Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
Rapport onderzoeksjournalist Micha Kat
“Joris Demmink: een crimineel op Justitie?” d.d. april 2010
Drs. M. Kat, april 2010

Inleiding:
In de weken dat dit rapport tot stand komt wordt de wereld opgeschrikt door het
schandaal van het kindermisbruik binnen de katholieke kerk. Met name de directe
betrokkenheid van hooggeplaatste functionarissen in de kerkelijke hierarchie bij
het misbruik leidt tot felle discussies en emoties. In essentie kan de reactie vanuit
het Vaticaan op de golf van schandalen worden omschreven als: kill the messenger.
Uit NRC Handelsblad (26 maart): Vaticaan richt pijlen op media
Rome, 26 maart. In een poging de schade te beperken heeft het Vaticaan gisteren
alle communicatiemiddelen in stelling gebracht om de „laag-bij-de-grondse
aanval” van The New York Times te pareren.
Een week later werd hier zelfs nog een schepje bovenop gedaan als de onthullingen
over het kindermisbruik binnen de kerk worden vergeleken met antisemitisme.
Hiermee wordt dus gesuggereerd dat het journalistieke en historische onderzoek
naar feitelijke delicten gepleegd door met naam en toenaam geïdentificeerde
geestelijken op een lijn staat met de grootste haat- en lastercampagne uit de
geschiedenis die geen enkele feitelijke grondslag kende maar wel leidde tot de
Holocaust.
Deze reflex doet sterk denken aan de reactie vanuit het Nederlandse Justitiële
pedofielen-netwerk richting de media die de zedendelicten gepleegd door Joris
Demmink wilden openbaren. NOS Journaal, Een Vandaag, Telegraaf, GPD,
HP/de Tijd, Zembla: al deze media kregen te maken met ongekende agressie van
advocaten.

Maar er zijn meer overeenkomsten.


Zowel de kerkelijke als de justitiële pedo-netwerken bestaan uit mensen die zich
maatschappelijk onkwetsbaar kunnen (of konden) wanen omdat zij de dekking
genoten van organisaties met een grenzeloze macht die bovendien bereid is alle
middelen in te zetten om reputatieschade te voorkomen. Organisaties bovendien
die een ‘heilige missie’ uitvoeren: het dienen van God en het dienen van vrouwe
Justitia. Door de heiligheid van deze missies lijken de ‘leden’ van deze organisaties
zich bovendien ook moreel onkwetsbaar te kunnen voelen: wie God dan wel
de rechtstaat dient, mag die zich niet meer permitteren dan een bakker of een
fietsenmaker?

Vanuit deze posities van maatschappelijke en morele ‘onkwetsbaarheid’
ontwikkelden zich kringen van pedofielen die kinderen hebben misbruikt waarbij
nog een opvallende parallel aan de orde is: beide organisaties beschikken over
systemen die ze in staat stelt hun eigen kinderen ‘aan te leveren’. De katholieke
kerk kent immers haar internaten, scholen en vakantie-kampen, Justitie haar
pleeggezinnen en uithuisplaatsingen. Het privé-adres van Joris Demmink kwam
voor op de lijst van adressen (‘kinderopvangregister’) waar de kinderopvang Den
Haag kinderen heen kon sturen als deze niet langer konden verkeren bij hun
natuurlijke ouders.
Dit rapport beschrijft feiten en omstandigheden rond een Nederlands netwerk
van hooggeplaatste pedofielen met als kern een hechte groep top-mensen binnen
Justitie
.
Joris Demmink speelt in deze rapportage een centrale rol.
Als Secretaris-Generaal van het Ministerie van Justitie is hij een van de machtigste mensen
van Nederland en rust op hem een enorme verantwoordelijkheid op de cruciale
terreinen van wetshandhaving, opsporing en vervolging. In veel opzichten is de
machtspositie van Demmink in Den Haag te vergelijken met die van de Paus in
Rome. Maar net als de Paus heeft Joris Demmink zijn machtspositie misbruikt en
niet ingezet ten bate van het collectief, maar ter bescherming van een criminele
elite-groepering. Maar daar komt nog wat bij: van Demmink staat vast –die
conclusie verbindt de auteur althans aan deze rapportage- dat hij zelf kinderen
misbruikt. Van de Paus is zulks nooit vastgesteld.

Inhoud rapporten en bijlages:


1. Chronologisch feitenoverzicht van de zaak-Demmink
2. De benoeming van Joris Demmink tot SG
3. De macht van Joris Demmink
3.1 Relaties met het Koninklijk Huis
3.2 Demmink en de VVD
3.3 Justitie onder Joris Demmink: een overzicht van belangrijke ontwikkelingen
4. Baybasin en Joris Demmink
4.1 De media-blackout
5. Intimidaties
5.1 Intimidaties van getuigen, advocaten, officieren van justitie en rechters
5.2 Intimidaties van bronnen en journalisten
5.3 Zelf zwijgen, wel intimideren
5.4 Een cultuur van angst en intimidatie op het ministerie
6. Hoe ver kan men gaan?





Crans, 13 augustus 2010

Drs. J. Poot (13 augustus 1924)



red.: Wie is Joris Demmink?

wordt vervolgd




{jpageviews 00 right}