Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
5. Op 12 april 2007, tien dagen nadat Baybasin aangifte deed tegen Demmink, kwam
de SG bij de Koerd ‘op bezoek’ samen met mr. M. Kolkert (de AG bij het Hof Den
Bosch die in 2002 de veroordeling tot levenslang binnenhaalde voor Demmink)
en mr. G. Wouters, de hoofddirecteur van de Dienst Justitiele Inrichtingen op
het ministerie, zeg maar de ‘grote gevangenisbaas’ van ons land (productie 26).
Over dit bezoek werden op 7 mei 2007 kamervragen gesteld (productie 52).
Opmerkelijk in de beantwoording is, dat de minister de aanwezigheid van Kolkert
in de ‘ambtelijke delegatie’ met klem ontkent.
Doel van het bezoek van de ‘ambtelijke delegatie’ was Baybasin te intimideren zijn
aangifte in te trekken. Door deze unieke actie leverde Demmink als het ware zelf
extra bewijs voor zijn eminente betrokkenheid bij de gemanipuleerde rechtsgang.
De intimidatie leidde tot een KG waarin werd gevorderd dat Demmink zich
zal onthouden van iedere rechtstreekse bemoeienis met de rechtspositie van
Baybasin (productie 33a). Hoewel de vordering afgewezen wordt, overweegt de
voorzieningenrechter:
“---indien het voorshands voldoende aannemelijk zou zijn dat die vraag bevestigend
beantwoord zou moeten worden, het werkbezoek van 12 april 2007 naar voorlopig
oordeel zou kunnen worden gezien als een poging tot intimidatie van Baybasin,
daargelaten hoe lang van tevoren dit werkbezoek was gepland en of Kolkert hierbij
aanwezig was.”
Los van deze rechtstreekse intimidatie kan worden gesteld dat Baybasin zich
tijdens zijn detentie vele andere aanslagen op zijn welbevinden heeft moeten
laten welgevallen (weigeren bezoek met name van media, overplaatsingen, een
gang naar de EBI, isoleercellen, werkplicht ondanks blessure) die slechts lijken te
kunnen worden verklaard vanuit de wens van Demmink hem een vexatoir regime
te bieden.

5.1 Intimidaties van getuigen, advocaten, officieren van justitie en rechters
Kenmerkend voor de gehele Demmink-affaire vanaf 1998 is intimidatie van
de ‘tegenstanders’ en manipulatie van de feiten. Dat blijkt reeds in 1998 in de
Rolodex-fase als het onderzoek naar het pedofielen-netwerk waar Demmink bij
betrokken is wordt kalltgestellt van hogerhand nadat er ‘op enig moment contra
acties zijn gekomen’ (Fred Teeven; productie 27). Uit De Telegraaf blijkt dat het
hier gaat om beschuldigingen van pedofilie tegen hoofdofficier Hans Vrakking
onder wiens verantwoordelijkheid het Rolodex-onderzoek viel.
Ook advocaten die het opnamen tegen Demmink zijn geïntimideerd of ‘overgelopen’
naar de wederpartij. De genoemde Demmink-advocaat Knijff bedreigde Adele van
der Plas, de advocate van Baybasin, met juridische stappen wegens ‘inbreuk op
de persoonlijke integriteit’ van Demmink door het ondersteunen van de aangifte
van Baybasin (productie 28). De advocaat die aangever Frank Leenders bijstond
bij zijn aangifte tegen Demmink in 2003 (productie 9) Gerard Hamer viel eind
2008 dood van zijn fiets juist in de fase dat het ‘Turkse misbruik-dossier’ meer
en meer begon op te spelen dankzij de aangifte van Mustafa Y (productie 10
en productie 7 uitzending 11 maart 2009). De twee advocaten van Stibbe die
Panorma en GayKrant bijstonden in een kort geding dat de deken van Weert
–ook hij werd beschuldigd van kindermisbruik in het Anne Frank-plantsoen- in
2003 tegen de bladen aanspanden –Elsbeth Polak en Kurt Stopetie- hielden op
het moment supreme hun mond stijf gesloten, ook toen de voorzieningenrechter
verklaringen van 19 getuigen (6 voorbeelden in productie 38) achteloos ter zijde
schoof (productie 29).
De getuige annex aangever Frank Leenders is op extreme wijze geïntimideerd
hetgeen ertoe leidde dat hij zijn aangifte (productie 9) weer introk, een beslissing
die hij vervolgens weer herriep. Voor de gang van zaken rond de aangifte van Frank
Leenders zie (productie 30). Meer over Frank Leenders in het video-interview van
(productie 7) waarin hij ook details geeft over het misbruik door Demmink.
De getuige annex aangever Mustafa Y. Is na zijn aangifte (productie 10, zie ook
punt 11 van productie 11) zelfs in Turkije bezocht en geïntimideerd (productie 7
uitzending 11 maart 2009) waarbij ook hij –net als eerder Baybasin en Leendersonder
enorme druk is gezet zijn aangifte in te trekken. Deze intimidaties hebben
zelfs nog geleid tot Kamervragen van H. Brinkman (PVV) (productie 31).
Over rechtstreekse intimidatie van rechters is niets bekend, maar uit diverse feiten
en omstandigheden valt het ergste te vrezen. Genoemd werd reeds de weigering
van voorzieningenrechter Rullmann te Den Bosch bewijs tot zich te nemen
(productie 29). Ook de raadsheren van het Hof te Den Haag die zich bogen
over het verzoekschrift ex art. 12 Sv (beschikking in productie 16) weigerden
bewijs tot zich te nemen en getuigen te horen. Alarmerend bij het Hof was het
optreden in het betreffend college van raadsheer U. Van der Pol die voorzitter is
van het bestuur van de Stichting Persprijs Jacques van Veen die wordt gefinancierd
door het Ministerie van Justitie. De prijs wordt steevast uitgereikt aan media die
propaganda bedrijven voor de ‘rechtstaat Nederland’. Tot slot moet raadsheer W.
Van Schendel van de Hoge Raad worden genoemd. Hij schreef mede het arrest
waarmee de veroordeling van Baybasin tot levenslang onherroepelijk werd en
komt als Demmink-vriend voor op de genoemde ‘Zembla-lijst’ van Sinan Can
(productie 24). Van Schendel treedt vaker op in rechtsgangen die mogelijk zijn
gemanipuleerd zoals de zaak van Chipshol tegen Schiphol inzake het bouwverbod
op het Groenenberg-terrein.

5.2 Intimidaties van bronnen en journalisten
Reeds uitgebreid aan de orde is gekomen hoe de NOS werd geïntimideerd in
de fase rond het Anne Frank Plantsoen in 2003 (Runderkamp-papers; productie
3). Ook de intimidaties aan het adres van Zembla-journalist Sinan Can kwamen
reeds ter sprake waarbij volgens Baybasin en zijn advocaat van der Plas zelfs sprake
zou zijn van een doodsbedreiging. GayKrant-hoofdredacteur Henk Krol heeft
een vaststellingsovereenkomst moeten tekenen volgens welke hij zijn leven lang
over de zaak-Demmink moet zwijgen op straffe van een dwangsom van 100.000
Euro per overtreding (beeldfragment Henk Krol bij Paul de Leeuw in productie
7 na 8.31). Bekend is dat de volgende media zijn geïntimideerd via dreiging
met rechtsmiddelen: De Telegraaf, HP/de Tijd, Zembla, GPD en wellicht ook
EenVandaag. In het geval van Zembla staat vast dat Sinan Can vanaf najaar 2007
is gaan werken voor het kamp-Demmink en bronnen in Turkije heeft proberen
om te kopen hun onderzoekingen naar de affaire te staken. Deze turn werd reeds
zichtbaar medio 2007 toen de hoofdredactie van Zembla opeens bezwaar begon
te maken tegen het optreden van Can als vertaler voor advocate Van der Plas van
Baybasin (producties 32 en 23).
Extreem van aard waren de intimidaties aan het adres van radiostation Arrow
Classic Rock dat in de zomer van 2008 een uitgebreide uitzending aan de zaak-
Demmink wijdt. Presentator Adam Curry wordt enkele weken na de uitzending
ontslagen en de zender dreigde zelfs compleet uit de lucht te verdwijnen. De
betreffende uitzending sloeg in als een bom en leidde tot een storm aan reacties.
Een reeds aangekondigd vervolg zou de ether nooit meer halen en zelfs de reeds
uitgezonden opname mocht niet als podcast op de website verschijnen. Hetzelfde
geldt voor radiostation FunX: ook hier weer de aankondiging op de zaak door te
gaan hetgeen er niet van is gekomen.
Op geheel eigen wijze werd de Turkse journalist Burhan Kazmali die zo veel Turks
bewijs tegen Demmink aanleverde –waaronder de getuigenissen van Mustafa Y.-
geïntimideerd: toen hij in Istanbul op het vliegtuig wilde stappen om een verklaring
af te leggen ter ondersteuning van de aangifte van Baybasin tegen Demmink werd
hij vastgenomen waarbij zijn laptop en documenten in beslag werden genomen
(productie 33). Opmerkelijk: minister Hirsch Ballin antwoordt op 16 juli 2007
vragen van de leden Teeven en Van Velzen (productie 51) dat deze arrestatie ‘niet
kon worden bevestigd’. Zie het persbericht van 25 juni 2007 waarin gemeld wordt
dat Kazmali was aangehouden (productie 33).
Het taboe op feitelijke informatie over de zaak-Demmink komt ook naar voren uit
de extreme mate van censuur die wordt toegepast op Wikipedia. In de producties
34 en 35 zijn twee artikelen te lezen: het lemma over Demmink zoals dat er korte
tijd heeft op gestaan en het lemma dat thans de lezen is. Bij voortduring wordt het
lemma ‘opgeschoond’ door de ‘moderatoren’ van de internet-encyclopedie.
Reeds ter sprake kwam de onverwachte dood van advocaat Hamer van aangever
Leenders. Ook een vaste chauffeur van Demmink, Mostert, die zich beklaagde
over de gedragingen van zijn baas op het ministerie, vond een onverwachte
dood waarbij volgens bronnen zijn weduwe is afgekocht door Justitie (blz. 16
van Panorama productie 8). Naast Hamer en Mostert worden er meer mensen
genoemd die vermoord zouden kunnen zijn vanwege hun bemoeienis met het
Demmink-dossier: de kinderarts Joyce Labruyere (zie productie 1) en de jurist W.
Brinkhuis.
De mogelijkheid van moord werd reeds nadrukkelijk aan de orde gesteld door oudminister
H. Nawijn die werd geïnterviewd (1 september 2003) in het kader van
het Panorama-GayKrant Project (productie 36). Nawijn wil niet over de telefoon
praten en ook niet naar zijn huis komen. ‘We spreken wel ergens in de kroeg af ’. Hij
herinnert zich een voorval in Praag enige tijd geleden waarbij een Nederlandse pedo
is vermoord. ‘Je moet uitkijken en zeker niet alleen gaan! Nooit alleen gaan!’ Over
Demmink: deze man gaat over lijken als zijn positie in gevaar komt. Hij doet er
echt alles voor om zijn macht te houden. Hij is geslepen. Let maar goed op: jij zou de
eerste niet zijn die plotseling sterft. Bizar is dat Nawijn ook komt te spreken over
een chauffeur van Hans Heinemann die zou zijn vermoord. Hans Heinemann
(zie de Wabeke-papers van productie 2) is de Nederlanse topdiplomaat met wie
Demmink kinderen misbruikte in de Pinokkio-bar te Praag.
Tijdens ons eigen onderzoek maakten we mee dat de banden van de auto van de
voormalig topambtenaar van justitie die het Integriteitsrapport samenstelde zijn
lek geprikt. De aangifte is te lezen in (productie 37).
Zo sluit de onderzoeker die bij Justitie werkte zijn rapportage af:
Nog een enkele opmerking is van cruciaal belang. De terughoudendheid van alle publieke media in de
casus JD is opvallend. Oud-collega’s met wie ik sprak reageren allen in dezelfde zin als
Hilbrand Nawijn in de publikatie op internet. Het ademt steeds een verzuchting als:
we weten toch dat er iets niet klopt, maar niemand kan het hard maken, dus ik ga mijn
handen er niet aan branden. Angst, echte angst voor repercussies is wat voortdurend
een rol speelt. De verwevenheid van (delen van) de pers met het topcircuit (inclusief het
Koninklijk Huis) in Den Haag en daarbuiten is een feit.


5.3 Zelf zwijgen, wel intimideren
Opvallend is dat Joris Demmink nimmer een interview heeft gegeven aan een
medium. Dit ondanks de alarmerende berichten over de delicten die door hem
zouden zijn gepleegd. Zelfs in de interne publicaties van het Ministerie wordt
nauwelijks iets over hem aangetroffen. Genoemd werd reeds dat Demmink zelfs
niet in de ‘reparatie-artikelen’ in NRC, Volkskrant en Telegraaf sprekend wordt
opgevoerd. Demmink heeft de aantijgingen zelf nimmer ontkend. Daarentegen
heeft hij wel toegegeven seks te hebben met minderjarigen en dat hij ‘niet in alle
gevallen naar de leeftijd vraagt van zijn sekspartners’ (productie 7, NOS Journaal).
De enige ontkenning komt uit 2003 en betreft slechts de locaties Anne Frankplantsoen
en Praag en zijn afkomstig van zijn advocaat Knijff (productie 7, Knijff
bij NOVA). Bij deze gelegenheid heeft Knijff ontkend dat Demmink in het Anne
Frank-plantsoen is geweest en ook in de Pinokkio-bar in Praag. Beide stellingen
zijn onhoudbaar. Tegenover dit aanhoudende zwijgen door Demmink staat een
ongekende agressie bij het intimideren van de media.

5.4 Een cultuur van angst en intimidatie op het ministerie
Navraag bij medewerkers van Justitie leert dat niemand over Demmink wil praten
en dat Justitie-medewerkers zelfs met angst en paniek reageren op vragen over
zijn kindermisbruik. Iedereen weet (globaal) wat er speelt maar het onderwerp
lijkt wel compleet taboe verklaard. Reeds in 2003 ten tijde van de Anne Frankplantsoen
publikaties zouden alle Justitie-medewerkers per email (productie 47)
een spreekverbod opgelegd hebben gekregen.




Crans, 13 augustus 2010

Drs. J. Poot (13 augustus 1924)



red.: Wie is Joris Demmink?

wordt vervolgd



{jpageviews 00 right}