Vraag Patiënt 031: gezond van buiten, terminaal van binnen (deel 1)

Meer
9 jaren 11 maanden geleden - 9 jaren 11 maanden geleden #34382 door katertje
Toen ik het artikel zat te lezen kwam de affaire Vestia en de strapatzen van PvdA-er Staal in mijn gedachten. Nou zijn deze strapatzen niet synoniem voor de PvdA, leden van andere politieke partijen zijn - zo is gebleken- geen haar beter. Het gebeurt...omdat het kan.

Even doordenkend kom je dan tot de conclusie dat de overheid met deze affaire de aandacht van haar eigen disfunctioneren wil afleiden. Het verzelfstandigen van de woningbouwcorporaties was natuurlijk van meet af aan de dood in de pot en konden we op dit type ontsporingen zitten wachten. Al een aantal van dergelijke akefietjes hebben zich herhaalde malen voorgedaan en nog geen enkele keer heb ik mogen vernemen dat de verzelfstandiging van woningbouwcorporaties misschien toch niet zo'n goed idee was. Maar Nederland - toen nog niet gedwongen door Eu-regelgeving- was in de ban van privatiseren en liep daarmee voorop.

Je hoeft er eigenlijk alleen maar aan te denken dat daar waar de machtsverhoudingen tussen aanbieder en vrager a-symetrisch zijn, en in het voordeel van de aanbieder - woningbouwcorporatie die toewijst of onthoudt- marktwerking n.m.m. niets te zoeken heeft, werkt concurrentie niet, en komt een dergelijk beleid neer op gelegenheid geven tot plunderen.
In de zorg en bij het onderwijs spelen zich dezelfde onfrisse zaken af. Idem dito bij de KPN, monopolist NS en energiebedrijven.

Dit zijn domweg geen terreinen waar je marktwerking ( wat ze daar in Den Haag daar ook onder mogen verstaan) op moet loslaten. Op al deze terreinen toont de Kamer, wanneer er opnieuw een misstand wordt geconstateerd, geschokt, verontwaardigd, onthutst om vervolgens te walgen. Walging is momenteel de laatste variant op het sleetse thema.

Deprivatiseren zegt Jefferson Davis.
Natuurlijk zou dat de beste oplossing zijn, en niet alleen voor de woningbouwcorporaties, maar dat zal niet gebeuren. Ze willen t.z.t. immers zelf ook op zo'n vette plek worden geplempt, waar het vrij prijsschieten op de kapitaalstromen is.
Het is niet de eerste keer dat we moeten constateren dat er rammelende/onvolledige, of op z'n minst ondoordachte wetgeving is gemaakt die veel te weinig rekening heeft gehouden met het conflicteren van het handelen van - in dit geval- de woningbouwcorporaties na de verzelfstandiging en de maatschappelijke doelstellingen van de overheid.

Je ontkomt er allengs bijna niet aan om moedwil in verband met eigen gewin te veronderstellen. Domheid kan ook, en dat is misschien nog veel erger.

Ik kom dan op het bouwen door woningbouwcorporaties in het buitenland. De overheid is van mening dat de gegeven ruimte aan de woningbouwcorporaties,conflicteert met de doelstellingen van de overheid en VROM spant een rechtszaak aan, die het evenwel verliest. VROM heeft geen rekening gehouden met de Europese richtlijn die van vrijheid van kapitaalverkeer boven nationale wetten stelt.

Dat bedoel ik dus! We hebben gewoon helemaal niets meer te vertellen. Bovendien krijg ik sterk de indruk dat politici nou niet bepaald probleemoplossend werken.
Kijk er de geschiedenis op na en zie hoeveel emmers stront de burger de laatste 50 jaar over zich heen heeft gekregen.
Toen de massa immigratie, die niet hoefde te werken, en in al onze volkswijken de goedkope huur huizen bezette zodat de autochtone armoedzaaier een huis ging kopen. En later, toen al die 26.000 illegalen een generaal pardon kregen en met voorrang werden behandeld op de goedkope, toch al totaal overspannen huurhuizenmarkt...

Om radeloos van te worden
Laast bewerkt: 9 jaren 11 maanden geleden door katertje. Reden: typo
De volgende gebruiker (s) zei dank u: Mischa, geus

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

Meer
9 jaren 11 maanden geleden - 9 jaren 11 maanden geleden #34381 door Jefferson Davis
Patiënt 031: gezond van buiten, terminaal van binnen
deel 1

Nederland is een mooi land om in te leven. Er is al sinds 1945 geen oorlog, we worden niet periodiek geteisterd door aardbevingen, overstromingen of wervelwinden, onze infrastructuur is erg goed, en er zit geen dictator op de troon, waardoor we allemaal redelijk vrij zijn in ons doen en laten.

Dit betekent natuurlijk niet dat alles goud is wat er blinkt en dat we geen kritiek mogen hebben op Nederland, “omdat niet iedereen op de wereld het zo goed heeft”, om maar eens een veelgehoorde dooddoener uit de kast te trekken.

Ik heb vaak met buitenlanders gesproken, zowel toeristen als collega’s. Voor velen is ons land een soort paradijs op aarde waar alles kan en mag. We leven in een land waar je relatief eenvoudig op legale wijze aan softdrugs kunt komen, waar homofilie de maatschappij niet ontwricht en waar de vrijheid van godsdienst en meningsuiting redelijk is gewaarborgd als je niet oproept tot haat of geweld.

Verblijf je echter langer in dit land of ben je er geboren en getogen, dan komen de schaduwzijden ervan langzaam bovendrijven in de vorm van grote maatschappelijke problemen. Natuurlijk zal dit voor elk land gelden, maar wederom mag dat ons er niet van weerhouden kritiek te leveren, ook als die kritiek sommigen in het verkeerde keelgat zou kunnen schieten.

Een van de grootste problemen die ons land kent en dat al sinds 1945 (!) bestaat, is de nood aan betaalbare woningen. In de oorlogsjaren lag de woningbouw nagenoeg stil, en ook in de jaren erna werden er te weinig (huur)woningen gebouwd om iedereen op ordentelijke wijze te huisvesten. In 1962 werd de woningnood dan ook tot volksvijand nummer 1 verklaard. In de jaren ’80 werd de woningnood zó groot, dat er een actieve kraakbeweging ontstond. Dat veel panden in de binnensteden leegstonden, die namelijk waren opgekocht door speculanten, terwijl veel mensen geen uitzicht op een huis hadden, leidde begrijpelijkerwijs tot grote onvrede.

Tot overmaat van ramp werden als bezuinigingsmaatregel de woningcorporaties verzelfstandigd, waardoor het bouwen van goedkope(re) huurwoningen minder lucratief werd dan het neerzetten van dure huurwoningen. Met andere woorden: de staat onttrok zich van zijn verplichting voor goede en betaalbare huisvesting te zorgen en gaf die taak uit handen aan lieden en instellingen met een winstoogmerk. Bovendien werden bestaande goedkope huurhuizen afgebroken en kwamen er duurdere huurwoningen voor in de plaats. De wereld op z’n kop, en een ‘prachtig’ voorbeeld van de maatschappelijk schadelijke effecten van vrijemarktwerking in een moeilijke sector die natuurlijk het basiskenmerk van een gezonde markt ontbeert: een balans van vraag en aanbod. De Nederlandse overheid zou er goed aan doen de corporaties te wijzen op hun maatschappelijke taak, namelijk het neerzetten van betaalbare huurwoningen voor mensen met een kleine beurs. Ik zie het echter somber in, want het marktdenken is inmiddels een schier onuitroeibaar kwaad in het Nederlandse politieke denken geworden.

Een goed voorbeeld is het plan waarmee VVD-minister van Volkshuisvesting Sybilla Dekker in 2006 op de proppen kwam. Haar plan omhelsde een verdere liberalisering van de huurwoningmarkt. Het idee was dat verhuurders hogere huren mochten gaan vragen (geen maximale huurprijsgrenzen of een jaarlijks maximaal huurverhogingspercentage), wat erop neerkwam dat verhuurders (ook corporaties dus!) mochten vragen wat zij wilden voor een huurwoning, wat zou leiden tot meer inkomsten voor de corporaties die dan vervolgens meer huurhuizen zouden neerzetten omdat dat winstgevend zou zijn. Dekker eiste echter wel van de corporaties dat zij ook voldoende goedkope woningen zouden bouwen. Dit is wederom een voorbeeld van een ridicule neoliberale gedachtekronkel: de terechte vrees bestond dat dit onzalige plan alleen zou leiden tot (toren)hoge huren en dat er geen enkele garantie bestond dat corporaties daadwerkelijk voor goedkopere woningen zouden zorgen. De bezorgde huurders werden door de val van het kabinet-Balkenende II gered, waardoor Dekkers plan controversieel werd verklaard.

Op de koophuizenmarkt is de situatie niet veel beter. Er werden en worden te weinig betaalbare koopwoningen bijgebouwd, waardoor de vraag per definitie groter is dan het aanbod (schaarste), wat de buitensporige huizenprijzen tot gevolg heeft in Nederland, en dan met name in de Randstad. Koopwoningen zijn zodoende onbereikbaar voor starters met een kleine portemonnee of voor alleenstaanden. Voeg daaraan toe de schofterige overdrachtbelasting, de verhoogde BTW-tarieven en het gegeven dat hypotheekverstrekking zowel door de overheid als de hypotheekverstrekkers zelf ernstig wordt ingeperkt. Daarbij komt nog de (terechte) eis van de hypotheekverstrekker om een vaste arbeidsovereenkomst te overleggen. Nu ook een dergelijke overeenkomst in Nederland zeldzamer begint te worden dan een mooie zomer, dankzij de afbraak van de arbeidsmarkt (eufemistisch heet dat dan de Versoepeling van de Arbeidsmarkt), kan iedereen op z’n klompen aanvoelen dat er nu en in de toekomst nog minder mensen in aanmerking komen voor een koopwoning, wat een nog grotere druk zal leggen op de al overspannen sociale huurmarkt. Sociale huurmarkt, want de particuliere huurmarkt krijgt met dezelfde problemen te maken als de koopmarkt. Immers, ook als men op de particuliere markt wil huren, moet een arbeidsovereenkomst getoond worden.

Je zou in dit land maar kinderen op de wereld hebben gezet die wellicht minder goed kunnen leren en in de toekomst een baan krijgen die niet bijster goed betaalt. Daarnaast zullen ze in de meeste gevallen ook nog eens worden afgescheept met allerlei wegwerparbeidscontractjes. Dat betekent dat zij nooit toegang tot de koophuizenmarkt zullen krijgen en zich met honderdduizenden tegelijk op de huurmarkt mogen storten.

Buitengewoon ernstige problemen vragen om drastische maatregelen, en daarom zou ik het volgende gerealiseerd willen zien:
1.) Woningbouwcorporaties worden gedeprivatiseerd; zij gaan zich alleen bezighouden met die taken waarvoor zij in beginsel waren opgericht: het bouwen en verhuren van sociale huurwoningen. Het beleggen van gelden wordt bij wet verboden. Er wordt alleen in Nederland geïnvesteerd, er worden geen huizen in het buitenland gebouwd om daaraan te kunnen verdienen.
2.) De overheid bemoeit zich niet met inkomens; het fenomeen scheefwonen kan alleen maar bestaan omdat het huidige aanbod aan huurwoningen niet voldoende is. Bovendien gaat de overheid niet over iemands bestedingen: het moet niet uitmaken of iemand voor wonen 10%, 25% of 40% van het inkomen wil besteden.
3.) Indien nodig wordt grond rondom steden die uit hun voegen barsten onteigend om de groeiende stedelijke bevolking te huisvesten. (Zgn. groene groeperingen die over het algemeen niet afwijzend staan tegen steeds meer immigratie zullen moeten beseffen dat uitbreiding van stedelijk gebied derhalve onvermijdelijk is.)

Maatregelen om de koopmarkt te reguleren zijn moeilijker te realiseren, omdat de overheid hier nauwelijks een taak heeft. Immers, kopen is een keuze (een koophuis is een luxeartikel), huren is vaak noodzaak. Huizenprijzen zouden kunnen dalen door speculatie tegen te verbieden van zowel grond als vastgoed, door de prijsopdrijvende hypotheekrenteaftrek te beperken en op den duur af te schaffen, door de BTW te verlagen en door de overdrachtsbelasting af te schaffen. Verder helpt het als mensen meer zekerheid zouden krijgen wat betreft hun baan (stop de doorgeslagen flexibilisering van de arbeidsmarkt) en een hoger besteedbaar inkomen zouden krijgen (bijv. lagere inkomstenbelasting).

"I have for many years advocated, as an essential attribute of state sovereignty, the right of a state to secede from the Union."
- Jefferson Davis, Washington, January 21, 1861
Laast bewerkt: 9 jaren 11 maanden geleden door dirko.
De volgende gebruiker (s) zei dank u: Mischa, katertje, geus, dirko

Gelieve Inloggen om deel te nemen aan het gesprek.

Moderators: dirko