Loved Pro Europa...dus TEGEN de EU

  • gnor
  • gnor's Profielfoto
  • Offline
  • Gebruiker is geblokkeerd
  • Gebruiker is geblokkeerd
  • niet alle onrecht valt uit te bannen, maar we doen ons best
Meer
9 jaren 2 maanden geleden #34003 door gnor
Dit is n.m.m. een van de weinige plaatsen waar je kennis kunt nemen van de inhoud van de lezing.
En het gaat maar door.

De Italiaanse premier Mario Monti wil een Europese top houden in Rome over de opkomst van anti-Europees populisme, waarin volgens hem grote gevaren schuilen. (Nu.nl)
''Er zijn veel manifestaties van populisme die verdeeldheid zaaien in bijna alle EU-lidstaten'', aldus de Italiaanse premier.
Hij signaleerde dat ''oude stereotypen en oude spanningen'' weer de kop opsteken, vooral in de relaties tussen Noord- en Zuid-Europa, onder druk van de bezuinigingen die landen moeten doorvoeren.
Monti kreeg bijval van EU-president Herman van Rompuy, met wie hij een gezamenlijke persconferentie gaf na afloop van een economisch congres in Noord-Italië.

> Dus doorgaan op de ingeslagen weg, al die protestfiguren zijn kennelijk voor de lol aan het protesteren in plaats van dat dit een ernstige zaak is.
De Griekse leiding gaat gewoon door tegen alle protesten in want hun vrindjes zijn belangrijker dan het volk.

zachte heelmeesters, maken stinkende wonden
De volgende gebruiker (s) zei dank u: katertje, geus, dirko

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

Meer
9 jaren 2 maanden geleden - 8 jaren 9 maanden geleden #33999 door katertje
Thierry Baudet's H.J.Schoo-lezing net binnen. Had u beloofd zijn tekst te plaatsen: hiermee belofte ingelost.


De vraag is niet of de Europese Unie kan overleven, maar wanneer zij sterft.
Op zoek naar een uitgang.

Lange tijd heeft het Europees project niet de aandacht gekregen die het verdient. Vooral degenen die de integratie problematiseerden, kregen weinig voet aan de grond. Wie kon immers tegen "samenwerking" zijn? Eindelijk is de situatie veranderd. Het debat wordt volop gevoerd - en ditmaal hebben vooral de eurocraten veel uit te leggen. Daarbij is duidelijk geworden dat de
discussie helemaal niet over "samenwerking" gaat. Niemand is tegen "samenwerking". Handel drijven, internationaal overleg, uitwisselingsprogramma's op alle mogelijke terreinen..iedereen is daar voor.De discussie gaat over een heel specifieke vorm waarin die "samenwerking"gestalte heeft gekregen, namelijk die van de Europese Unie.

Om te kunnen functioneren, zal de Unie steeds meer bevoegdheden moeten krijgen of opeisen. De open grenzen dwingen tot centraal immigratiebeleid. De euro dwingt tot centraal begrotingstoezicht. Enzovoorts. Onvermijdelijk zal de EU uiteindelijk moeten uitmonden in een nieuwe staat. Er is geen andere optie. Maar tegelijkertijd zou zo'n "Verenigde Staten van Europa" nooit kunnen werken. Daarvoor zijn de verschillen in Europa veel te groot: de cultuurverschillen, de sociaal-economische verschillen, de historisch-strategische allianties, de talen, de religies en de visies op het goede leven.
Maar als de EU onvermijdelijk in federalisme uitmondt, en federalisme onhaalbaar is, dan moet de conclusie zijn dat de Europese Unie op een dood spoor zit. Dan moeten we niet voortmodderen, en ook geen sprong voorwaarts willen maken.

Dan moeten we op zoek naar een uitgang.

De interactie van een staat met andere staten kan op drie manieren plaatsvinden: intergouvernementeel, supranationaal en federaal. Deze drie vormen van interactie sluiten elkaar wederzijds uit. Een verband tussen staten kan niet tegelijk intergouvernementeel én supranationaal zijn. Het is één van de drie.

De centrale vraag is of de supranationale Europese Unie houdbaar is. Is het mogelijk om delen van de staatstaak aan Brussel te geven, maar andere delen bij de lidstaten zélf te laten? Is het mogelijk om open binnengrenzen te hebben zonder gedeelde verdediging van de buitengrenzen? Of om "" als één blok" op het internationale toneel te staan zonder gedeeld buitenlands beleid? Of om een gedeelde munt te hebben zonder centraal begrotingstoezicht?

Supranationalisme leidt tot federalisme. Overgedragen bevoegdheden hebben steeds weer nieuwe bevoegdheden nodig om te blijven werken. Van het één komt het ander. De taken dijen steeds verder uit. Open binnengrenzen dwingen tot centraal immigratiebeleid, tot centraal veiligheidsbeleid, een Europees Openbaar Ministerie en een Europees sociaal vangnet. Vroeg of laat kom je uit bij een federatie. Wie de logica van de Europese Unie consequent doordenkt, kan
daar niet omheen. Een supranationaal Europa dwingt op termijn tot overdracht van soevereiniteit en de vorming van een nieuwe staat "De Verenigde Staten van Europa".

En dat was ook precies de bedoeling. Vanaf het begin is dit het grote doel geweest van het Europese project. Dat sommigen -zoals wellicht een aantal Nederlandse politici- dit nooit hebben gewild, zegt eerder iets over hun naïviteit of gebrek aan overzicht, dan over de aard van de onderneming. Van gedeelde markt, via open grenzen en gedeelde munt, naar politieke eenheid. Het was en het is het eigenlijke agendapunt van Brussel. Maar kan zo'n federatie werken? Als het na meer dan 180 jaar als niet is gelukt om van de Vlamingen en de Walen één volk te maken -het separatisme is sterker dan ooit- wat zijn dan de slagingskansen van het Europese project?

Neem de open grenzen. De immigratieproblematiek is zeer uiteenlopend in de verschillende EU-landen. En het publieke debat ook. In Nederland is men inmiddels tamelijk open over de problematiek. Maar probeer de meer politiek-correcte Fransen en Zweden daarvan maar eens te overtuigen. Portugal is daarentegen een emigratieland zonder dergelijke problematiek. De helft van alle Portugezen is woonachtig over de grens. Hoe zou ooit een bevredigende, gedeelde immigratiepolitiek kunnen worden ontworpen voor al deze sterk verschillende landen? Toch is dat waar de open binnengrenzen vroeg of laat in zullen uitmonden.

Bovendien vragen de open grenzen om één Europees nationaal gevoel. Nederlanders zouden de instroom van honderdduizenden Polen, en straks Bulgaren, Roemenen, en wie weet Turken, niet langer als "immigratie" moeten ervaren.
Gaat dat ooit gebeuren?
Als de hereniging van Duitsland, na niet meer dan een halve eeuw van deling, al zo veel moeite kostte, en tot zo veel frictie leidde - wie zou dan kunnen geloven dat al die verschillende volkeren van het continent moeiteloos tot één natie samen te smeden zouden zijn?
Of neem het Europese veiligheidsbeleid, en op termijn het Europese Openbaar Ministerie. Beide volgen uit de logica van de open binnengrenzen.

De corruptie in landen als Italië of Griekenland verhuist natuurlijk mee naar die nieuwe instituties. De Siciliaanse maffia, de Roemeense omkoopbare functionarissen, het Spaanse arbeidsethos. Noord-Europeanen hebben relatief veel vertrouwen in overheidsdiensten en in ambtenarij. Zijn we ons er wel van bewust wat we opgeven als er straks één federaal veiligheidssysteem komt en één opsporingsdienst, waarin Nederlanders en Duitsers
afhankelijk zijn van Zuid-Europeanen, Oost-Europeanen, van Roemenen en Bulgaren, en op termijn misschien Albanezen, Kosovaren en Turken?

Ook de solidariteit die de open grenzen vergen, is volstrekt onrealistisch. Om een soort apartheid te voorkomen, zal het sociale vangnet geleidelijk moeten worden opengesteld voor de vele interne Europese immigranten. Polen of Spanjaarden die hier wonen en werken, kun je medische zorg en sociale steun toch niet ontzeggen? De druk op het Nederlandse stelsel zal vrijwel ondraaglijk worden -en daarmee onhoudbaar.
Ook op dat punt zal federalisme dus nooit werken.

Neem de gedeelde munt. Hoe realistisch is het om te menen dat de centrale begrotingscontrole wordt geaccepteerd? En dat alle Europese landen straks netjes in de pas lopen, zonder corruptie, met Noord-Europese begrotingsdiscipline en fiscale transparantie in Griekenland, Portugal, Spanje en Italië? Dat de zwarte economie in die landen verdwijnt, dat de politieke cultuur radicaal verandert, kortom, dat we allemaal Duitsers worden?

Alleen wie van vijfsterrenhotel naar betaalde luch reist, en dan in de auto met chauffeur terug naar huis -alleen wie volstrekt wereldvreemd is- zou dat kunnen geloven.

De Europese federatie zal behalve onwerkbaar, corrupt, log en onbestuurbaar, ook ondemocratisch zijn; zij zou geen enkele legitimiteit hebben onder de bevolking. Het wordt één grote aaneenschakeling van misverstanden, onbegrip en fundamentele, onoverbrugbare verschillen van inzicht, cultuur en persoonlijke ethiek. De verschillen zijn te groot, een politiek-bestuurlijke eenheid wordt Europa simpelweg niet. Nu niet. Over honderd jaar niet. Nooit.

Als een federaal Europa onhaalbaar is -en absurd- wat blijft er dan over? Een intergouvernementeel samenwerkingsverband.
Er kunnen best afspraken blijven over vrijhandel en eerlijke concurrentie, maar geen oerwoud aan harmonisatie en richtlijnen. Daarnaast gaan de open grenzen weer dicht, wordt de gedeelde munt ontbonden, en komt het uniforme buitenlandse beleid er niet.

Natuurlijk kan er altijd worden samengewerkt op concrete beleidsterreinen. Waar landen het over eens kunnen worden, kunnen ze gezamenlijk optrekken. We moeten terug naar de vrijhandel en samenwerking op basis van nationale soevereiniteit. Het is de enig houdbare positie.

Om de druk op te voeren, kan Nederland alvast unilateraal uit de Schengenzone stappen. We installeren van die mooie grenspoortjes zoals je ook op de snelwegen in Frankrijk hebt. Doet denken aan vakantie. Niemand belet ons mensen binnen te laten wanneer we daar behoefte aan hebben. Polen kunnen nog steeds komen stuken. Kennismigranten uit alle delen van de wereld blijven welkom. Maar wie we niet willen, kunnen we ook weigeren. Of terugsturen.

Vervolgens moet zichtbaar worden op ieders maandelijkse loonstrookje hoeveel geld er naar Brussel gaat. Ook extra gelden aan noodfondsen zoals EFSF enESM: het moet zichtbaar zijn. Zodat mensen zich nog meer bewust worden van wat er gaande is.

Afbouw van de regelgeving van de EU moet vervolgens prioriteit krijgen. Vrijhandel betekent dat landen elkaars producten wederzijds erkennen. Dus als een bepaalde frisdrank is toegestaan in land A, staat land B die drank ook toe. Daar hebben we allemaal belang bij.
Wat de EU doet, is van bovenaf precieze productomschrijvingen decreteren. Dus: alle frisdranken moeten voldoen aan... De mogelijkheid om internationaal handel te drijven, wordt daardoor eerder kleiner dan groter. Het aanbod voor de consument neemt eerder af dan toe.
Om dit te veranderen, zou een commissie van juristen en economen moeten worden gevormd met als enig doel om de regelgeving te identificeren die niet noodzakelijk is voor deze vrijhandel. Basale coördinatie over productveiligheid is nuttig. Maar grote delen van de meer dan 100.000 pagina's omvattende regelgeving moeten we gewoon schrappen. Laat de diversiteit van ons continent weer bloeien. Als iemand kleine condooms wil aanbieden, waarom niet? Als iemand auto's op de markt wil brengen met gele in plaats van witte koplampen - laat hem gerust zijn gang gaan. En ja, als landen rauwmelkse kaas lekker vinden - prima! Wat we nodig hebben, zijn erkenningsregels, geen harmonisatie.

Een volgende stap is de opheffing van het Europees Parlement. Het dient nergens toe om een Europees "parlement" in te stellen, want de Europese Unie is geen democratie, en trouwens ook geen staat, en Europa is geen volk. Wat we nodig hebben, is een kleine Commissie die slechts de vrijhandel coördineert - niet deze groep volledig onbekende busy bodies die de hele dag het Europese netwerk van verplichtingen en regelgeving aan het uitbouwen zijn.

De euro zal moeten sneuvelen. Want het centrale probleem blijft ook daarbij dat monetaire unie vroeg of laat om politieke unie vraagt. Daarom moet serieus worden onderzocht op welke wijze de verschillende landen hun eigen munten opnieuw kunnen invoeren. Ongetwijfeld zal er onrust op de (financiële) markten ontstaan, maar na enige tijd zal ook weer een nieuw evenwicht tot stand komen -zoals dat er ook jarenlang geweest is vóórdat de euro bestond.

Natuurlijk is dit scenario -net als het leven zelf- niet zonder risico's. Maar doorgaan is geen optie, vanwege de onvermijdelijke federale consequenties. Het gezag van de pro-Europese politici zou nog verder wegzakken totdat zij geen enkele autoriteit meer hebben; radicale partijen zoals we die in Griekenland zien, zullen overal in Europa opduiken, de boel zou nog geen twee maanden standhouden totdat een explosie volgt.

De vraag is niet of de Europese Unie kan overleven, maar wanneer zij sterft. De keuze is die tussen een geordende, geleidelijke afbouw, en een chaotische, plotselinge, wellicht zelfs gewelddadige explosie.Uiteraard gaat mijn voorkeur uit naar het eerste scenario.
Maar de blindheid van de huidige politieke klasse doet mij vrezen dat het laatste scenario ons wacht.

Thierry Baudet, H.J. Schoo-lezing 3-09-2012

Mr.dr.H.P. Thierry Baudet,
auteur van De aanval op de Natiestaat

onderstaande video via Mischa dd.18-02-2013
Laast bewerkt: 8 jaren 9 maanden geleden door katertje.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: tukker, geus, dirko, gnor

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.