op haar 87e levensjaar, met een verwoest brein, binnenkort overlijden? Iets dat toch staat te gebeuren, ongeacht hoeveel pillen en poeders je door de sonde gietert? Waarom dan nog al deze pillen? Moet ze echt nog langer leven?”

Het arme meisje kleurt tot in haar hals. Ze heeft inmiddels minstens twintig soortgelijke ontslagbrieven geschreven, maar heeft er blijkbaar nooit over nagedacht. Ze weet het echt niet. En heeft geen woorden voor haar onwetendheid.

“Ik kan er niets aan doen. Zo staat het nu eenmaal in het protocol.”

En zo is dat. Het protocol. Niet nadenken, gewoon doen.

Dat deze nog jonge dokter dit gedachteloos uitvoert is één ding. Maar dat vele ervaren collega’s dit even gedachteloos accorderen, is nog veel erger. Een beetje verpleeghuisarts aan de ontvangende kant van deze ernstig geestelijk en lichamelijk kreupele mensen kan niet anders dan concluderen dat de heren en dames artsen in het ziekenhuis volstrekt van God los zijn geraakt. En dat zijn we ook.

Mevrouw verlaat het pand met een klein beschaafd handtasje aan medicatie. Alleen medicatie die hopelijk het lijden verzacht, en haar in ieder geval slapend de nacht doorbrengt. Ik weet uit eigen ervaring wat voor een verschrikking het is om mentaal stuurloos, wakend de nacht door te moeten brengen, en het lijkt me niet meer dan een vorm van empathie om haar tenminste dat te besparen. Van mij hoeft ze niets meer. Ik ga niet over de dood, en ik ga niet over het leven. Maar ik ga wel over de ontslagmedicatie.

Dat wil zeggen: ik ging over de ontslagmedicatie. Toen nog wel. Nu ga ik alleen nog over mijn eigen medicijndoos. Die ik wekelijks zorgvuldig vul, en er af en toe een beetje mee experimenteer. Een snufje meer van dit, een snufje minder van dat. Overigens niet altijd met een goed effect, maar dat is niet erg. Er is in ieder geval een persoon die erover nadenkt. Ikzelf. Zonder het protocol te raadplegen. En door de bank genomen, breng ik het er beter af dan mening dokter die mij behandelde. Tenminste, dat denk ik.

Opnieuw geesten uit het verleden, die me soms achtervolgen en soms troosten. Terug naar het verpleeghuis waar ook de polikliniek gevestigd was van het ziekenhuis waar ik jaren geleden waarnam. Op weg naar een consult in het verpleeghuis zie ik op de gang een volledig naakte oude vrouw, bij wie geen draadje vlees meer op de botten zit. Zelfs haar gezicht heeft al de vorm van een doodskop, waar voor de vorm nog wat huid overheen getrokken is. Ze ligt met de ogen dicht bewegingsloos op een brancard met gaatjes. De harde ziekenhuisdeken die over haar heen lag, is van haar afgegleden, en ze ligt op een lel huid die vroeger haar borst moet zijn geweest. Heel even denk ik dat ze al dood is, maar dan realiseer ik me dat ze voor de douche staat, te wachten op haar beurt. En wel gewoon op de gang. De menselijke waardigheid snelt de begrafenisondernemer vooruit, en staat al bij de hemelpoort te wachten, alvorens het overige deel van de lichamelijke vergane glorie aankomt. Dit pakketje vel en botten is ooit geboren, heeft ooit voor het eerst liefgehad, en waarschijnlijk ooit kinderen gebaard. Wat ervan over is, staat hier kaal, vergeeld en vergaan op de gang. Geestelijk al dood, maar dat hart, hé. Dat weet maar niet van opgeven.

Ik pak de deken van de grond en dek haar weer toe. Ik weet niet eens of ze het merkt. Heel even gaan de ogen open, maar ze ziet me niet. Ze ziet niets meer. De afzonderlijke organen kraken en piepen dat het een lieve lust is, maar een gezamenlijk besluit over het naderende einde werd nog niet genomen, elk orgaan rammelt en rochelt nog in het eigen ritme. God, waarom heeft u haar verlaten?

“Ach Heer, zou u mij dit willen besparen? Dat ik eindig op de gang van een verpleeghuis, open en bloot, lubberend, leeg en kaal, liggend op een plastic plaat met gaatjes, wachtend op een warme douche, terwijl mijn hart nog klopt, maar mijn geest het akelige restje nutteloos leven al lang heeft verlaten? Dat hoef ik niet, dat wil ik niet. Alstublieft? Wilt u mij genadig zijn? En ervoor zorgen dat mijn hart het opgeeft, voordat mijn geest dat doet? Zou u dat voor mij willen doen.”

75 jaar vrijheid en afwezigheid van oorlog heeft ons panisch gemaakt voor dood en verderf, aftakeling en ziekte, en onvermijdelijk, de dood. Die aankomende dood bannen we uit onze huizen, uit onze levens en uit onze gedachten. We stoppen de aankomende doden in het ziekenhuis, hospice en verpleeghuis. Daar hoort de dood thuis, niet in onze maatschappij, waar alles jong, mooi en hip moet zijn. Die wereld heeft geen tijd voor de dood, die moet dóór. Zelfs nadat de dood is gearriveerd besteden we zijn werk uit. Mensen worden opgebaard in de steriele gebouwen van begrafenisondernemers, en steeds minder bij mensen thuis. De dood wordt bezocht buitenshuis, maar is niet langer welkom thuis.

Op mijn tafeltje met boeken, bijeengehouden door het virtuele mandje ‘to read before I die’, ligt al maandenlang het boek van Jeroen Brouwers, ‘De zondvloed’. Het boek dat ik als 20- of 21-jarige gelezen heb, een verhaal waardoor ik weken-, zo niet maanden van mijn stuk werd gebracht. Zo intens. Zo triest. Wat was de drijfveer voor Brouwers om dit boek te schrijven? Hij wil zijn leven vastleggen: niet zijn eigen leven, maar zijn ‘geschreven’ leven. Wat echt is, doet niet ter zake, want voor Brouwers is het enige wat echt is, datgene dat hij aan het papier toevertrouwt. De geschreven waarheid, niet de ‘echte’ waarheid.

Wat maakt überhaupt dat mensen gaan schrijven? De wil om iets achter te laten? Niet voor mij. Het enige dat ik achterlaat dat van enige relevantie is, zijn mijn kinderen. De rest is stof dat opwaait in de rook van het crematorium. De vlam zal wel hoog oplaaien, gelijkend spek op de barbecue.

In de eerste hoofdstukken van ‘De Zondvloed’, zwalkt Brouwers dronken door een naargeestig, druilerig en somber bos. Zijn bos. Zijn huis is een bende, het is er donker, koud en de stank spat van het papier. Hij is op zoek naar zijn geliefde, Nachtschade. Zijn eigen huwelijk is op de klippen gelopen, en zijn nieuwe liefde keert terug naar haar echtgenoot. En dus blijft hij alleen achter. In zijn vochtige huis, in het natte bos, zichzelf verzuipend in de jenever. De lege flessen sodemietert hij door het raam naar buiten, waar ze wegzakken in de zompige bodem. Om niet gek te worden van eenzaamheid, belt hij soms in het diepst van de nacht willekeurige mensen, in de hoop om het stemgeluid te horen van iemand. Het maakt niet uit wie, als hij maar een stem hoort:

‘Hallo, hallo…”

Maar zuipen is niet aan mij besteed. Bovendien woon ik niet in een oude hut in het bos, maar aan de rand van een klein bedrijventerrein. Als ik al een fles jenever leeg zou krijgen, en ik zou proberen hem uit het raam te gooien, gooi ik letterlijk mijn eigen ruit in. Bovendien blijkt dat alcohol geen vat krijgt op mij, zelfs niet als mijn op hol geslagen gedachten door de nacht spoken, en ik alleen maar wens dat ik zou kunnen slapen, maar de slaap onbereikbaar is. Ik heb geen talent voor alcoholisme. Ik heb het geprobeerd, maar alcohol drijft me alleen maar dieper in de spelonken waar mijn angsten en zorgen heersen voor wat de toekomst nu nog voor mij schuilhoudt. Veel goeds kan het niet zijn.

“Ik leef in de toekomst”, zo sprak een beroemdheid wiens naam ik vergeten ben, “want dat is waar ik het grootste deel van de tijd die mij nog rest, door zal brengen.” Maar ik kijk niet uit naar de toekomst, de toekomst boezemt mij alleen maar angst in. Angst voor de wereld waarin ik mijn kinderen achter moet laten. Hoewel ik het geprobeerd heb, heb ik ook al niet het noodzakelijke talent om een goed stoïcijn te zijn: ik leef maar zelden in het hier en nu, maar leef vaak in spijt over het verleden, en in angst voor de toekomst. Je zou verwachten dat met het afnemen van de hoeveelheid toekomst, ook de angst zou afnemen. Maar dat is niet zo. De krimpende toekomst comprimeert de angst.

Geen TV meer. Radio alleen overdag, om de stilte te verdrijven als de kinderen naar school zijn. Soms is stilte aangenaam, soms verpletterend. Tientallen tabs die openstaan op de grote twee schermen voor mij. Alles wat ik nog wil lezen, alles wat ik nog wil begrijpen. Niet dat het van enig nut is. Net zomin als het overgrote deel van de tijd die ik in de medische wereld heb doorgebracht van enig nut is geweest. Pijntje hier, prikkeltje daar. Prikkeltje hier, pijntje daar.

Stapels papieren boeken op het tafeltje naast het bankstel, wachtend om gelezen te worden. Een zo mogelijk nog grotere stapel digitale boeken op mijn laptop en tablet. Het overgrote deel zal ik nooit kunnen lezen, omdat het me aan de tijd ontbreekt.

Ik ben terug bij af, terug bij het jongetje dat op de lagere school elke dag een grote doos boeken mee naar school zeulde, en ’s middags weer mee naar huis nam. Gevuld met boeken over oorlogstuig, vliegtuigen, marineschepen, maar ook verschillende leesboeken. Ik kon ze niet allemaal lezen, en sommige had ik meerdere keren gelezen. Ik wilde ze gewoon bij me hebben. Om ze op elk gewenst moment te kunnen lezen. De doos van vroeger is nu ingeruild voor de tablet, die ik tot voor kort ook overal mee naar toe nam. Ik heb nooit iets anders gedaan dan lezen in mijn vroege jeugd. Bij het verlaten van de lagere school werd ik voor de Nederlandse taal ingeschaald op het niveau van het gymnasium. Voor het overige zou zelfs de LTS nog een hele kluif worden, zo zei de CITO-toets. De meester wist wel beter, maar wist niet waar het met dat kleine dikke mannetje naar toe moest. Ik ging naar de MAVO, een steriele en strenge protestantse school in het dorp zeven kilometer verderop.

Waarom ik daarnaartoe ging weet ik zelf niet meer. Waarschijnlijk omdat het zo dicht mogelijk bij het ouderlijk huis was, ondanks dat ik een drukke weg over moest steken. Misschien zodat mijn moeder ons zo dicht mogelijk bij haar wilde houden, nadat mijn oudere broer omkwam toen hij bij het de weg op fietsen geschept werd door een te hard rijdende auto. Ik kan me geen dag herinneren dat ze niet zei: “Kiek ie goed uut?” Een bezwering van de dood, die ze geen dag over mocht slaan, of ze zou nog een kind verliezen. Zoals ik dat nu bij mijn dochter doe, als ze op haar fiets stapt. Ter bezwering van alle kwaad. Om de dood op afstand te houden.

Op afstand houden van mijn kinderen. Ik wil eerst.

Over de dood gesproken: Jeroen Brouwers schrijft dat iedere boom goed is om je aan op te knopen, iedere hoogte goed is om je van te pletter te storten, en ieder water goed is om je in te verdrinken. Vrolijke snuiter, die Brouwers. Hij had mijn broer kunnen zijn. Ik zie hem in mijn geheugen op bewegende beelden, inmiddels een oude man, nerveus, kettingrokend, maar nog steeds in leven. Blijkbaar heeft hij geen boom voldoende sterk ingeschat, geen hoogte hoog genoeg geacht, en geen water diep genoeg gevonden om zijn leven aan toe te vertrouwen. En dat nog wel terwijl een van zijn latere werken ‘De laatste deur’ heet, waarin een aantal schrijvers wordt beschreven die te ongeduldig waren om op de Dood te wachten, en er zelf een einde aan maakten. Ook dat boek staat op de lijst. Ik hoop dat ik er nog aan toe kom.

De ‘laatste deur’. Toch hout dus. Maar sterk hout, diep water en grote hoogten zijn aan mij niet besteed. Ik heb behoorlijk last van hoogtevrees, en ik zou vrezen dat de tak waaraan het touw vastgeknoopt is, niet sterk genoeg is. Je zal maar met tak en al naar beneden storten, en die vervolgens op je kop krijgen. Diepe wateren genoeg, maar de verdrinkingsdood schijnt een hele nare dood te zijn, dus ook die ambitie heb ik niet. En ook zonder de ene sigaret met de andere aan te steken, en ook zonder vele flessen jenever naar binnen te gieteren zal het me wel lukken om de overtocht over de Styx te maken. Het lukt zelfs de grootste sukkels, zo bewijst de geschiedenis steeds weer, dus ik zal er ook wel in slagen. Desnoods zwem ik de rivier zelf wel over, zolang ik maar niet verdrink.

Mijn vader vertelde dat een oude buurman vele malen klagend bij zijn ouders thuiskwam dat hij het leven niet meer de moeite waard vond, en er een einde aan ging maken. Mij opa had niet veel op met klagende mensen, dus na de zoveelste keer het geweeklaag te hebben aangehoord, stelde hij voor om de buurman een handje te helpen: “Goa maor met noar de schuure. De balk’n bint stark genog, en ik heb ‘ok nog wel wat koetouw. Dan he’ij moar ‘ehad.” Maar zo moe van het leven was de buurman nog niet, en dus hij snelde het huis uit. Met die Bontes wist je het maar nooit, die ouwe Bonte zou zo maar eens de daad bij het woord kunnen voegen.  Om nooit meer terug te komen om te vertellen dat hij het leven beu was.

Psychotherapie op de boerderij. Weinig empathisch, maar zeer effectief. Soms zijn simpele behandelingen toch het allerbeste.

Terug naar het boek van Brouwers. Het opent met het volgende citaat van Kierkegaard:

‘De wereld kan worden verdeeld in mensen die schrijven en mensen die niet schrijven. Mensen die schrijven vertegenwoordigen de wanhoop en mensen die niet schrijven keuren dit af en geloven dat zij een grotere wijsheid bezitten – en toch, als zij konden schrijven, dan zouden zij hetzelfde schrijven. In de grond zijn allen even wanhopig, maar wanneer men niet de kans heeft door zijn wanhoop groot te worden, is het niet de moeite waard zijn wanhoop te laten blijken. Is dit wat het betekent de wanhoop te hebben overwonnen?’

Dit is de rauwe werkelijkheid. Brouwers schrijft uit pure wanhoop. Zoals ik dat deed. En zoals ik dat doe. Wie eenmaal de fout heeft gemaakt te beginnen met schrijven, kan niet meer niet-schrijven. Ik schilder met ruwe woorden, met lange halen en grove streken. Geen dure woorden, geen hoogdravende gedachten. Want ik heb haast, ik heb niet veel tijd meer. Ik haal mijn woorden bij de kringloopwinkel voor soms al lang vergeten auteurs, waar hun afgedankte gedachten en verhalen naar toe zijn gebracht. Gedachten en verhalen, regelmatig afkomstig van mensen die zelf het crematorium al verticaal hebben verlaten. Wier geschiedenis en leven al in rook zijn opgegaan. Of de wortels van de planten in het zorgvuldig geordende tuintje op hun buik verzorgen.

Ik schrijf om mijn melancholie te pletter te laten vallen, om mijn zwartgalligheid op te knopen aan een tak van een eikenboom die stevig genoeg is om hem te dragen, en om mijn angsten en zorgen te verzuipen in het diepste water dat ik vinden kan.

Zodat ikzelf op veilige afstand blijf van grote bomen, grote hoogten en diepe wateren.

Schrijven dus. Uit wanhoop. Pure wanhoop.

 
 
door katertje
Bijlagen:
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Graag Inloggen of een account aanmaken deelnemen aan het gesprek.

Tijd voor maken pagina: 0.538 seconden