Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Jammer dat er geen applaudisserend zorgpersoneel langs de kant stond om de boel op te vrolijken. Als dank voor de staande ovatie die ze op het toppunt van de coronacrisis van ons hebben gekregen. Toen we ze nog ‘helden’ noemden. En iedereen zei dat ze dubbel en dwars en moddervet betaald moesten worden. Niet klappen maar lappen. Dat was de toon.

De Kamer op de vlucht. Eerst dacht ik dat een zootje drillrappers het parlement onder schot hield. En dat dit een groepje Kamerleden was. Een groepje dat het gelukt was om te ontsnappen. Maar het zat dus anders. Ze waren liederlijk laf op de vlucht voor het zogenaamde quorum. Op de vlucht voor de eventueel persoonlijke toezegging dat het zorgpersoneel binnenkort ook meer moet krijgen. Ik heb het over de helden die afgelopen maanden dag & nacht en met gevaar voor eigen leven hebben lopen bikkelen en zwoegen… Vaak zonder goed mondkapje of ander beschermend materiaal. Domweg omdat het er gewoon niet was. Fantastisch om te zien hoe ons parlement letterlijk op de loop ging. Afgelopen nacht droomde ik van een Kamerlid dat besmet was geraakt met het beruchte virus en zich koortsig ziek meldde op de Spoedeisende Hulp van het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Daar aangekomen zag hij al het medisch personeel wegvluchten achter deuren die onmiddellijk op slot gingen. Achter die deuren hoorde het zieke Kamerlid een klaterend applaus en er werd geschreeuwd dat dat voor hem was. ‘Held’ werd er geroepen. Geroepen? Geschreeuwd! Gekrijst. Net als het woord ‘respect’ dat ook altijd zo hoopgevend klinkt. Maar de deuren bleven dicht en het Kamerlid werd alsmaar zieker en radelozer. Het applaus achter de dichte deuren werd heftiger. Hij bonkte op de deuren, huilde de ogen uit zijn hoofd, schreeuwde dat hij bang was….

Uiteindelijk verscheen de aardige Diederik Gommers in een van de deuropeningen. Diederik, die de bevrijdende woorden sprak dat de patiënt natuurlijk geholpen werd. Dat dat hun eer te na was. Dat ze ooit een eed hadden afgelegd. Dat ze niemand in de steek laten. Ook geen liegend en vluchtend Kamerlid. Of hij dat gehoord had? Het Kamerlid bloosde. En zei dat het een idee was van die vreselijke Rob Jetten, die uiteraard alweer heel netjes en routineus zijn excuus had aangeboden.

Of dit Kamerlid de ijdele zielenpoot Henk Krol was? Nee, die was het niet. Henk deed deze week even nergens aan mee. Hij was te druk met het royeren van zijn kortstondige, ontrouwe oogappel Merel, die vorig weekend de waarheid over het duistere duo Henk & Henk sprak. Zo’n intriest, grappig en vooral kleinburgerlijk verhaal over Henk Krol en die bolle Otten met hun spontane fotomomentje in de Telegraaf dat tot op de seconde door henzelf geregisseerd bleek. En Krol was natuurlijk druk met het invullen van zijn valse declaraties. Zo heerlijk dat dat afgelopen dagen ook nog even naar buiten kwam. Een lullig taxiritje van de kleine krabbelaar. Dit soort voorvallen vertelt precies de waarheid over die altijd montere meneer Krol. Het is moeilijk om door dit katholieke soort je geloof in de politiek te houden. Vooral na die vluchtende roedel lafbekken van afgelopen week.

Want zorgverleners: jullie krijgen er echt niks bij. En als jullie binnenkort massaal stoppen… Ik snap het. Het hele land hangt tongend op elkaar. Alles likt zich door het weekend en de koning dobbert in een speedboot van twee miljoen!

En ondertussen droogt ons land meedogenloos uit. De Achterhoek wordt een soort Nevada. Zal Doetinchem Las Vegas worden? We smachten naar water. Naar vocht. Naar een paar druppels nattigheid. Maar we zijn kansloos. Alleen de strafrechtadvocaten lekken…verder helemaal niemand.