Vraag The Best of ...Neuroloog Jan B. Hommel: Misdaad en Straf

Meer
2 weken 1 dag geleden #59225 door katertje
v


Het grote gelijk van Koopmans

This is a song about somebody else
So don’t worry yourself, worry yourself
The devil’s right there, right there in the details
And you don’t wanna hurt yourself, hurt yourself
Looking too closely
Looking too closely

Fink, Looking to Closely


We zijn aangekomen bij het achtste en voorlopige laatste deel van deze serie. Ik besluit de serie met een kritische beschouwing van het bewijs dat Marion Koopmans aandraagt om haar bewering te staven dat SARS-CoV-2 een zoönose is. Want een artikel van Worobey et al. had volgens Koopmans nu toch wel definitief alle twijfel over de origine van SARS-CoV-2 weggenomen. Dat Koopmans zelf medeauteur van deze studie is benoemde ze overigens niet. De vraag is nu wat er dan eigenlijk werd onderzocht en wat de resultaten waren van de studie die Koopmans opgetogen deed kirren dat hiermee het definitieve bewijs geleverd werd dat het virus niet uit het WIV ontsnapt kon zijn. [1]


Dit is de studie waarnaar Koopmans verwijst: ‘The Huanan market was the epicenter of SARS-CoV-2 emergence’.[2] Deze studie verscheen op 25 februari 2022, samen met een andere studie die ik hierna nog zal bespreken.[3] De datum was niet toevallig zoals Worobey ten overstaan van Science Insider verklaarde.[4] Sterker nog, men had de publicatiedatum naar voren gehaald door voor een pre-printserver te kiezen die artikelen direct online zet, zonder dat deze eerst door een reviewer beoordeeld worden. En daarvoor was een reden: een dag eerder werd namelijk een studie gepubliceerd door de Chinese Centers of Disease Control waarvan de conclusie diametraal anders was, en wel dat de markt van Huanan niét de plek was waar het virus van dier op mens overgesprongen was, maar slechts gefungeerd had als een ‘superspreading event’. Blijkbaar kwam dat Worobey en zijn collega’s niet goed uit en dus moest er snel gereageerd worden om de conclusie van de Chinese studie naar de achtergrond te laten verdwijnen. En dat lijkt goed gelukt te zijn omdat de New York Times er meteen een hoofdartikel aan besteedde.[5] En hoewel in dit artikel ook de critici van Worobey et al. aan het woord komen en hoewel ook het artikel van de CCDC besproken wordt, suggereert de titel dat het bewijs voor de zoönosetheorie nu toch wel echt geleverd was. En dat was het doel van Worobey et al....

Lees verder:
janbhommel.nl/vraag-het-marion-8/#more-3373
Bijlagen:
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

Meer
2 weken 1 dag geleden - 2 weken 1 dag geleden #59224 door katertje


30/06/2022 door Jan Bonte
De beroepsuitvreter


Af en toe valt er ook gewoon nog iets te lachen. Ik zie het beeld voorbijkomen van een volle tweede kamer die hard stond te klappen voor Oekraïne, het land waar de Russen binnenvielen na ongeveer dertig jaar te zijn geprovoceerd door het Westen, de Verenigde Staten voorop, met het kwispelende poedeltje genaamd de EU in haar kielzog. Daar stonden onze politieke helden, te klappen voor een oorlog waarin een hele generatie Oekraïense jongens en mannen uitgemoord worden.

En toen wilde Tjeerd de Groot naar de boeren. Maar hij durfde niet. Want zijn veiligheid was niet gegarandeerd.

Ik denk dat hij van de boeren nog een kopje koffie gekregen had ook. En misschien zelfs wel een koekje.

Maar Tjeerd durfde niet. Bang dat er stikstof in het koekje zat. Of ammoniak in zijn koffie.

De held.

Van mijn vader had hij geen kopje koffie gekregen. Mijn vader kreeg een rode waas voor de ogen als hij dit slag in het vizier kreeg. En ik inmiddels ook. Ik denk dat het deel van de broek waar de bips van Tjeerd zit na een bezoekje aan de boerderij van mijn vader de vergelijking met tule goed zou kunnen doorstaan. Hij zou er de vijftand nog een keer extra voor slijpen. Om even te prikken in die witte platgezeten ambtenarenkont van Tjeerd.

Tjeerd de Groot is wat mijn vader een ‘beroepsuitvreter’ placht te noemen. Nog nooit een slag gewerkt in zijn leven. Hij is het mismaakte product van onze tijd: studeerde bestuurskunde, een studie die geen studie is. Het is de illusie van de moderne tijd, dat je zonder grondige kennis en veel ervaring iets nuttigs zou kunnen doen bij een bedrijf. Het is vergelijkbaar met het opleiden van een kapitein door hem vier jaar naar een roer te laten kijken en eraan te laten draaien zonder dat er een schip aan vast zit. Om hem dan een diploma te geven dat hem toestaat een tanker te besturen.

Na zijn studie bleef Tjeerd nog vier jaar hangen op de universiteit. Om te promoveren: ‘EU-onderhandelingen over hervormingen van het Gemeenschappelijke Landbouwbeleid.’ Ik vraag me af of de oplage zo groot was dat er een boom voor gekapt moest worden. Ik denk dat wat dorre takjes voldoende waren. Kan nu zo, CO2 neutraal, de biomassacentrale in.

Tjeerd ging werken op het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. Niet dat hij daar iets van wist, maar als hij ging fietsen zag hij wel eens een stuk land en soms zelfs een koe. Boehoe. En in het restaurant at hij wel eens een visje. En zonder dat hij een koe had gemolken, een kropje sla had geoogst, en zonder er een biet van te begrijpen werd onze Tjeerd er zelfs directeur. En natuurlijk werd hij adviseur van Laurens Jan Brinkhorst: ja, u kent hem vast nog wel. Hij liet een groot deel van de veestapel ‘ruimen’. Omdat dat moest van de EU. Want dat waren nu eenmaal de regels.

Niet omdat het nodig was, want er is een goed vaccin. Zowaar een steriliserend vaccin. Maar ook Laurens Jan Brinkhorst was een saaie bureaucraat waarvoor Hannah Arendt ons waarschuwde. Hij deed gewoon zijn werk. Hij voerde gewoon een opdracht uit. Ongeacht de gevolgen voor boeren en hun gezinnen. Een beetje draaien aan het roer. En Tjeerd draaide met hem mee. En het was daar waar hij D66 leerde kennen. En D66 hem.

Ik protesteerde me suf, en hing overal posters op, verbijsterd over zoveel waanzin. En woest over zoveel onrecht en zoveel leed dat de boeren toen al werd aangedaan. Het hielp niets, behalve dat er de kiem van mijn minachting en haat jegens deze empathieloze beroepsuitvreters werd gelegd.

Voor hen geen koeien, geen kropjes sla, maar vooral veel bieten. Boven op een maatpak en een stropdas geplakt. Of op een kek jasje met daaronder een leuk rokje. Nog nooit een slag gewerkt, nog nooit enige ervaring opgedaan in de praktijk, nog nooit de handen vuilgemaakt, alleen maar met de rode biet boven het stropdasje op een kantoorstoel gezeten.

Dit verschrikkelijke volk bestuurt ons land. Een beetje draaien aan het roer. Maar geen idee waar het schip naar toegaat. Deze virtuele deskundigen met hun paranoïde modellen. Deze professoren in de weetnietkunde, zoals mijn vader ze definieerde. De wereld vergaat, en zij gaan ons redden. Denken ze. Nog een paar keer draaien aan het roer. Dan komt het goed. Beroepsuitvreters bij uitstek. Met Tjeerd de Groot als pareltje van de beroepsuitvreters, naast de andere roergangers zonder kompas Jan Paternotte en Sjoerd Sjoerdsma.

Het trio weetniks, kanniks en snaptniks. Non-valeurs tot de 3e macht. Te lui om te werken en te dom om een echt vak te leren. Aldus mijn vader.

En deze mensen denken niet alleen dat ze de wijsheid in pacht hebben, en ze denken niet alleen te kunnen voorspellen hoe de toekomst er uit gaat zien, nee, ze denken ook dat iedereen het met ze eens is. En wie dat niet is, is simpelweg een minderwaardig rechts-extremistisch mens.

Maar was het maar dat deze mensen alleen nutteloos zijn. Dan was het niet zo erg. Maar het zijn niet alleen maar elitaire non-valeurs. Ze zijn gevaarlijk. Omdat alles moet wijken voor hun milieuterreur. Omdat alles en iedereen moet wijken voor hun uit gebakken lucht bestaande overtuigingen en hun virtuele waarheden. En wie niet wijkt moet gewoon ‘geruimd’ worden. Tjeerd heeft een goede leermeester gehad.

Totdat ze alleen overblijven. Met het roer. Zonder schip. Alleen de biet is er nog. Bovenop de romp.

Mijn oude vader heeft opnieuw gelijk gehad.


janbhommel.nl
Bijlagen:
Laast bewerkt: 2 weken 1 dag geleden door katertje.

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

Meer
3 weken 4 dagen geleden - 3 weken 4 dagen geleden #59178 door katertje
Der neue Untermensch

Es kommt vor, daß ich meine, daß etwas klirrt,
daß sich irgendetwas in mir verirrt,
ein Geräusch, nicht mal laut
manchmal klirrt es vertraut
selten so, daß man es direkt durchschaut.

Man wird wach, reibt die Augen und sieht
in einem Bild zwischen Brueghel und Bosch
keinen Menschen, der um Sirenen was gibt
weil Entwarnung nur halb soviel kostet
es riecht nach Kristallnacht

BAP, 1982


Het is 2 augustus 2021. Mijn kinderen hebben vakantie en ik zoek naar een manier om in mijn onderhoud te voorzien. Omdat mijn twee zoontjes óf zitten te klieren óf voor de TV hangen danwel op het scherm van hun tablet turen, gaan we met de hele familie een ijsje eten in het naburige stadje Ommen. Zelfs mijn 12-jarige puberdochter vergeet even haar mobiele telefoon en haar favoriete Tv-serie. Ik probeer een moment mijn grote zorgen over de toekomst van mijn kinderen en mezelf even te vergeten. Ik heb er geen vertrouwen meer in dat de angstaanjagende ontwikkelingen van het afgelopen anderhalf jaar spontaan ten goede zullen keren.

In Ommen is het druk bij de ijssalon. De terrassen rondom zitten vol. Mensen praten, lachen en genieten van hun ijsje. De sfeer is ontspannen, de angst voor het SARS-CoV-2-virus is volledig verdwenen. Hier lijkt alles als vanouds te zijn, alsof COVID19 niet meer bestaat. Mijn zorgen over, en angst voor de toekomst verdwijnen heel even naar de achtergrond.

Maar niet helemaal. De beelden van de demonstratie tegen de strenge coronamaatregelen in Berlijn van de dag ervoor blijven door mijn hoofd spoken. Merkels bloedhonden ontketenden een klopjacht op kinderen, vrouwen, ouderen en ieder ander die vreedzaam zijn of haar proteststem wilde laten horen. Een kind, zittend op de grond en in een poging zijn moeder te beschermen, wordt hard tegen de grond geslagen. Een oude vrouw wordt in een wurggreep afgevoerd, gedragen door vier zwartgeüniformeerde beulen. Merkel’s losgeslagen hordes, gewapend met waterkanonnen, knuppels en traangas, beuken en hakken zonder enige schaamte in op weerloze burgers, waarvan er meerdere demonstratief de handen in de lucht steken.

Het leidt geen twijfel: dit zijn dezelfde mensen als de leden van de Sturm Abteilung (SA) van de NSDAP, Hitlers persoonlijke knokploeg, die zo’n tachtig jaar geleden afgestuurd werd op iedereen die het waagde kritiek op de nationaal-socialisten te uiten. De tijd schrijdt voort, maar niet de menselijke aard. Dat er tot nu toe nog ‘slechts’ één dode is gevallen, is alleen te danken aan het laatste restje beschaving dat nog over is, en aan de vele journalisten die het gebeuren vastleggen voor het nageslacht. Maar ook zij zijn steeds vaker het slachtoffer van buitensporig en gericht geweld. Met als doel de door de Duitse Staat gelegitimeerde terreur tegen de eigen bevolking voor het oog van de wereld te verbergen.

In Frankrijk worden soortgelijke zwaar gepantserde wilde hordes ingezet om onmensen van terrassen te slaan omdat ze niet gevaccineerd zijn, omdat ze protesteren tegen de vaccinatie-ausweis waarop moet staan dat ze zich onderwerpen en hun lichaam ter beschikking van de Staat hebben gesteld. Wie dat er niet op heeft staan, wordt de toegang tot concerten ontzegd, en het betreden van bioscopen, restaurants en het openbaar vervoer wordt verboden. Wie geen vaccinatie-ausweis kan laten zien, mag worden afgeranseld en opgesloten worden. Het is geen angst voor de medische dictatuur meer, het is een voldongen feit. En tijdens het schrijven van deze blog heeft de Duitse politiek besloten dat ongevaccineerden nergens meer welkom zijn, met als doel om de absolute gehoorzaamheid aan de Nieuwe Vaccinatie-ideologie af te dwingen. Impfung macht Frei.

Dit gaat niet meer om maatregelen om de verspreiding van een virus te beperken. Het doel is het afdwingen van volledige onderwerping van de burgers en het stichten van de Medische Totalitaire Staat. En daarvoor moet iedereen die dit doel in de weg staat het zwijgen opgelegd worden, als beesten bij elkaar worden gedreven en afgevoerd worden. Nu nog naar een ander stadsdeel of naar het politiebureau, maar het woord quarantainekamp waar ‘besmette’ personen kunnen, nee, moeten worden opgesloten is al gevallen. Een Duitse politicus, nota bene uit Beieren, pleitte voor deportatie van onwillige mensen die zich niet wensten te voegen naar de coronamaatregelen. Waarheen is niet duidelijk, maar de treinverbindingen naar het Oosten zijn goed en na Die Wende is er meer dan genoeg ruimte.

Ook in het frisse briesje en in de warme zon, die af en toe door het wolkendek breekt, lukt het niet om deze beelden uit mijn hoofd te krijgen. Ik kijk om me heen met een mengeling van verbijstering en somberheid: zien deze mensen niet wat er zich slechts 500 kilometer van hier afspeelt? Weten ze het niet? Interesseert het ze niet? Hebben ze zichzelf laten vaccineren, enkel en alleen om hun vrijheid ’terug te krijgen’? Wilden ze misschien dansen met Janssen? Hebben ze hun kinderen gedachteloos laten vaccineren, om ze de verkettering door de Totalitaire Staat te besparen? Denken ze na over de mogelijke toekomst die ons te wachten staat, als de nieuwe dictators zoals Merkel en Macron hun zin krijgen? Ik hoop het, maar ik vrees van niet.

Ik vraag me af in hoeverre Sinti en Roma in de jaren ’30 aan zagen komen dat ze massaal vergast zouden worden. Waren er onder hen mensen die het aan zagen komen, en die familie en vrienden waarschuwden voor de horror die nog komen zou? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Wie zag eind jaren ’20 aankomen dat hun zieke en daarom inferieure kinderen onder dwang van de Staat zouden worden gesteriliseerd, omdat ze als nutteloos werden gezien, zonder enig waarde en volstrekt overbodig? Net als nu bleek dat men van een groot deel van de artsen niets te verwachten had. Een groot deel van de medische stand werkte enthousiast en vol overtuiging mee. De meeste aanmeldingen voor gedwongen sterilisatie kwamen van artsen. De eugenetica was immers een officiële medische wetenschap, aan vele Duitse maar ook Engelse en Amerikaanse Universiteiten onderwezen? Ook van de rechterlijke macht viel geen bescherming te verwachten. Speciale ‘Genetic Health Courts’ wezen het overgrote deel van de aanvragen voor gedwongen sterilisatie toe. Voor een hoger doel, het zuiveren van de maatschappij van minderwaardige inhumane elementen.

Hoeveel ouders zagen aankomen dat hun gehandicapte kinderen vermoord zouden worden in speciale Todeskrankenhäuser, al even enthousiast bemand door artsen en verpleegkundigen die de Eed van Hippocrates hadden afgegeven aan de Nazi’s. Hoeveel ouders moesten toekijken hoe hun kind met een psychiatrische stoornis door de politie uit huis werden gehaald, officieel omdat ze behandeld moesten worden, maar na behandeling nooit meer naar huis terugkeerden omdat ze ‘geëuthaniseerd’ werden, ofwel ‘fatsoenlijk vermoord’? Het waren nota bene de psychiatrische patiënten bij wie op kleine schaal als eerste de gaskamers ‘getest’ werden.

Het was allemaal voor een hoger doel, het vermeende belang van de maatschappij boven het individu, exact hetzelfde argument dat nu wordt gebruikt door mensen als Roland Pierik, Marcel Verweij, Gert van Dijk, Brigit Toebes, Martin Buijsen, Pauline van Steijnen en menig ander die zichzelf zien als intellectueel, en zichzelf als beschaafd en fatsoenlijk beschouwen, en zich ver verheven voelen boven het gepeupel. Voor een deel gaat het om ‘rechtsfilosofen’ en ethici, maar bovenal mensen die van mening zijn dat zij een hoger doel nastreven en hun mening als moreel superieur beschouwen. Het waren diezelfde mensen die in de jaren dertig al even enthousiast de Eugenetica omarmden. Voor het hogere doel.

De tijd schrijdt voort, de aard van de mens niet.

Ik denk terug aan het interview met Mattias Desmet bij De Nieuwe Wereld, genaamd “De Coronacrisis en de Onderstroom van het Totalitarisme”. Ik hoor hem duidelijk en goed onderbouwd waarschuwen voor de huidige ontwikkelingen als de eerste stappen op weg naar een Totalitaire Staat. Aan de hand van het boek van Hannah Ahrend, “The Origins of Totalitarianism”, schetst hij hoe een Totalitaire Staat tot stand komt. Hij benoemde specifiek dat niet elke stap naar het vaak wrede en afschuwelijke einde gezet hoeft te worden, en dat de ontwikkeling op elk tijdstip zou kunnen stoppen. Maar het interview werd nog ruim opgenomen voordat landen als Italië, Frankrijk en Griekenland besloten tot de invoering van een vaccinatiepaspoort. In verschillende landen is vaccinatie al verplicht gesteld voor zorgmedewerkers.

Ook de 12 tot 17-jarigen moesten eraan geloven, waarbij de machthebbers elke mogelijke verleiding, tot aan ijsjes en donuts toe, inzetten om ze over te halen om zich te laten vaccineren. In zijn eentje besloot Hugo de Jonge dat ouders per saldo uit de ouderlijke macht kunnen worden gezet, en dat kinderen zelf wel kunnen bepalen of ze gevaccineerd willen worden, en zelfs anoniem een afspraak kunnen maken voor vaccinatie. Dit in de overtuiging dat de peer pressure het laatste zetje geeft. In Duitsland heeft de politiek besloten dat vaccinatie in deze leeftijdsgroep aangeboden moet worden, ondanks het negatief advies van de Duitse kinderartsen. Het enige positieve hieraan is dat de Duitse kinderartsen blijkbaar wel de belangen van de Duitse kinderen vooropstellen, in tegenstelling tot de Nederlandse kinderartsen onder de bezielende leiding van Károla Illy, die zwichten voor een abstract getal in een bij herhaling falend theoretisch model, zonder zich ook maar een moment iets aan te trekken van hun primaire verantwoordelijkheid om allereerst en bovenal de belangen van kinderen te behartigen.

Wie nu de parallellen met de opkomst van het nationaalsocialisme nog niet ziet is stokdoof en stekeblind. Mensen die ‘hun vrijheid terug willen’ door impliciet hun lichaam ter beschikking van de Staat te stellen, en blijkbaar weinig waarde hechten aan het zelfbeschikkingsrecht over hun lichaam, hoeven niet verbaasd te zijn als hun lichaam in de nabije toekomst opnieuw en bij herhaling door de Staat zal worden opgeëist voor een ‘hoger doel’. De dijk van de autonomie is gebroken, de Staat bepaalt wat er met uw lichaam moet gebeuren.

Een groot deel van de academische elite en de gegoede burgerij vindt de vergelijking met de Tweede Wereld oorlog ‘ongepast’, wegens het grote aantal slachtoffers dat deze eiste. Deze mensen vergeten dat de Tweede Wereldoorlog de climax van de Symfonie des Doods was en niet de prelude. De prelude die zich steeds luider liet horen, en waarvan een steeds groter aantal musici van het Symfonieorkest des Doods deelnamen.

Een ander argument van deze intellectuele elite en de gegoede burgerij is dat je er niet voor kiest om een Sinti, een Roma of een Jood te zijn, en wel om je al of niet te laten vaccineren. Het is een buitengewoon naïef en kortzichtig argument van diegenen die de geschiedenis niet kennen. De Nazi’s begonnen al in de vroege jaren ’30 met het uitschakelen van hun politieke opponenten, de socialisten en de communisten. In 1933 waren er al 700 communisten, socialisten en andere politieke opponenten opgesloten in ‘protective custody’. Waar men niet kan kiezen voor afkomst, lichamelijke of psychische gesteldheid, is de keus voor een politieke kleur wel degelijk een eigen keus. Het is dezelfde strategie van despoten als Stalin en Xi Jinping in de door hen gestichte totalitaire staten. Stalin stuurde zijn tegenstanders, al of niet reëel of alleen bestaande in zijn psychopathische brein, naar de Goelachs in Siberië. Xi Jingping sluit zijn critici en de dissidenten op in ‘heropvoedingskampen’. Mochten zij kunnen vluchten wordt hun familie opgesloten, of treft hen een ‘minder humaan’ lot. Als ik de intellectuele elite en de gegoede burgerij goed heb begrepen, heeft deze politiek melaatse medemens dit aan zichzelf te danken. Hadden ze de juiste politieke kleur gekozen, was hen dit niet overkomen. Onvrijheid komt met plichten, zo blijken zij te denken.

Dan de slachting in Rwanda. In tegenstelling tot wat veel mensen denken zijn de Hutu’s en de Tutsi’s van hetzelfde ras. Het enige verschil dat er tussen deze twee bevolkingsgroepen bestond was de tegenstelling van arm en rijk, veroorzaakt door vele jaren kolonisatie door de Duitsers en de Belgen. De Hutu’s waren arm, de Tutsi’s rijk. De Tutsi’s waren superieur, de Hutu’s inferieur, en die scheiding liep dwars door families heen. Het verschil leidde tot een slachtpartij van de Tutsi’s en de gematigde Hutu’s, waarbij in 100 dagen tussen de 500.000 en een miljoen mensen met messen, bijlen, pikhouwelen en machetes op gruwelijke wijze werden vermoord, niet zelden door de eigen familie. De prelude duurde 75 jaar, de climax slechts honderd dagen.

Altijd is de eerste stap op weg naar de Totalitaire Staat het aanwijzen van een inferieure groep mensen die als schuldigen kunnen worden aangewezen voor maatschappelijke problemen. Zoals Joseph Goebbels het verwoordde: Propaganda muss die Verdrängung der Aggression erleichtern, indem sie die Ziele des Hasses festlegt. Er moet een doel zijn voor de haat van de gevaccineerde: en dat doel dat hebben ze ook: de ongevaccineerde. Vervolgens moet alles dat de Totalitaire Vaccinatiestaat bedreigt monddood worden gemaakt, ontslagen worden, uitgesloten worden, uitgeschakeld worden, opgesloten worden, en ja, zonodig gemarteld en vermoord worden. Onafhankelijk of het om een Jood, een Zigeuner, een Communist, een Socialist of iemand van het eigen ras gaat. Onafhankelijk of het gaat om een gehandicapte, een psychiatrisch patiënt of een ongevaccineerde medemens. De massa kijkt vergenoegd toe, een enkeling daargelaten, moedigt de haat aan en juicht het het demoniseren van deze medemens hartstochtelijk toe. Hoe durven zij de autoriteit van de Grote Leider, de Kerk, das Reich, en nu het machtige Rijk van de Wetenschap te betwijfelen. En natuurlijk werken de verschillende media van harte mee aan de Nieuwe Waarheid, en worden critici gecensureerd en van social media als LinkedIn, Facebook en Twitter gegooid. Weer bleek Joseph Goebbels het gelijk aan zijn kant te hebben: “Stellen Sie sich die Presse als eine großartige Tastatur vor, auf der die Regierung spielen kann”.

Het enige onderscheid in de beginfase van het vestigen van de Totalitaire Staat is ‘wij’ versus ‘zij’, waarbij op dit moment ‘zij’ de mensen zijn die zich om de meest uiteenlopende en legitieme redenen niet willen laten vaccineren. Ze worden door de zichzelf als moreel superieur beschouwende gevaccineerden als egoïstisch en minderwaardig gezien. Het gaat al lang niet meer om het principe dat vaccinatie allereerst en bovenal bedoeld is om de ontvanger tegen een infectieziekte te beschermen. Het gaat er al lang niet meer om dat gevaccineerden evengoed als ongevaccineerden het virus kunnen verspreiden. Het gaat al lang niet meer om ‘flatten the curve’, de zorg ontzien, of het ‘samen eronder krijgen van het coronavirus’. Het gaat niet meer om een virus waarvan het overgrote deel van de mensheid niets te vrezen heeft, al helemaal niet in vergelijking met andere infectieziekten die in de afgelopen jaren vijftig vele malen meer slachtoffers hebben geëist. Het gaat om goed versus fout, moreel superieur versus moreel inferieur, Übermensch versus Untermensch.

Hoe de vreedzame burgers, uit alle lagen van de bevolking, van alle leeftijden en van alle politieke kleuren op het Museumplein, het Malieveld, in Berlijn of Parijs mishandeld en afgeranseld worden is de prelude van deze ontwikkeling, niet de climax. En zelfs mensen zoals Erwin Kompanje, die neutraal staan tegenover mensen die zich willen laten vaccineren en diegenen die dat niet doen, durft inmiddels de parallellen tussen de jaren ’30 en de huidige situatie te benoemen. In zijn laatste blog benoemt hij het subtiel maar niet mis te verstaan:

Voorbeelden zijn er te over in de geschiedenis van de mensheid waartoe het heeft kunnen leiden als minderheden als minderwaardig worden behandeld. Voorbeelden waarvan we steeds zeiden: ‘Dat nooit meer’ en waarvoor we monumenten oprichten in de gedachtenis van de voorgaande immorele onderdrukking. Maar geschiedenissen hebben de neiging zich steeds weer te herhalen.

Het meest verontrustende is nog dat verschillende overheden doelbewust hebben aangestuurd op deze Medische Apartheid. De “Panic Paper” geschreven in opdracht van het Deutsche Bundesministerium des Innern, Bau und Heimat, de ‘nudging’ door de Engelse SAGE-B, en de ‘gedragsbeïnvloeding’ door de Corona Gedragsunit van het RIVM, het had allemaal hetzelfde doel, het aanjagen van angst om de bevolking te dwingen zich te conformeren aan de opgelegde maatregelen. Angst voor het ‘besmet’ worden, ziek worden en overlijden, hoe klein die kans ook is. De bovengenoemde instanties wakkeren deze doodsangst doelbewust en weloverwogen aan, ditmaal met apocalyptische voorspellingen over het aantal doden dat te betreuren zal zijn, de enorme hoeveelheid zieken die de ziekenhuizen als een tsunami zullen overspoelen en de vreselijke gevolgen die het doormaken van de ziekte zullen hebben. Met als middel onder andere een mondkapjesplicht, als zijnde de nieuwe Jodenster, om onmiddellijk zichtbaar te maken wie zich weigert te voegen naar de de nieuw Wetten van de Totalitaire Medische Staat.

We hebben allemaal kunnen zien welke consequenties het niet dragen van een mondkapje had. In Israeël werden mensen van het strand weggestuurd door zwaar-bewapende soldaten met de pistoolmitrailleur in de aanslag. In Nederland werden moeders tijdens hun bevalling gedwongen een mondkapje dragen. Daarna werden ze onmiddellijk gescheiden van hun eigen kind als zij een positieve testuitslag hadden. Er waren winkeliers die weigerden klanten te bedienen als ze geen mondkapje droegen. Moeders in Duitsland die gearresteerd werden omdat ze het mondkapje niet correct droegen. Mensen en kinderen genietend, ondanks alles, van de sneeuwpret, die achterna werden gezeten door Merkels knokploegen voor het niet dragen van een mondmasker op een slee, omdat op een slee geen anderhalve meter afstand kan worden gehouden. In Australië, waar ‘beveiligers’ jongens niet ouder dan 16 jaar in een wurggreep bewusteloos naar buiten sleepten en als oud vuil op de stoep smeten. Oude mensen met hartaandoeningen en COPD die het openbaar vervoer uitgeschopt en uitgeslagen werden omdat ze te benauwd waren om een mondkapje te dragen. Een oude man van in de zeventig die aan zijn benen de winkel uitgesleept werd door een ‘bewaker’. En dit is nog maar een heel klein kruimeltje op de top van de enorme berg van mishandeling van mensen die weigerden mee te doen aan deze ‘gedragsbeïnvloeding’.

Dit nooit meer. Of toch?

Nu is er een vaccinatiepaspoort dat de morele Übermenschen moet scheiden van de morele Untermenschen. Wie zich niet laat vaccineren is egoïstisch en ‘decadent’, en beseft niet ‘dat vrijheid met plichten komt’. Zij verdienen het niet om naar een concert te gaan, de toegang tot een restaurant moet hen worden ontzegd, en vanzelfsprekend hebben zij geen recht op zorg of op een IC-bed. Ik hoor mensen zeggen dat als ongevaccineerden COVID19 krijgen, men hen moet laten creperen, dit op beeld vastleggen en op social media moeten plaatsen. Als afschrikkend voorbeeld voor de ongevaccineerden. Het zich ontdoen van de ongevaccineerden is volgens hen niet een kwestie van ideologie, maar een kwestie van reinheid. Dat is de gewenste uitkomst van de ‘gedragsbeïnvloeding’ door bovengenoemde instanties.

Wat is het verschil tussen enerzijds deze ‘nudging’ en ‘gedragsbeïnvloeding’ en anderzijds de propaganda van Joseph Goebbels die zijn doelstellingen als volgt samenvatte: “Propaganda funktioniert am besten, wenn diejenigen, die manipuliert werden, zuversichtlich sind, aus freien Stücken zu handeln.” En dan deze uitspraak: “Die brillanteste propagandistische Technik wird keinen Erfolg haben, wenn nicht ständig ein Grundprinzip im Auge behalten wird – sie muss sich auf wenige Punkte beschränken und sie immer wieder wiederholen.” Het is Hugo de Jonge als alter ego van Joseph Goebbels, aangestuurd door de gedragsunit van het RIVM, als wederopbouw van het Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda.

De tijd schrijdt voort, de aard van de mens niet.

Ik heb verschillende van afkomst Russische, Chinese, Iraakse en Iraanse en zelfs Turkse mensen gesproken die met angst en beven kijken naar de huidige ontwikkelingen, omdat ze die zo ontzettend goed kennen en herkennen, simpelweg omdat ze hetzelfde zagen gebeuren in hun eigen vaderland, en zich wederom in hun vaderland wanen.

Hoe lang moet je afwachten in de hoop dat het allemaal wel mee zal vallen? Hoe lang moet je blijven vechten tegen een Totalitair Medisch Regime in wording? Wanneer is het moment gekomen om niet langer te vechten tegen het ontstaan van de medische apartheid, maar te vluchten naar een veilig land, zonder vaccinatiedwang, waar ongevaccineerde mensen niet uitgesloten, geridiculiseerd, besmeurd, vernederd en gedemoniseerd worden als ze de coronamaatregelen en de lockdowns ter discussie stellen, of zich niet willen laten vaccineren, om welke redenen dan ook. Waar ze niet geweerd worden uit de cafés, restaurants, instellingen voor kunst en cultuur, niet ontslagen worden op basis van het niet-gevaccineerd zijn, en zelfs de toegang tot supermarkten wordt ontzegd.

Het lichaam dat onze geest begeleid tijdens de korte periode dat we op deze aardkloot rondlopen is het eigendom van die geest en mag nooit het eigendom van de Staat worden. Er is geen hoger doel dan dat.

Maar een groot deel van de Nederlanders ziet het niet. En zal het ook niet zien.

Totdat het te laat is.

Het wachten is op de nieuwe Kristallnacht.


janbhommel.nl/der-neue-untermensch/
Laast bewerkt: 3 weken 4 dagen geleden door katertje.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: dirko

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

Meer
3 weken 5 dagen geleden #59174 door katertje
De Deugmensch

“Some people are really so delusional that they think it’s disrespectful when you don’t just sit back and allow them continue to disrespect you.”


De laatste twee jaren hebben mijn leven ingrijpend veranderd. Sinds het begin van de coronacrisis – ondanks de woede en de verbijstering die zij bij mij teweegbracht – is mijn leven stilgevallen. De dagen rijgen zich aaneen in orde en regelmaat. Ik sta op, breng mijn kinderen naar school, ga aan het werk – dat nu uit lezen en schrijven bestaat – haal mijn kinderen weer op van school en werk daarna soms nog even door. Werken kan ik het eigenlijk niet noemen. Ik lees wat ik wil lezen en schrijf wat ik wil schrijven. En vrijwel elke dag met enigszins goed weer lokt me in de grote tuin rondom mijn huis. Waar altijd wat te zien en te horen is. En waarin altijd wel iets te doen is. Op dat moment is de hectische wereld ver weg. Or so it seems.


Afgezien van enkele hele goede vrienden, en een select groepje mensen die in de afgelopen twee jaren bewezen hebben over een goed karakter te beschikken, zie ik het liefst zo weinig mogelijk mensen. Ik stond altijd al vrij cynisch ten opzichte van de gemiddelde medemens, al had ik wel als stelregel dat mensen mijn vertrouwen verdienen tot het tegendeel bewezen was. En dat tegendeel wordt door het overgrote deel van de mensen na korte of langere tijd geleverd. Zo ook nu.

En daarom heeft mijn cynisme gezelschap gekregen van een diep wantrouwen en een grote achterdocht. Samen met een diepe afkeer van een deel van de medemens. Dat laatste is misschien nog wel het meest uitgesproken. De walging die ik voel bij het aanschouwen van een groot deel van het volk. Het deel van het volk dat bestaat uit de hoogdravende en zichzelf superieur wanende deugmens. De deugmens die andersdenkenden, die niet in hun ideologische luchtkastelen willen wonen, moraliserend toespreekt en het liefst het zwijgen oplegt. De deugmens met een heilige stikstof-, CO2-, vaccinatie- of Oekraïnekruistocht die ze het liefst laat financieren door het deel van de bevolking dat niet tot de kaste van deugmensen behoort, en waarvoor zij in essentie een diepe minachting koestert. Een minachting die de deugmens niet eens probeert te verbergen, maar waar hij zich zelfs op voor laat staan.

Voor een niet onaanzienlijk deel is de deugmens politiek links georiënteerd. Maar de deugmens draagt niet alleen rode jurkjes en stropdassen, maar hult zich ook regelmatig in groene en blauw-oranje kleren. Sterker nog, het groen overheerst regelmatig. En rood steekt daar zo mooi bij af. Het spreekwoord zegt: ”Wie voor zijn 40e niet socialistisch stemt, heeft geen hart, en wie na zijn 40e nog socialistisch stemt, heeft geen verstand. Wellicht kan dit spreekwoord aangepast worden aan de moderne tijd: ”Wie voor zijn 40e niet stemt op de deugmens heeft geen hart, wie na zijn 40enog stemt op de deugmens heeft geen verstand.” Wie nu nog op deze hooghartige en van iedere zelfkritiek en zelfinzicht gespeende oranje-blauwe, rood en vooral groen gekleurde elite stemt, heeft geen hart en al helemaal geen verstand.

Ik citeer uit de bovengenoemde referentie de volgende quote: overigens, als ik het zelf geschreven had, zou de frase ‘the thinking class’ voorzien zijn van de aanhalingstekens die zij ten volle verdient.

The thinking classes are fatally removed from the physical side of life… Their only relation to productive labor is that of consumers. They have no experience of making anything substantial or enduring. They live in a world of abstractions and images, a simulated world that consists of computerized models of reality – “hyperreality,” as it’s been called – as distinguished from the palatable, immediate, physical reality inhabited by ordinary men and women. Their belief in “social construction of reality” – the central dogma of postmodernist thought – reflects the experience of living in an artificial environment from which everything that resists human control (unavoidably, everything familiar and reassuring as well) has been rigorously excluded. Control has become their obsession. In their drive to insulate themselves against risk and contingency – against the unpredictable hazards that afflict human life – the thinking classes have seceded not just from the common world around them but from reality itself.

“De denkende klasse is dodelijk ver verwijderd van de fysieke kant van het leven… Hun enige relatie met productieve arbeid is die van consument. Ze hebben geen ervaring met het maken van iets wezenlijks of blijvends. Zij leven in een wereld van abstracties en beelden, een gesimuleerde wereld die bestaat uit computermodellen van de werkelijkheid – “hyperrealiteit”, zoals het wordt genoemd – die verschilt van de tastbare, directe, fysieke werkelijkheid die door gewone mannen en vrouwen wordt bewoond. Hun geloof in de “sociale constructie van de werkelijkheid” – het centrale dogma van het postmodernistische denken – weerspiegelt de ervaring te leven in een kunstmatige omgeving waaruit alles wat zich verzet tegen menselijke controle (onvermijdelijk ook alles wat vertrouwd en geruststellend is) rigoureus is geweerd. Controle is hun obsessie geworden. In hun drang om zich te isoleren tegen risico’s en toevalligheden – tegen de onvoorspelbare gevaren die het menselijk leven teisteren – hebben de denkende klassen zich niet alleen losgemaakt van de gewone wereld om hen heen, maar ook van de werkelijkheid zelf.”

En daarmee komen we aan bij een speciale subklasse van de deugmens. De experts. De ‘virtuals’ in hun eigen virtuele wereld, aangezien ze voor de echte wereld van de ‘physicals’ hun neus ophalen. Zwemmend in het virtuele, verzopen in de werkelijkheid. Want het waren juist die deugexperts die de afgelopen twee jaren enorm door de mand vielen. Want het bleken geen experts te zijn: het waren deze ‘virtuals’, oh ironie, die helemaal niets nuttigs hebben bijgedragen aan de bestrijding van een pandemie en de daaruit volgende diepe sociaalmaatschappelijke crisis. Sterker nog, datgene wat ze vanuit hun virtuele wereld adviseerden, was voor het overgrote deel de oorzaak van die crisis, die veel minder diep zou zijn geweest als zij er zich niet mee bemoeid hadden.

Deze afgelopen twee jaren hebben ons duidelijk gemaakt – of zouden ons duidelijk moeten maken – dat het bestaan van ‘experts’ ons niet ontslaat van de verplichting om hen kritisch te bevragen, te beoordelen op de waarde die hun vermeende expertise heeft, en kritisch te beoordelen wat de resultaten van hun adviezen zijn. Als men deze criteria toepast op de aanpak van de coronacrisis is de populatie experts fors uitgedund, sterker nog, vrijwel tot extinctie uitgeroeid. Het overgrote deel van de experts zouden bij een grondige evaluatie een heel ander label krijgen. Een waarop vermeld staat: ‘uitermate gevaarlijk’, met als dwingend advies hen niet in contact te brengen met politici, beleidmakers en media. Dat zou ons in de toekomst veel leed kunnen besparen.

Ik kijk geen nieuws meer, en ook geen actualiteitenprogramma’s. Als ik in de auto naar de radio luister, zet ik elk half en elk vol uur de radio uit om het nieuws niet te hoeven horen. Waar ik vroeger om zes uur ’s avonds steevast het journaal keek, gevolgd door EenVandaag, blijft nu de TV uit. De klok van Nieuwsuur staat hier stil. Ik kijk geen enkel programma meer dat nog iets met de actualiteit te maken heeft. Waarom zou ik ook? De afgelopen jaren hebben geleerd dat de media – of het nu om kranten, TV of radio gaat – niet in staat zijn om objectief en betrouwbaar nieuws te brengen. Of het nu om de Truckers for Freedom gaat, of om de walgelijke mooipraterij van de deugmens Justin Trudeau in het Europese Parlement, waar deze verraderlijke en antidemocratische farizeeër spreekt over ‘vrijheid’ en de ‘democratie’, de verschillende media geven er een flinke deugdraai aan of verzwijgen het gewoon. Maar ook als het om beelden van Oekraïense vrouwen en kinderen gaat, die door Oekraïense militairen met duct tape in hun blote kont aan lantaarnpalen worden vastgeknoopt, omdat ze verdacht worden van pro-Russische sympathieën, om ze daarna af te ranselen met legergordels of dood laten vriezen, blijft het akelig stil in de burelen van de deugmedia. En zelfs de beelden van Oekraïense militairen die Russische krijgsgevangen door de knieën schieten of hen op de buik liggend op straat doodknuppelen, het blijft onvermeld en onbesproken in de westerse media. Dat past niet in het wereldbeeld van de deugjournalisten. Want Oekraïners zijn helden, en Russen zijn schoften. Ongeacht de wreedheden die door beide partijen worden begaan, passen alleen de Russische in de virtuele werkelijkheid van de deugmens.

Het stoort de deugmens, prominent getooid met een Oekraïens vlaggetje op hun social media-accounts, in het geheel niet dat Zelensky als premier van de Oekraïne het geen probleem vindt dat de rechts-extremisten en Neonazi’s van de Azov-brigade formeel onderdeel uitmaken van het Oekraïense leger. Een eenheid waarvan bekend is dat zij Oekraïense burgers behorend tot de minderheden zonder scrupules verkracht en vermoord. De Azov-brigade die trots het embleem voert dat als twee druppels water lijkt op het embleem van de Todeskopfdivisies van de SS, het meest wrede en gevreesde onderdeel van de SS-troepen in de Tweede Oorlog. De Azov-brigade die gefinancierd wordt door een oligarch, van wie Zelensky het Oekraïense volk beloofde te zullen verlossen. De Azov-brigade die door de NAVO bewapend werd en getraind voor een oorlog tegen Rusland. De Azov-brigade die wil dat een “strong dictator to come to power who could shed plenty of blood, but unite the nation in the process”.[1] De Azov-brigade waarvan de leider geen enkele twijfel laat bestaan over wat zij wil bereiken: “Lead the white races of the world in a final crusade … against Semite-led Untermenschen”.[2] Diezelfde leider die later zitting nam in het Oekraïense parlement. ‘

‘Black lives matter’ en ‘dit nooit meer’. Maar alleen als het zo uitkomt in de belevingswereld van de deugmens.

Zelensky vertelde in zijn toespraak gericht aan de Tweede Kamer niet dat hij drie luxe buitenhuizen in London bezit, en zijn vermogen veiligstelde via off-shore bedrijven van zijn vrienden en zo de belasting in het eigen land ontdook. En ook vertelde hij niet dat Oekraïne op de derde plaats staat van meest corrupte staten van Europa, na Rusland en Azerbeidzjan. Ook vond Zelensky het niet nodig te vertellen dat hij hier niets tegen onderneemt en dat ook nooit gedaan heeft. Dus waarom zouden onze media dat wel doen? Zelensky is immers een groot leider en een moedig mens? En geen inhalige en hypocriete clown?

De werkelijkheid is dat dit alles niet van pas komt in de zelfgenoegzaamheid en vermeende superioriteit van de zelfbenoemde deugmensen in het Vrije Westen. De Russen zijn de ‘bad guys’, de Oekraïners de ‘good guys’. Poetin is de schurk, Zelensky is de heilige. Zo moet het zijn, en zo wordt het platgeslagen junkfood bereid in de McDonalds van de mainstream media.

En natuurlijk schrijft de deugkrant het NRC, dat ‘anti-vaxxers’ vaak ook ‘Poetin-aanhangers’ zijn.[3] En plaatst prominent een foto van Willem Engel bij het artikel. Dat is het makkelijkst, want zo kan zij alle critici van het coronabeleid en mensen die niet tot de met de Oekraïense vlag dwepende deugmensen behoren, in één en hetzelfde hok vegen met daarin alle mensen die volgens de deugmens niet deugen. Want dat past goed in het simpele wereldbeeld van de elitaire deugmens. Mensen die volgens hen niet deugen als het om één standpunt gaat, deugen vanzelfsprekend ook niet als het om een ander standpunt gaat. Het is een deugartikel geschreven door de twee kapelaans van de simplistische deugmensenkerk, Andreas Kouwenhoven en Wilmer Heck. Onze Lieve Heer had er op hun geboortedag duidelijk geen zin in, en liet de die dag de productie over aan Judas, het lichtende voorbeeld van de deugmens. Helaas blijft het kraaien van het NRC niet tot driemaal beperkt. De schelklinkende deughaan van het NRC kraait iedere dag opnieuw.

Helaas voor hen is het overgrote deel van de mensen die zij in dit hok van de niet-deugers willen vegen noch een anti-vaxxer, noch een Poetinadept. Het zijn de mensen die zich realiseren dat de toepassing van een nieuwe techniek van vaccinatie niet alleen zegeningen met zich meebrengt, maar ook potentiële gevaren. En zij weten dat bij het toepassen van nieuwe technieken voorzichtigheid geboden is omdat onze kennis beperkt is, en veel van wat we weten het gevolg is van trial and error, en niet van wetenschappelijk inzicht.[4] De theorie komt na de praktijk, en niet andersom. Het zijn de mensen die weten dat er altijd weer onverwachte gevolgen zijn van nieuwe technieken en behandelingen die men op voorhand niet had voorzien.[5] [6] En terdege weten dat op dit moment nog niet duidelijk is wat de balans is tussen de voor- en nadelen van de mRNA-techniek, en dat we dat pas over enkele jaren, zo niet langer, zullen weten. Het zijn mensen die durven te twijfelen en nog een slag om de arm houden, in vele opzichten, en het aandurven om niet blind achter de leiders van deugvolk aan te lopen. En nu achteraf al gelijk kregen met hun scepsis over de uitspraak van Hugo de Jonge dat de massale vaccinatie tegen COVID19 de enige weg naar de vrijheid van de deugmens zou zijn. Nee, natuurlijk niet de weg naar de vrijheid voor de niet-deugende onmens die zich niet wilde laten vaccineren. Die kon men volgens de deugmens maar het best opsluiten in hun woning met een coronatoegangsbewijs en een 2G-beleid. Zodat de deugmens in alle vrijheid en zonder zorgen haar idealen zou kunnen verwezenlijken, zonder daarbij voor hun leven te moeten vrezen door toedoen van de ongevaccineerde niet-deugmensen.

Het zijn ook de mensen die zich realiseren dat Poetin een despoot is, maar dat Zelensky in hem een goed voorbeeld vond en exact hetzelfde deed als Poetin: zichzelf verrijken en zijn vertrouwelingen op alle belangrijke posten in zijn kabinet zetten. En niets deed aan de enorme corruptie in zijn land.[7] [8] En daarbij de oligarchen geen strobreed in de weg legde, ondanks de bemoeienis van de deugmensen van de Europese Unie.[9]

Het zijn de mensen die wél weten dat er een Monroe-doctrine bestaat, die zegt dat de Verenigde Staten nooit zullen accepteren dat er een vijandelijke mogendheid troepen stationeert in Canada of Mexico. En al jaren weten dat Poetin de EU en de NAVO al in 2007 in zijn speech tijdens de Münich Security Conference waarschuwde voor verdere uitbreiding naar het Oosten, en dat een lidmaatschap van de NAVO van Georgië en Oekraïne een ‘no-go’ zou zijn, op basis van exact dezelfde – maar ditmaal Russische – Monroe doctrine. Maar de EU en de NAVO legden deze waarschuwing hautain naast zich neer en breidden hun invloed wél uit naar het Oosten. Waarbij zij Moskou in toenemende mate provoceerde door Oekraïne en Georgië toezeggingen te doen over het toekomstig lidmaatschap van NAVO tijdens de NAVO-top van 2008 in Boekarest. Zonder zich ook maar een moment rekenschap te geven van de gevaarlijke geopolitieke consequenties die dit zou kunnen hebben.[10] [11] En dat terwijl de Minister van Buitenlandse Zaken van de VS, James Baker, en de Duitse Bondskanselier Helmuth Kohl Michail Gorbatsjov beloofden dat de NAVO niet uit zou breiden naar het oosten als Rusland akkoord ging met de hereniging van Oost- en West-Duitsland, een belofte die later door de secretaris-generaal van de NAVO nog eens herhaald werd.[12] En het zijn ook de mensen die wél weten dat een zekere Guy Verhofstadt en de VVD’er Hans van Baalen tijdens de Maidan-revolutie de Oekraïners beloofden – nee, toeschreeuwden – dat ze hen nóóit in de steek zouden laten. Hans van Baalen die aan het begin van zijn studietijd het ‘Horst-Wessellied’ zong, niet omdat hij een Nazi was, maar gewoon een domme lul was die ervan hield om mensen te provoceren.[13] En de deugmens Hans van Baalen kent geen spijt.[14] Eens een domme lul, altijd een domme lul. Dat zijn de deugmensen die we naar het Europese parlement afvaardigen en in 2014 toestonden om eeuwige trouw aan de Oekraïners te beloven. Een belofte die nu niets waard blijkt te zijn. Natuurlijk staat het Europese parlement te klappen, ook andere landen hebben namelijk lullo’s zoals Van Baalen die men liever kwijt dan rijk is. En men stuurt liever wapens dan soldaten naar Oekraïne. Want als de belofte van Van Baalen en Verhofdstadt door de EU nagekomen zou worden, zouden er heel erg veel lijkzakken gevuld worden met Europese soldaten, ook Nederlandse. Die lijkzakken die Oekraïne – met de vriendelijke groeten van de Europese Unie en de NAVO en onder luid applaus van het Europese parlement – nu mag vullen met de eigen burgers, waaronder ook vele vrouwen en kinderen. De autonomie en soevereiniteit van Oekraïne; het mag wat kosten.

Het zijn de mensen die zich realiseren dat een oorlog nooit op zichzelf staat en over het algemeen een lange aanlooptijd heeft. Hitler viel Polen niet binnen omdat hij die ochtend met een slecht humeur was opgestaan, omdat Fräulein Eva Braun die nacht hoofdpijn had, of omdat Blondie de vlag met het hakenkruis uiteengereten had. Het zijn de mensen die weten dat een situatie nooit simpel uiteenvalt in goed of kwaad. Zoals Alexandr Solzhenitsyn zei: “The line separating good and evil passes not through states, nor between classes, nor between political parties either — but right through every human heart — and through all human hearts. This line shifts. Inside us, it oscillates with the years. And even within hearts overwhelmed by evil, one small bridgehead of good is retained”.[15]

(“De lijn die goed en kwaad scheidt loopt niet door staten, noch tussen klassen, noch tussen politieke partijen — maar dwars door ieder mensenhart — en door alle mensenharten. Deze lijn verschuift. Binnenin ons schommelt ze met de jaren. En zelfs in harten die overspoeld worden door het kwaad, blijft een klein bruggenhoofd van het goede overeind”.)

Het zijn óók de mensen die weten dat de waarheid het eerste dodelijke slachtoffer is van een oorlog. En zich realiseren dat, hoe verschrikkelijk het ook is voor het Oekraïense volk, Rusland niets anders doet als wat de Verenigde Staten zouden hebben gedaan, als het Warschau Pact geprobeerd zou hebben om een troepenmacht in Canada of Mexico te stationeren. Het zijn die mensen die bedanken voor het junkfood dat geserveerd wordt in de ordinaire journalistieke vreetschuren van de McVolkskrant, de McAD, de McTrouw of de McNRC. En liever luisteren naar wat mensen zeggen en schrijven die zich wél hebben verdiept in de situatie.

En dus gaan er mensen dood. Veel mensen. Dat is niets nieuws. In Jemen heerst al jaren een burgeroorlog die vele kinderen het leven kost. Diegenen die de oorlog overleven gaan dood van de honger. Beelden van uitgemergelde kinderen, met de typische lege blik die ze hebben als vooraankondiging van de dood. Een oorlog gevoerd door een coalitie geleid door Saoedi-Arabië. De Russische olie en het Russische gas moet worden geboycot, maar de Saoedische olie moet blijven stromen. Blijkbaar bombarderen en vermoorden zij Jemenitische vrouwen en kinderen voor de goede zaak. Dat stelt de deugmens gerust, en hij kan zonder gewetensbezwaren gaan slapen. En bovendien hebben we de olie van de Saoedi’s veel te hard nodig.

En terwijl de Jemenitische kinderen creperen, hebben we in Nederland niksnutten zoals Rob Jetten en Jesse Klaver die bazelen over een virtueel en gemodelleerd stikstofprobleem en het afvangen van CO2. De Jemenitische kinderen krijgen geen spreektijd in de Tweede Kamer via een videoverbinding. Kregen ze dat wel, zouden mensen als Jetten en Klaver zich van pure schaamte vuurrood verstoppen onder de bankjes van de Tweede Kamer. Als ze al weten wat dat begrip inhoudt. Het zijn mensen als Jetten en Klaver die het toejuichen dat weilanden waar we voedsel op zouden kunnen verbouwen vol geplempt worden met zonnepanelen. Waarvan men dan de capaciteit vervolgens maar voor de helft kan benutten omdat het stroomnet er niet op berekend is. Het zijn die mensen die de wereld denken te redden, maar amper in staat zijn om hun opportunistische hersenspinsels te onderscheiden van de echte wereld. Het cerebrale spinrag komt ze de oren uit. De binnenkant van hun hersenpan is één groot stofnest. Een rommelhok dat al veel te lang niet is uitgemest.

Het kijken en luisteren naar wat nieuws- en actualiteitenprogramma’s de huiskamer insmijten is niets anders dan geestelijk junkfood. Het maakt geestelijk lui en gemakzuchtig. Men hoeft niet zelf na te denken hoe de wereld in elkaar steekt, wat er om ons heen gebeurt en wat onze eigen rol daarin is. We kunnen ons beperken tot ons eigen kleine eilandje van kennis en kunde – in mijn geval lange tijd de neurologie – en voor het overige hebben we voor iedere situatie en gebeurtenis waarvan we zelf niet genoeg denken te weten of te lui zijn om over na te denken, een deskundige die op komt draven om in hapklare brokken te komen vertellen hoe we de situatie moeten duiden. Het ontslaat ons van de plicht om zelf kritisch na te denken. Dat wordt voor ons gedaan, en wat er voor ons wordt gedacht hoeven we alleen nog maar te consumeren. En precies dat maakt dat we ons als kuddedier – inderdaad: schapen – gedragen en ons gedwee bij elkaar laten drijven. En als domme schapen allemaal dezelfde hapklare brokken en hetzelfde beschimmelde hooi van de media te vreten.

Wat is de waarheid? Alleen datgene dat ik direct kan waarnemen en zelf kan controleren. En zelfs die waarheid is relatief, aangezien ik maar al te goed weet hoe die waarheid gekleurd kan worden door de stemming en de omstandigheden waarin die ‘waarheid’ aanschouwd wordt. Ik zie de berichten over Oekraïne voorbijkomen in de e-mails van enkele media die ik nog enigszins vertrouw, en ik zie video’s op social media die door de weinige nog wel betrouwbare journalisten met kennis van het land als authentiek worden beoordeeld, ook omdat ze de taal spreken en de dialecten herkennen. Maar wat er werkelijk gebeurt onttrekt zich aan mijn gezichtsveld. Het enige dat ik zeker weet is dat er opnieuw mannen, vrouwen en kinderen vertrapt worden door pionnen – de militairen en de nationalisten aan beide zijden – van het internationale geopolitieke schaakspel, waarbij de koningen nooit schaakmat komen te staan. De maximale straf is dat ze van het schaakbord gejaagd worden en elders hun heil moeten zoeken. Hun geld, macht en hun bezittingen nemen ze gewoon met zich mee.

De hypocrisie van het Vrije Westen kent geen grenzen en ook dat is niets nieuws. En dat geldt ook voor mij: ik doe er evenzo goed niets aan. Ik koop mijn slechte geweten af door een kleine bijdrage te doen aan stichtingen zoals Artsen zonder Grenzen en Save the Children. In Godsnaam, Save the Children. Maar daar blijft het bij. Voor de rest laat ik ze ook barsten, net zoals het overgrote deel van het Vrije Westen dat doet. Mijn kinderen zijn belangrijker. Terwijl ik God op mijn blote knieën dank als ik ze ’s avonds toedek en de beelden van de ontheemde Oekraïense en uitgemergelde Jemenitische kinderen door mijn hoofd spoken. Ik laat ze net zo goed barsten.

En dat doen ook onze opportunistische politiek leiders. Zoals onze minister van defensie Kajsa Ollongren, die trots op Twitter laat weten dat ze 300 stuks overbodige en sterk verouderde anti-tank wapens uit de koude oorlog naar Oekraïne stuurt, om daarna als een echte patriot een emoticon van een gebald armpje op twitter te plaatsen. Ach, ze lagen toch nog op de plank. Rusland wordt uitgesloten van het SWIFT-betalingsverkeer, behalve dan de Russische banken die de facturen voor het Russische gas innen. Oorlogszuchtige taal en dreigementen aan Poetin te over, maar het Russische gas moet wel blijven stromen, want Kajsa en Sigrid houden niet van koude voeten. En dat terwijl ze schielijk onder hun bureau duiken als Poetin één keer ‘Boeh’ roept, en er pas weer onderuit durven te komen als ze beschermt door commando’s naar huis worden gebracht en 24 uur per dag worden bewaakt. Als deze pantoffelheldinnen – tja, tegen koude voeten – zelf een anti-tank wapen zouden moeten afvuren, zouden ze niet weten wat de voor- en achterkant is. En zouden ze in staat zijn om de raket op hun eigen soldaten af te vuren. Zoals deze deugmensen al jaren de eigen ideologieën achterwaarts op het volk afschieten zonder om te kijken naar wie er eigenlijk het hardst door worden geraakt. Hun politieke stikstof verstikt alleen de eigen bevolking. En dit zijn de deugmensen die trots zijn op het sturen van wapens die nog meer dood en verderf brengen. En dat terwijl de Grote Leider Sigrid Kaag zich al bedreigd voelt door een verwarde man met een fakkel. De enige bedreiging die Kaag en Ollongren voor Poetin zijn is dat hij een lachstuip krijgt waarin hij stikt. Hij hoeft maar een verwarde en dronken Russische zwerver met een fles wodka en een fakkel op Kaag af te sturen, en ze sluit zich bibberend van angst op in haar riante wijnkelder. Waar ze pas ruim na de jaarwisseling weer uit durft te komen omdat ze ieder rotje verslijt voor een ontploffende granaat.

Ik hoef de deugmensen niet, ik moet ze niet. Blijf uit mijn buurt, en blijf uit de buurt van mijn kinderen. Hypocrisie is geen deugd, het is een vloek. De vloek die deze deugmensen uitspreken over diegenen die geen deel uitmaken van hun deugmensencorps. De deugende ‘virtuals’ versus de niet-deugende ‘physicals’. Ik gun hun de prijs van vier euro voor één brood, ik gun hun de benzineprijs van twee-en-een-halve euro per liter, en ik gun ze zeker de vliegtaks die het hen financieel onmogelijk maakt te vliegen. Want natuurlijk heeft de deugmens – met als prototype Rob Jetten – deugvrienden over de hele wereld en die zijn helaas niet allemaal met de fiets en de trein te bereiken. En dus vegen ze hun kont af met hun vrome milieureligie en vliegen zo ver en vaak als ze kunnen. Men moet toch overleggen over hoe zij een betere, rechtvaardigere en milieuvriendelijkere wereld kunnen creëren?

Ik gun de deugmens het onkruid onder de zonnepanelen op de zonneweides. Ik gun het ze van harte. Ik kijk met plezier toe of hun aan waanzin grenzende obsessie voor minder stikstof en minder CO2 standhoudt als het bezoek aan de supermarkt noodgedwongen plaats moet maken voor een uitje naar de voedselbank. Ik ben benieuwd hoe lang ze de zonneweide prefereren boven brood op de plank. Ik kijk graag toe als in de toekomst de deugmensen hun riante luxeleventje wordt ontnomen en zij ingehaald worden door de rauwe werkelijkheid die hun deugmensenbubbeltje door prikt.

Ik leer mijn kinderen nu al dat politici geselecteerd worden op de eigenschap dat ze onbeschaamd en glashard kunnen liegen en slechts aan twee zaken onvoorwaardelijke trouw zweren: het pluche en het mooie baantje na het pluche. Ik leer ze dat de democratie slechts een schijnvertoning is en bedoeld is om het domme volk de indruk te geven dat ze invloed hebben, zodat na het braaf op komen draven voor de stembus, het oude clubje deugmensen vervangen kan worden door een nieuw clubje deugmensen afkomstig uit dezelfde voorraadschuur van deugmensen. Als dat al gebeurt en ze niet afgescheept worden met een nieuwe ‘bestuurscultuur’ en ‘nieuw elan’, uitgevoerd door hetzelfde, naar muffe politieke mottenballen riekende clubje deugmensen dat zich maar niet laat verjagen. Ik leer hun dat ze van de overheid niets te verwachten hebben, en dat ze die maar beter tot op het bot kunnen wantrouwen. En ik leer ze al op jonge leeftijd dat de rechterlijke macht niet het recht beschermt. En zeker de burger niet. Er bestaat geen recht, er bestaat alleen macht. Er is geen trias politica, alleen het intieme schuifelen van de deugtoga met het politieke maatpak op de Haagse dansvloer.



In mijn nieuwe leven zit ik steeds vaker aan de voorkant van ons huis. Op die momenten doe ik niets, ik staar gedachteloos voor me uit en geniet van het uitzicht en van de ondergaande zon. Aan de achterkant van het huis hebben we een grote tuin, maar het uitzicht is er door de omgevende bedrijfshallen beperkt. Bovendien gunde ik me nooit de tijd om langere tijd rustig te zitten zonder iets nuttigs te doen. Voor zover ik ooit iets nuttigs heb gedaan.

Aan de voorkant van het huis heb ik vrij uitzicht over de weilanden. En aan het einde van de middag, als de zon voorzichtig op de horizon neerstrijkt, is het – behalve het gefluit van de vogels – aangenaam stil. Ik zie bomen zwart geblakerd door het tegenlicht, tegen de achtergrond van een blauw-rood geschakeerde lucht. De werkelijkheid verandert met het tegenlicht van de ondergaande zon.

Datgene waar ik naar kijk als ik voor mijn huis zit, is echt. In ieder geval; tastbaar echt. Alles daarbuiten is vloeibaar, en verandert continu van vorm, kleur en inhoud. Voor zover er ooit een wereld is geweest die men als echt kon beschouwen, is mij meer dan ooit duidelijk geworden dat die wereld niet bestaat.

Als de kinderen naar bed zijn, valt er een diepe stilte in huis, die ik voor het eerst in mijn leven als aangenaam ervaar. Ik leef zo veel mogelijk onder een ondoorzichtige stolp waar ik met spaarzame regelmaat onder vandaan kruip, maar het liefst zo snel mogelijk weer onder duik. Ik mis zelfs de hectiek van het ziekenhuis niet meer, iets dat me voorheen het gevoel gaf écht te leven. Ik hoef niet meer terug naar dat leven, en ik wil er ook niet meer naar terug.


Ik zie vrijwel dagelijks het zonlicht langzaam over de akkers glijden, totdat de horizon zich meester van haar maakt, en ook de zwarte bomen verdwijnen in het niets. In de hoop dat met het donker worden ook de inktzwarte, en met de rest van de maatschappij sterk contrasterende deugmens zal verdwijnen.

Het is goed zo.

Voor mij dan.


[1] Azov fighters are Ukraine’s greatest weapon and may be its greatest threat. The Guardian, 14 September 2014.
[2] Profile: Who are Ukraine’s far-right Azov regiment? Aljazeera, 1 March 2022.
[3] Virusactivisten ruilen corona in voor Poetin: ‘Ik begrijp wel wat hij doet’. NRC, 3 maart 2022.
[4] Antifragile. Nassim Nicholas Taleb. Penguin Books, June 2013. ISBN 9780141038223
[5] Polio: The Disease that Reemerged after Six Years in Ethiopia. Ethiop J Health Sci. 2021 Jul; 31(4): 897–902.
[6] Neurological complications of immune checkpoint inhibitors: what happens when you ‘take the brakes off’ the immune system. Ther Adv Neurol Disord. 2018; 11: 1756286418799864.
[7] The Comedian-Turned-President Is Seriously in Over His Head. New York Times, February 21, 2022.
[8] Revealed: ‘anti-oligarch’ Ukrainian president’s offshore connections. The Guardian, 3 October 2021
[9] EU support for reforms in Ukraine ineffective in fighting grand corruption. Europese Rekenkamer, 23 september 2021
[10] John Mearsheimer on why the West is principally responsible for the Ukrainian crisis. The Economist, March 19 2022
[11] Why John Mearsheimer Blames the U.S. for the Crisis in Ukraine. The New Yorker, 1 March 2022
[12] Russia’s belief in Nato ‘betrayal’ – and why it matters today. The Guardian, 12 January 2022
[13] Van Baalen blijft een domme lul. De Groene Amsterdammer. Nr. 14, 1 april 1998.
[14] Hans van Baalen heeft geen spijt van optreden Maidan-plein: ‘Zou het zo weer doen’. WNL Opiniemakers, 28 juli 2018.
[15] De Goelag Archipel. Alexandr Solzhenitsyn

janbhommel.nl/de-deugmensch/

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

Meer
4 weken 2 dagen geleden - 3 weken 5 dagen geleden #59160 door katertje

Romeo o Romeo, waarom zijt gij Romeo
“Mere combat skills do not make you an officer of the law, you must have a firm grip over your biases, assumptions and fears. “A police officer oblivious to their errors and shortcomings is no different from the Gestapo.”
Abhijit Naskar


Op maandag 4 juli werd ik thuis gearresteerd op verdenking van ‘bedreiging van politieagenten’. Er volgden in totaal 38 uren hechtenis. Het was in vele opzichten een louterende ervaring.

Ik was niet thuis op het moment dat de agenten bij mij voor de deur stonden. Blijkbaar was de politie met vier man uitgerukt, zoals ik pas later van mijn vrouw hoorde. Verwachtte men wellicht dat ik me fysiek zou verzetten? Nog later hoorde ik van de achterbuurman dat er ook bij hem agenten op de oprit stonden om te voorkomen dat ik via de achtertuin over de schutting zou vluchten. Ik schoot in de lach: de tijd dat ik soepeltjes over een schutting van twee meter hoog sprong, ligt al enige tijd achter me. Bovendien was ik niet van zins om te ervandoor te gaan. Niet omdat ik nou zo moedig ben en geen angst ken. Maar er is een verschil tussen angst kennen en ernaar handelen. Bovendien ligt datgene dat ik het meeste vrees ruim buiten het bereik van politie en justitie. En zolang mijn leven en dat van mijn kinderen niet direct in gevaar is, is vluchten geen optie.

Hoe dan ook, nadat ik telefonisch contact met deze agenten had gehad, waren er bij mijn aankomst nog twee agenten aanwezig. De aanhouding en de rit naar het politiebureau verliepen gemoedelijk. Ik heb me geen moment bedreigd of geïntimideerd gevoeld. Toen ik daar een opmerking over maakte, zei een van de agenten: “Tja, wij zijn nu eenmaal de veldwachters uit Salland, en hier gaat alles wat gemoedelijker.” Hij had na mijn telefoontje het vertrouwen dat ik mijn afspraak na zou komen en gewoon op zou komen dagen. En dat deed ik. Overigens ben ik tijdens mijn verblijf in het staatshotel ook uitermate correct en vooral menselijk behandeld door de diverse politieagenten. Het heeft bij mij het vertrouwen teruggebracht in een deel van het politiekorps. Het is niet het uniform dat aangeeft welke persoon erin zit, het is hoogstens zo dat sommigen het als een vrijbrief zien om zich als beest te gedragen.

In de auto ging het al snel over de inzet van Romeo’s bij rellen en protesten. Ik probeerde de twee agenten duidelijk te maken dat de woede die het optreden van deze eenheden oproept bij een deel van de bevolking óók op hen afstraalt. En dat dit een enorm wantrouwen veroorzaakt in de politie als geheel. Ik vroeg hen of zij daar wel eens over nadachten en of ze hier een mening over hadden. De man die naast me zat antwoordde dat hij daar zeker een mening over had, maar hij deelde die vanzelfsprekend niet met mij. En toch schemerde voor een goed verstaander zijn mening door in zijn antwoord: “Tja, ik heb daar een mening over, maar ik sta daar niet, dus ik kan er ook niet veel over zeggen.” Soms is één zin veelzeggender dan duizend woorden. Hij staat daar niet. En hij zal er waarschijnlijk nooit staan. Een soortgelijk antwoord kreeg ik van de oudste rechercheur tijdens het verhoor. Ook hij had daar wel ‘een mening over’, en verder liet hij desgevraagd weten dat er ‘onderling met de collega’s zeker over gesproken werd’. Maar hij voegde eraan toe dat hij ook wel eens dingen moest doen die hem tegenstonden of waar hij het niet mee eens was, maar dat dat nu eenmaal bij zijn vak hoorde. Waarop ik hem vroeg hoever hij daarin zou gaan, en of er voor hem een moment zou zijn dat hij zou besluiten: hier wil ik niet (meer) aan meewerken en hier neem ik geen verantwoording meer voor. Hij begreep de suggestie: waar houdt de gehoorzaamheid aan de leiding van het politiekorps op, beschermd door de paraplu van de ‘de wet’, en waar begint de persoonlijke verantwoordelijkheid voor het eigen handelen.

De luchtplaats in het cellencomplex van het politiebureau Zwolle is niet meer dan een kaal hok van naar schatting 10 x 5 meter, begrensd door vier hoge muren. De bovenkant is afgesloten met een rooster waardoor men kleine vierkantjes lucht kan zien. Maar ook de lucht bevindt zich achter tralies. En omdat de hoogte van de roosters zelf ook enkele centimeters is, heb je alleen goed zicht op de blauwe lucht en de wolken wanneer je recht omhoogkijkt. Het benadrukt nog eens het gevoel van ‘gevangen zijn’.

Wat het luchten zo bijzonder maakte, waren de andere gevangenen. Een Koerd vertelde mij hoe hij vijf keer had moeten vluchten met zijn vrouw en drie kinderen: van Irak naar Syrië, van Syrië naar Turkije, van Turkije naar Beiroet, om uiteindelijk in Nederland terecht te komen. Hij vertelde mij hoe een oom en een neef zittend voor hun eigen voordeur werden doodgeschoten vanuit een politieauto, maar dat in het proces-verbaal stond dat de agenten hadden geschoten uit zelfverdediging. Verder vertelde hij hoe kinderen gescheiden van de ouders in eenzame opsluiting werden vastgezet zonder dat ouders en familie ze mochten bezoeken, zelfs vanaf een leeftijd vier à vijf jaar. En dat deze kinderen in de gevangenis zo slecht te eten kregen dat daarna een opname in het ziekenhuis nodig was. Als ze al levend de gevangenis verlieten. En dit zijn geen zeldzame of ongewone gebeurtenissen.[1] Ik wilde eerst niet geloven dat deze dingen gebeuren, maar blijkbaar heb ik nog steeds een te naïef beeld van de wereld.[2] [3] Voor de Turkse politie zijn Koerden blijkbaar uitschot, ongedierte dat zo snel mogelijk uitgeroeid moet worden. En volgens de Turkse overheid gebeurt alles binnen de kaders van de wet. Hoe het Turkse regime dat doet wordt in referentie 1 goed verteld. Ik raad eenieder aan dit artikel te lezen. Wellicht zien sommigen de paralellen met de ontwikkelingen in Nederland wat betreft de relatie tussen overheid en burger in de laatste jaren. Als men de moed heeft om deze paralellen te zien.

Dat ik aangehouden zou worden na het delen van een naam van een Romeo op social media kwam niet onverwacht. Wat ik niet zag aankomen was dat de tenlastelegging ‘bedreiging van een politieagent’ zou zijn. Het heeft me enkele uren gekost om te bedenken waar ik die bedreiging dan zou hebben geuit. ’s Nachts om 03:00 viel het kwartje. Het moest de tweet zijn waarin ik de naam van deze Romeo noemde. Mijn tekst in deze tweet was: ‘Fijn dat je er morgen weer bij bent (bij het boerenprotest), neem je je boksbeugel en bivakmuts mee?’ Deze zinnen zullen niet de aanleiding geweest zijn, tenminste, zolang sarcasme nog niet bij wet verboden is. Ik vermoedde dat de tenlastelegging volgens de officier van justitie in deze zin zat: ‘Misschien krijg je van de boeren nog wel een koekje met wat stikstof of een kopje koffie met een scheutje ammoniak’. Ook dat is uit hetzelfde sarcastische vaatje getapt, en bleek inderdaad de grond te zijn voor mijn arrestatie zoals tijdens mijn verhoor werd bevestigd.

Dezelfde stijlfiguur had ik in een iets andere vorm al eerder gebruikt in de blog ‘De beroepsuitvreter’ waarmee ik in die blog duidelijk maakte dat Tjeerd de Groot zelfs voor zijn eigen schaduw nog bang is, terwijl hij wel vanuit een zwaarbeveiligde Tweede Kamer hard stond te klappen voor Zelensky. Een president die, net als zijn voorgangers, uitblinkt in corruptie en zelfverrijking.[4] Vanzelfsprekend hield de tweet gericht aan deze Romeo geen bedreiging in: het was zondag, de boerenprotesten zouden de volgende dag plaatsvinden en het protest was gericht tegen het stikstofbeleid. En omdat de boeren volgens deze overheid te veel ammoniak en stikstof produceren achtte ik aannemelijk dat de Romeo’s een stikstofkoekje en een kopje smerig smakende koffie aangeboden zouden krijgen. Gedeelde smart is halve smart, en een scheutje ammoniak in de koffie staat in geen verhouding met de gifbeker die de boeren door deze overheid gedwongen worden leeg te drinken. Maar het sarcastische van deze zin zag de officier van justitie blijkbaar niet in, of hij wilde dat niet zien. En verder laat ook de kennis van de toxicologie van de officier enigszins te wensen over.

Om de laatste stelling toe te lichten is het wellicht goed om hier een kleine cursus ‘Toxicologie voor beginners’ in te lassen. In het stikstofdebat gaat het over twee stoffen: stikstofoxiden en ammoniak. Van de stikstofoxiden zijn er twee varianten, stikstofmonoxide en stikstofdioxide. Bij de eerste variant is één atoom stikstof gebonden aan één atoom zuurstof, bij de tweede variant aan atomen zuurstof. Samen worden zij aangeduid als NOx In de lucht wordt stikstofmonoxide al snel omgezet in stikstofdioxide. Stikstofmonoxide is voor mensen ongevaarlijk, stikstofdioxide kan gevaarlijk zijn voor mensen, maar alleen in extreem hoge concentraties. Stikstofdioxide ontstaat in feite bij alles wat verbrand wordt, en het zit uiteraard ook in mest. Goed beschouwd ontstaat er alleen een stikstofdioxide-intoxicatie wanneer men een tijdje aan de uitlaat van een auto lurkt of als men langdurig boven het hellevuur hangt. Ik ga ervan uit dat deze Romeo het eerste niet spontaan zal doen, het tweede zullen de Romeo’s allen rustig af moeten wachten. Dan is er nog een klein detail dat hier genoemd moet worden: beide varianten passen niet in een koekje, omdat het om een gas gaat. Dan wordt het lastig om stikstofkoekjes te bakken.

Dan ammoniak, het tweede stofje in het stikstofdebat: Men moet ook hier twee vormen onderscheiden: ammoniak, met als formule NH3 en ammonia met de formule NH4+. NH3 is alleen toxisch in zeer hoge concentratie, en het is erg moeilijk om de hoeveelheid ammoniak die nodig is om iemand ziek te maken in een koffiekopje te schenken. Het heeft namelijk de neiging om weg te vliegen. Al was het maar omdat het ook hier om een gas gaat. Maar ammoniak kan ook opgelost worden in water, en het product hiervan kennen we allemaal als schoonmaakmiddel. Dan is ammoniak wel toxisch, maar alleen als het puur gedronken wordt. In dat geval geeft het brandwonden in de mond en de slokdarm. Maar om dit te bereiken is een scheutje schoonmaakmiddel bij lange na niet genoeg. Daarvoor moet men gericht een aanzienlijk deel van een fles leegdrinken zoals bijvoorbeeld mensen bij een suïcidepoging doen. En daarmee wel letsels aan slokdarm en mond oplopen maar niet hun doel bereiken. Een scheutje schoonmaakmiddel in de koffie is waarschijnlijk vies, maar niet toxisch. Bovendien doelde ik op de ammoniak in mest en niet op het schoonmaakmiddel. Boeren maken hun trekkers over het algemeen niet schoon met ammoniak maar met de hogedrukspuit, dus ik acht de kans klein dat een van hen ammoniak had meegenomen, behalve in de vorm van mest. Overigens kan een ongelukje met een hogedrukspuit ook tot ernstig letsel leiden, zoals ik helaas zelf heb gezien in de praktijk, maar ik zal hier niet verder op ingaan. Voordat je zelf op het idee zou komen, weet de officier er wellicht weer een bedreiging van politieagenten van te maken. Hoe dan ook, het toebrengen van ernstig letsel door middel van stikstof(oxiden) in een koekje, wat praktisch gezien al onmogelijk is, of met een scheutje mest met daarin een lage concentratie ammoniak, en dat dan weer verdund met koffie, is wel een héél creatieve onderbouwing voor de aanklacht ‘bedreiging van politieagenten’. Enige bijscholing in de chemie zou hier wellicht nuttig kunnen zijn ter voorkoming van misverstanden in de toekomst.

Romeo’s
Het gaat natuurlijk ook niet om ‘bedreiging van een politieagent’. Die officiële reden voor de arrestatie is in het verhoor ook nauwelijks besproken, en alleen genoemd als reden van aanhouding. De eerste vraag die gesteld werd in het verhoor was of ik wist waarom ik daar zat: en dus noemde ik de officiële tenlastelegging. Maar natuurlijk was dat niet de reden. Het ging over het delen van de naam van een Romeo op social media en dáárover ging de rest van het verhoor. Over de vermeende bedreiging van politieagenten is verder niet meer gesproken.

Maar wat zijn eigenlijk deze Romeo’s? Feitelijk zijn het arrestatieteams die ingezet worden bij rellen en demonstraties. Dat ze ingezet worden, wordt door de politie niet ontkend.[5] Volgens de politie is het doel van deze teams om ‘in te grijpen waar het nodig is’, door ‘crewleden tussen de relschoppers te zetten’. Volgens de politie ‘proberen de Romeo’s de angel eruit te halen, omdat er altijd een leider is of meerdere relschoppers die het meest actief zijn’. Volgens ene Erik Sanders, die de Romeo’s traint, ‘haal je daarmee de motor uit de groep [protestanten]’. En het is van ‘levensbelang’, zo zegt deze Sanders, dat ze anoniem blijven. Anders zou een groep mensen zich tegen hen kunnen keren, of zou hun familie gevaar lopen.

Maar klopt dit geschetste beeld over de inzet van Romeo’s met de werkelijkheid zoals ik die als burger zie, en zoals velen dat zien met mij? Was het nodig ‘in te grijpen’ terwijl ik rustig in gesprek was met een man ouder dan ik, in een zijstraatje bij een protest op het Museumplein toen er al geen protestverbod meer was? Was het nodig om hem met zeven gemaskerde mannen en met een overmaat aan geweld een overvalbusje in te sleuren, terwijl hij zich geen moment verzette? Dit is een ervaring die ik deel met andere burgers die van nabij getuige waren van soortgelijke praktijken. Was het nodig om mensen met veel geweld te arresteren? Mensen die niet eens in staat zijn tot het veroorzaken van rellen of het plegen van geweld? Laat staan dat ze de ‘motor’ zijn van een demonstratie. En wanneer deze mensen vervolgens aangifte deden, werd die niet in behandeling genomen door de officier van justitie, óf de rechter volgde onvoorwaardelijk de lezing van deze Romeo’s. Het recht beschermt de macht, niet het recht. En de burger al helemaal niet.

Zet men ‘crewleden’ onopvallend tussen relschoppers door met een overvalbusje of politiebusje ergens te stoppen, waarna er 7 tot 9 man het busje uitstormen, gummiknuppels in de hand, die vervolgens willekeurig een persoon uit de groep trekken en vaak met veel geweld het busje insleuren? Beschermd door andere teamleden, die hen achteruitlopend afschermen, wederom de knuppel geheven, waarbij iedereen die te dichtbij komt wordt afgetuigd? Is dat wat Sanders bedoelt met de ‘motor uit de groep halen’? En meent Sanders echt serieus dat Romeo’s zich onopvallend tussen de menigte begeven, als ze met een oortje in, de knuppel in de hand en met bivakmutsen op een overvalbusje uitstormen? Ik verzin dit niet, de beelden worden veelvuldig gedeeld op social media, en ook op YouTube zijn er meer dan voldoende voorbeelden te vinden.

Is ‘de motor uit de groep halen’ echt het doel van de inzet van de Romeo’s? Naar mijn mening niet, niet zoals het in de praktijk plaatsvindt. Dit is de strategie van politie-eenheden zoals die onder autoritaire en totalitaire regimes wordt ingezet. Een strategie die in werkelijkheid een heel ander doel heeft: het intimideren en het aanjagen van angst bij burgers die een mening hebben die de overheid onwelgevallig is. Het verschijnsel is allesbehalve nieuw en de geschiedenis kent vele voorbeelden van het door de overheid inzetten van knokploegen om dissidenten het zwijgen op te leggen. De Sturm-Abteilung (SA) van de Nazi’s is het meest beruchte en bekende, maar allesbehalve het enige voorbeeld.[6] Ik denk dat het doel van de inzet van Romeo’s is om te laten zien hoe groot de macht van de politie is, en om de protesterende burger duidelijk te maken dat hij nergens veilig is. En dat is die burger ook niet, omdat het ‘uit de groep halen’ van demonstranten volledig willekeurig gebeurt, en daarmee de angst wordt gecreëerd dat jij de volgende kan zijn. Ook wanneer je alleen bent gekomen om vreedzaam te protesteren. Belangrijker is dat er vanaf het moment van aanhouding tot de aankomst bij het politiebureau geen enkele controle is over wat er in het arrestantenbusje gebeurt. Daarbij is het nog maar de vraag in hoeverre deze Romeo’s op het politiebureau door hun collega’s in toom worden gehouden wanneer zij hun fysieke of psychologische agressie loslaten op de arrestant. Men zou kunnen beargumenteren dat ‘body-camera’s’ hiervoor een oplossing zouden kunnen zijn, maar dat is maar de vraag. Er zijn meerdere voorbeelden bekend uit de VS waarbij werd aangetoond dat deze camerabeelden zodanig door politie en justitie gemanipuleerd waren dat ze de lezing van de agent bevestigden, terwijl door omstanders of vaste camera’s gefilmde beelden een heel andere werkelijkheid schetsten.[7] [8] Het groepsdenken binnen de teams van Romeo’s zorgt er tevens voor dat de lezing van het gebeurde waarschijnlijk nooit door een ander teamlid zal worden weersproken, een fenomeen dat bekend staat als ‘the blue code of silence’.[9] [10] En dat daarbij de werkelijkheid geweld aangedaan wordt, hoeft niemand te verbazen: ook daarvan zijn er meerdere voorbeelden bekend.[11] De zaak rondom boerenzoon Jouke Hospes is het meest recente treurige voorbeeld. Hij zou met zijn trekker op politiemensen ingereden zijn, maar uit een filmpje, opgenomen door een omstander, blijkt dat hij met een grote boog om de bewuste politieagent heen rijdt, en een agent vanaf minstens 10 meter vanaf de zijkant op de trekker schiet.[12] De politieagent heeft niet spontaan zijn lezing van het gebeuren gecorrigeerd. Sterker nog, nadat hij schoot zonder reden probeerde hij zijn daad ook nog te rechtvaardigen door het proces-verbaal te vervalsen. En enkel en alleen omdat hij op heterdaad werd betrapt dankzij deze gefilmde beelden, bleef hem geen andere keus dan te erkennen dat hij verkeerd gehandeld had. Uit deze beelden bleek namelijk dat de werkelijkheid een hele andere was dan hij in zijn proces-verbaal geschetst had. Na het gebeuren probeerde de politie het gedrag van deze schietgrage agent zelfs nog goed te praten: hij zou zijn collega’s hebben willen beschermen, collega’s die nog verder weg stonden dan hij zelf. Het openbaar ministerie seponeerde de zaak, eveneens omdat zij geen andere keus had. Het behoeft weinig voorstellingsvermogen om te voorspellen wat er met Jouke gebeurd zou zijn als de filmpjes niet gemaakt waren. Dan had hij poging tot doodslag aangesmeerd gekregen, een strafblad gekregen en was hij waarschijnlijk zelfs veroordeeld en opgesloten. Maar het meest zorgwekkend is, dat verschillende collega’s van deze agent moeten hebben gezien wat er in werkelijkheid voorgevallen was, maar hierover zwegen: de blue code of silence.

Verdachte van een strafbaar feit
Uiteindelijk spitst de discussie zich toe op het feit dat ik de naam van een Romeo deelde op social media. Overigens was de man in verschillende filmpjes uitermate goed herkenbaar, en het is nauwelijks mogelijk dat hij nog anoniem was. Het gaat om filmpjes van het begin van de coronacrisis, toen Romeo’s nog geen sjaals en bivakmutsen droegen om hun gezicht te bedekken. Dat veranderde later. Nu zijn vrijwel alleen de ogen nog zichtbaar en voor het overige zijn de gezichten bedekt. Dat ik die naam op Twitter heb geplaatst met de foto van de betreffende persoon ontken ik niet: dat heb ik inderdaad gedaan. Ondanks dat wordt dit door de vele Hommelhaters aangevoerd als reden voor mijn arrestatie, maar dat is niet het geval. Al was het maar omdat dát niet strafbaar is. De officiële tenlastelegging was ‘bedreiging van politieagenten’. Dát was deze woeste kudde Hommelhaters blijkbaar nog niet opgevallen.

En dan is er de Politie Eenheid Amsterdam zélf die op Twitter een opvallend bericht deelde, dit naar aanleiding van een tweet van hun collega’s in Salland. In de tweet van Politie Salland staat genoemd dat een ‘50-jarige man is aangehouden wegens online ‘bedreiging van politieagenten’. Maar deze reden van aanhouding is niet hetgene waarop het Politie Eenheid Amsterdam ingaat. Zij benoemen iets dat officieel niets met de aanklacht te maken heeft. Zij schrijven dat ‘de man via social-media foto’s en namen van politieagenten verspreidde’ Daarna volgt het cruciale zinnetje: ‘Dat vinden wij als politie onacceptabel’.


Mijn interpretatie van het recht en de wet is simpel: zij moeten de burger beschermen tegen onrecht, in welke vorm dan ook. Dat is de geest van de wet. De letter van de wet omschrijft zo nauwkeurig mogelijk wat de geest van de wet zou moeten zijn. Maar omdat het om woorden en definities gaat, zijn wetteksten voor velerlei uitleg vatbaar. En wat die uitleg zou moeten zijn wordt al doende gedefinieerd door de jurisprudentie.

Wat ik deed, het delen van foto’s en namen van Romeo’s, is niet strafbaar. Hierover is wetgeving in de maak, maar die wetgeving is er nog niet. Wat wet wordt, is nog geen wet. Volgens de letter van de wet ben ik dus niet in overtreding en heb ik geen misdrijf begaan. Dat is de ene kant van de zaak. Een veel belangrijkere vraag is, of mijn daad in de geest van de wet is. Met andere woorden: was de reden van mijn daad om rechteloosheid te voorkomen? Nog belangrijker is: was mijn daad in dat licht bezien moreel en ethisch juist? Daarvan mag iedereen het zijne denken. In mijn beleving als gewone burger is dat het meest essentiële aspect van wetgeving: wat is binnen een maatschappij moreel juist en ethisch aanvaardbaar? Daaruit volgt namelijk automatisch wat het recht in moet houden; het voorkomen van rechteloosheid, maar eigenlijk het voorkómen van immoreel en onethisch gedrag.

En dat is exact waar het hier om gaat; het verschil tussen de letter van de wet en de geest van de wet. Ik geef mijn visie hier vanuit mijn perspectief als gewone burger. Ik ben geen filosoof, ben juridisch niet onderlegd, en Godzijdank ben ik ook geen rechtsfilosoof. Want we hebben allemaal kunnen lezen hoe een klein legertje rechtsgeleerden en filosofen hun smoezelige en dubieuze overtuiginkjes aan het volk probeerde te verkopen als zijnde rechtvaardig en moreel juist. We hebben kunnen zien hoe een hoogleraar rechtsgeleerdheid zich schandalig misdroeg ten opzichte van een gepromoveerde rechtsfilosofe, en in essentie haar het zwijgen op probeert te leggen. En oh ironie: het is een van de weinige rechtsfilosofen die wél een proefschrift schreef dat de moeite van het lezen waard is, in tegenstelling tot de vele proefschriften van juristen en filosofen die ongezien en ongelezen de open haard in kunnen. En het meest treurige is nog wel dat haar these als titel heeft: ‘Het spook van Weimar – een democratie in crisis’, waaruit blijkt dat deze rechtsfilosofe op haar nog jonge leeftijd al over meer historisch besef beschikt dan deze hoogleraar rechtsgeleerdheid in zijn hele leven zal kunnen ontwikkelen. De conclusie is dan ook dat we van deze moreel gedegenereerde ‘rechtsgeleerden’ geen diepgaande inzichten hoeven te verwachten over wat rechtvaardig is en wat niet. Laat staan dat zij ons iets kunnen vertellen over wat moreel juist is om te doen, en wat niet. Maar dit even terzijde.

De volgende vraag is: wordt onze overheid in haar handelen gedreven door de letter van de wet, of door de geest van de wet. De kerntaak van de politie is volgens haar eigen omschrijving de volgende:

‘De politie heeft tot taak in ondergeschiktheid aan het bevoegd gezag en in overeenstemming met de geldende rechtsregels te zorgen voor de daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen van hulp aan hen die deze behoeven.’

‘…in ondergeschiktheid aan het bevoegd gezag en in overeenstemming met de geldende rechtsregels te zorgen voor de daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde…’

‘Geldende rechtsregels’

De geldende rechtsregel is in dit geval dat ik volgens de wet foto’s en namen van politieagenten mag verspreiden op social media. Het mag zo zijn dat dit in de nabije toekomst verandert, maar dít is de rechtsregel zoals die gold op het moment dat ik dit deed. En zoals uit de omschrijving van haar taak blijkt, zijn het die geldende rechtsregels die de politie wordt geacht te handhaven. En het is niet aan de politie om daar een eigen invulling aan te geven. In dat licht bezien is de vraag: worden door de Politie Eenheid Amsterdam alléén die rechtsregels gehandhaafd die zij als ‘acceptabel’ beschouwt? En schuift zij als handhavende macht, en dus niét als wetgevende macht, de rechtsregels opzij die zij ‘onacceptabel’ vindt? En als de Politie Eenheid Amsterdam mijn daad, namelijk het verspreiden van de namen, ‘niet acceptabel vindt’, hoe en waar is deze ‘onacceptabel daad’ dan in de communicatie tussen de Politie Eenheid Amsterdam en de officier van justitie getransformeerd naar een ‘online bedreiging van politieagenten?

Is er wellicht een relatie tussen deze constateringen en het feit dat ik al maandagavond om 21:00 werd aangehouden, maar pas de volgende dag om 15:00 werd gehoord? Ja, ik begrijp dat het druk was door de boerenprotesten, maar dat was te voorzien. En hoe moet ik het duiden dat ik na het verhoor op dinsdag om 16:00 van de hulpofficier te horen kreeg dat ik alleen nog maar even hoefde te wachten op de afwikkeling van de formaliteiten en daarvoor nog even ‘in bewaring gesteld moest worden’, maar dat ik, zodra de dagvaarding klaar was, op vrije voeten zou worden gesteld? Mét de dagvaarding, omdat men dan geen deurwaarder hoefde te sturen om mij die te overhandigen? Waarom werd ik pas de volgende dag om 11:30 vrijgelaten – overigens zonder dagvaarding – waarbij ik moet vermelden dat mijn advocaat om 8:30 in niet mis te verstane woorden liet weten dat er geen reden was om mij nog langer vast te houden? Was het een kwestie van machtsvertoon van het openbaar ministerie om mij zo lang vast te houden? Was het de bedoeling om mij een lesje te leren voor het begaan van een daad die volgens de wet geen misdrijf is, maar die voor hen ‘onacceptabel’ was? Wonen we inmiddels in een land waarin ik een door de wol geverfde strafpleiter nodig heb om me te verdedigen tegen het justitieel apparaat? En dat terwijl ik het ‘onderzoek’ naar mijn vermeende ‘misdrijf’ op geen enkele manier getraineerd heb en niets te verbergen heb? Is dat wat de Politie Eenheid Amsterdam ‘acceptabel’ vindt? Omdat het binnen de letter van de wet gebeurde?

Het zijn vragen die ik aan de officier van justitie zal stellen tijdens de zitting.

We komen terug bij de kern van dit betoog: de inzet van Romeo’s valt volgens de wetgevende macht binnen het kader van de wet. Maar de vraag is: valt de inzet binnen de letter van de wet of binnen de geest van de wet, met andere woorden: is de inzet moreel en ethisch juist. En daaruit voortvloeiend: is het doel van het inzetten van deze teams het voorkómen van rechteloosheid. Ik heb daar een duidelijke mening over: nee, dat is niet het doel, en het is zéker niet de uitwerking.

Is het binnen de letter of de geest van de wet dat onze overheid op de meest creatieve manieren massaal probeert binnen de letter van de wet te blijven, maar daarbij doelbewust de geest van de wet op alle mogelijke manieren negeert of probeert te omzeilen, zoals Wouter Aukema, Marc van der Vegt en Daniël van der Tuijn genadeloos blootlegden in hun analyse van de WOB-documenten?[13][14] En dat zij er zelfs niet voor terugdeinst om de wet naast zich neer te leggen als men dat ongezien kan doen? En is het binnen de geest van de wet dat een premier van een land stelt dat hij de wet terzijde mag schuiven als hem dat zo uitkomt?[15] Is dat wettelijk, rechtvaardig en moreel juist?

Is het in de geest van de wet om de bevolking doelbewust te dresseren, angst aan te jagen en het doelwit te maken van treiteringen en agressie door ze te verplichten een mondkapje te dragen, in de wetenschap dat deze geen enkel effect hebben op het door de overheid beleden doel van beperken van de verspreiding van een virus?[16] Valt het binnen de geest van de wet om vanuit de overheid systematisch onwelgevallige meningen tegen te gaan, onder supervisie van de Europese Unie en NAVO? Is het de taak van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding om kritische geluiden in de maatschappij te ‘monitoren’, social media-accounts van mensen met een voor de overheid ongewenst standpunt te laten verwijderen, en influencers te bestoken met zogenaamde trollen om hen in diskrediet te brengen? En let wel, in Turkije is de meest aangevoerde reden om kritische burgers achter de tralies te zetten ‘terrorisme tégen, en ondermijning ván de staat’.

Is dat het voorkómen van rechteloosheid? Is dit het gedrag van een overheid wat men kan verdedigen als moreel en ethisch juist? Of gaat het om een overheid die wetgeving en interpretatie van de wet invult zoals het haar goeddunkt?

Dat is de cruciale vraag die leidde tot mijn daad: strikt genomen valt deze binnen de letter van de wet. Dat wist ik terdege. Daarom is dat ook niet wat mij ten laste wordt gelegd. Of het binnen de geest van de wet valt, in de zin dat het moreel en ethisch juist was om te doen, dáár kan men over discussiëren. Maar de discussie over de inzet van Romeo’s zoals dit nu gebeurt wordt in het geheel niét gevoerd. Het mag dan zo zijn dat de manier waarop deze teams nu ingezet worden binnen de letter van de wet valt, maar het valt, ook gezien de woede die hun optreden bij omstanders veroorzaakt, sterk te betwijfelen of deze inzet ook ethisch juist is en moreel verdedigbaar. En is dat dan wellicht de reden dat Romeo’s ‘absoluut anoniem’ moeten blijven zoals Erik Sanders stelt? Niet omdat ze te maken hebben met gevaarlijke criminelen zoals bij arrestatieteams het geval is, maar simpelweg omdat ze zich de woede van omstanders op de hals halen wegens de rechteloosheid waarvoor zij staan, en vanwege de terreur die zij loslaten op willekeurige demonstranten? Als zij werkelijk slechts eervol en goed werk zouden verrichten, dan hebben zij van de normale bevolking toch niets te vrezen? Zoals dat ook geldt voor de vele wijkagenten die wél gewoon met naam en toenaam en met een duidelijke foto op de website van de politie staan? Of moeten deze Romeo’s vrezen voor hun veiligheid en die van hun families vanwege hun begane wandaden tegen vreedzame burgers? Wandaden die ze plegen onder de paraplu van de letter van de wet, maar die niets, maar dan ook niets te maken hebben met de geest van de wet?

Ik denk dat mijn mening over deze kwestie bekrachtigd wordt door het enorme wantrouwen dat bij mij en vele anderen tegen het gehele politieapparaat is ontstaan, terwijl de inzet van Romeo’s zowel getalsmatig als qua tijd maar zeer beperkt is. En ik ben bijzonder weinig geneigd om de politie in de toekomst nog te helpen, op welke manier dan ook, een voornemen dat vele anderen met mij delen. Wat politie en justitie zich blijkbaar niet realiseren, of domweg niet interesseert , is dat de afkeer en het verlies van vertrouwen die deze ongerichte en excessieve agressie tegen burgers veroorzaakt, maakt dat mensen gaan twijfelen aan de goede intenties van politie en justitie. En ik ben niet de eerste persoon die dat denkt, en ook zeker niet de enige.[17] [18] Het was Mary Frances Berry die het volgende zei: “When you have police officers who abuse citizens, you erode public confidence in law enforcement. That makes the job of good police officers unsafe”. (‘Als je politieagenten hebt die burgers mishandelen, hol je het vertrouwen van het publiek in de rechtshandhaving uit. Dat maakt het werk van goede politieagenten onveilig.’) Om eraan toe te voegen dat de mensen die dit beleid goedkeuren, en zelfs vragen om agressiever optreden van politie, zich blijkbaar niet realiseren dat zij als groep de volgende kunnen zijn die dit overkomt, zodra zij een mening verkondigen die de overheid niet aanstaat en hiertegen protesteren.

Duidelijker dan Mary Frances Berry kan ik het niet zeggen. Hoe effectief de inzet van Romeo’s volgens mensen als Erik Sanders ook mag zijn, is dit het werkelijk waard? Of is de taakopvatting van de politie verschoven van bescherming van alle burgers naar repressie van burgers die er mening op na houden die de overheid – en de meerderheid – als ‘onaccetabel’ beschouwt? Is dit werkelijk de maatschappij die ons te wachten staat, en die we moeten willen? Ik denk het niet.

Wat het verhaal van de Koerd laat zien is een angstaanjagend toekomstperspectief; wat hij verwoordt is een voor Koerden volstrekt rechteloze staat, waarin alle misdaden die jegens hen door de Turkse politie en justitie worden begaan, keurig worden geplaatst binnen de letter van de wet van de Turkse staat. Ik werd bij mijn aanhouding niet bedreigd, niet geïntimideerd en niet in elkaar gebeukt. Maar geldt dat ook voor de demonstranten die door teams van Romeo’s werden aangehouden? Ik heb de verhalen van medeburgers gehoord en ik heb het voor mijn ogen zien gebeuren. Aan de hand van die verhalen, mijn eigen ervaringen én de vele video’s die ik heb gezien, waag ik dat ten sterkste te betwijfelen.

Daarom moet mijns inziens de discussie in onze maatschappij niet gaan over wat strafbaar is en niet volgens de letter van de wet. De vraag moet zijn wat recht is en wat onrecht, en dat moet gebeuren naar de geest van de wet. Wanneer heerst het recht, en wanneer heerst rechteloosheid. Wat is ethisch en moreel juist, en wat niet.

Zoals vele van mijn medeburgers heb ik nauwelijks enige kennis van de wet en de verschillende interpretaties ervan. Maar de meeste gewone burgers hebben een diepgewortelde intuïtie voor wat rechtvaardig is en wat niet. Alleen voor die situaties waar dat niet intuïtief duidelijk is, dáár moet de wet duidelijkheid brengen. En de wet moet gehandhaafd worden in de geest, en niet naar de letter ervan. Het recht moet stroken met het basale rechtsgevoel van de burger, niet met de hoogdravende en abstracte taal van wereldvreemde rechtsgeleerden en filosofen voor wie het recht niet verder reikt dan de deur van hun academische kamertjes. Gebeurt dat niet, dan volgt er wetteloosheid, rechteloosheid en verlies van vertrouwen in politie en justitie. Ik heb sterk de indruk dat politici, de overheid en het justitieel apparaat, inclusief een deel van het politiekorps, de oorspronkelijke taak van het recht en de wet uit het oog zijn verloren. En dat is een zorgwekkende ontwikkeling die tot op de dag van vandaag voortschrijdt.

Is dit de ‘latest wave of Covid authoritarianism’ waar Lord Sumption over spreekt?[19] Ik denk het wel. En ik denk dat de subtitel van dit artikel bevestigt wat Hannah Arendt al in 1956 schreef:

‘The absence of moral scruple in pursuit of what is thought to be a public good is the first symptom of totalitarianism.’

(‘De afwezigheid van morele scrupules bij het nastreven van wat wordt beschouwd als een publiek goed, is het eerste symptoom van totalitarisme.’)

Naar mijn mening valt de inzet van de teams van Romeo’s onder deze definitie. En dat ik die mening mag hebben, is nog steeds mijn recht. Zolang het nog duurt. En voor zolang bijvoorbeeld de Politie Eenheid Amsterdam dat nog ‘acceptabel’ vindt.

Ik zie wel wanneer ik opnieuw de vriendelijke veldwachters aan de deur krijg. Omdat een willekeurig politiekorps mijn gedrag ‘onacceptabel’ vindt, ondanks dat het binnen de letter van de wet valt.

Een koekje zal ik ze niet aanbieden. En ook geen koffie. Er zal maar wat stikstof in het koekje zitten. Of een scheutje ammoniak in de koffie.

Ik vind één creatieve officier van justitie wel genoeg.


[1] Human Rights Watch. Turkey: Events of 2020. www.hrw.org/world-report/2021/country-chapters/turkey
[2] Jailed Kurdish children speak of torture by Turkish security forces in Nusaybin. Stockholm Center for Freedom; January 12, 2018.
[3] Police beat, put Kurdish minors head into toilet bowl in Turkey’s southeast.
[4] Pandora Papers Reveal Offshore Holdings of Ukrainian President and his Inner Circle. Organized Crime and Corruption Reporting Project; 3 October 2021
[5] Romeo’s ingezet bij rellen: ‘Dat ze anoniem blijven is van levensbelang’.
[6] Curtice T. How Repression Affects Public Perceptions of Police: Evidence from a Natural Experiment in Uganda. Journal of Conflict Resolution. 2021;65(10):1680-1708. doi:10.1177/00220027211013097
[7] Will body cameras help end police violence? Americal Civil Liberties Union; June 7, 2021. www.aclu-wa.org/story/%C2%A0will-body-ca...olice-violence%C2%A0
[8] How Bodycams Distort Real Life. The New York Times; August 8, 2019.
[9] The Dangers of ‘Blue Culture’ in Policing, according to a Retired Officer.
[10] Wright B. Civilianising the ‘Blue Code’? An Examination of Attitudes to Misconduct in the Police Extended Family. International Journal of Police Science & Management. 2010;12(3):339-356. doi:10.1350/ijps.2010.12.3.190
[11] www.om.nl/actueel/nieuws/2019/09/13/agen...ngen-en-mishandeling
[12] Advocaat boerenzoon Jouke (16) uit Akkrum: ‘Zaak wordt geseponeerd, dat kan haast niet anders’ Dagblad van het Noorden, 2 juli 2022
[13] Wob-documenten: Rijk wil grote hoeveelheden data surveilleren via cyberwaakhond NCSC. danielvdtuin.substack.com/p/wob-documenten-ncsc
[14] Uit wob-documenten blijkt dat het Rijk massale controle uitvoert op media en burgers. danielvdtuin.substack.com/p/wob-documenten-censuur
[15] “Een premier die zegt dat hij de wet overtreedt als het hem uitkomt, vind ik eerder horen bij een banaan, dan bij een polder.” Foutieve Consumer key/secret in configuratie
[16] Wob-documenten: Mondkapjes was niet wetenschappelijk en had geen effect op gedragsverandering. danielvdtuin.substack.com/p/wob-documenten-mondkapjesplicht
[17] The Dangers of “Blue Culture” in Policing According to a Retired Officer. January 27, 2021. justsolutions.medium.com/the-dangers-of-...officer-70e7fc0ff067
[18] Curtice T. How Repression Affects Public Perceptions of Police: Evidence from a Natural Experiment in Uganda. Journal of Conflict Resolution. 2021;65(10):1680-1708. doi:10.1177/00220027211013097
[19] Europe’s latest wave of Covid authoritarianism has set an dangerous new precedent. Lord Sumption: The Telegraph; 22 November 2021.

janhommel.nl
Bijlagen:
Laast bewerkt: 3 weken 5 dagen geleden door katertje.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: [Guzzi], dirko

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.