Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

 

Met dat in gedachten is het bespottelijk hoe de overheid en de reguliere media nu omgaan het transport, dat als een sacraal evenement bijna van minuut tot minuut wordt gevolgd op weg naar vliegbasis Gilze Rijen. Zum Kotzen.

En zie, ineens is een oponthoud van een dag, omdat vrachtverkeer niet in het weekend door Duitsland mag rijden, wereldnieuws. Alsof het daaraan ligt dat het allemaal zo lang heeft geduurd. En uiteraard wordt er weer een foto-momentje opgetuigd voor de nabestaanden, die bij de aankomst van het konvooi aanwezig mochten zijn. Wat een circus. Ik zou woedend zijn als ik geliefden had verloren bij die ramp! Ben ik trouwens zelfs zonder dat al!

Juist nu, vijf maanden na de ramp, lekt via een Engelse krant naar buiten dat Eurocontrol haar Oekraïense collega's al had gewaarschuwd voor de risico's van het openhouden van het luchtruim vóór de ramp. Waarom dat pas nu bekend wordt? Vermoedelijk omdat Eurocontrol het niet kan verkroppen om als incompetent uit het onderzoek te komen. Of te worden veroordeeld in het proces dat Duitse nabestaanden hebben aangespannen tegen Oekraïne, dat de verantwoordelijkheid droeg voor de veiligheid van de burgerluchtvaart in haar luchtruim. Terwijl de politiek dat niet naar buiten wil brengen, om het beeld van de gekoesterde Russische verantwoordelijkheid niet te verstoren?

Wat de Nederlandse overheid ondertussen allemaal bekokstoofde om Oekraïne uit de wind te houden begint wereldwijd onderwerp van gesprek te worden onder deskundigen, integere journalisten (ze zijn er nog wel!) nabestaanden en hun juridische adviseurs. Dit onderzoek is allesbehalve transparant, en juist in ieder opzicht politiek, met een opzichtige behoefte om Rusland de schuld in de schoenen te schuiven.

 

Fragment Formaat wijzigen Formaat wijzigenMaar als een onderzoek eenmaal op gang komt, waarbij volledige transparantie wordt beloofd, dan verwacht je van de verantwoordelijke autoriteiten dat ze de feiten voor zich laten spreken. En alles op alles zetten om die boven tafel te krijgen. Het laatste wat je dan verwacht is een houding van: "Met hem praat ik niet!" Al helemaal niet als dat betekent dat het forensische bewijs maandenlang in een weiland ligt weg te rotten.

De opzichtige wijze waarop de Australische premier keer op keer op zijn bek ging, door voor zijn beurt te spreken over zwarte dozen waarmee gerommeld zou zijn, en hoe hij de Russische president tegen de grond zou werken (shirtfronten) als die op de G-20 top naar Australië zou komen, is ronduit pathetisch. En een goede reden om de samenwerking met Australië op dit vlak op een laag pitje te zetten. Maar het tegenovergestelde is het geval! De partners van Nederland bij het onderzoek zijn, naast Australië en buurland België (?), ook hoofdverdachte Oekraïne. Terwijl Maleisië buiten de club wordt gehouden. Vermoedelijk omdat die Abott in zijn hemd hebben gezet, toen ze de zwarte dozen ongeschonden ophaalden in Donetsk, waar de separatisten er op hadden gepast.

Dat de roep om Nederland te ontheffen van haar taak als leidinggevende onderzoeker in de niet partijdige pers, en bij vertegenwoordigers van nabestaanden, steeds luider wordt, dat begrijp ik.

Niet dat in ons land de expertise ontbreekt, maar het groeit ons land kennelijk boven het hoofd. Je moet gewoon een koele kikker zijn om je niet te laten meezuigen door politieke zwaargewichten die eisen dat je toewerkt naar politiek correcte beeldvorming in je eindverslag. En dat je politici die je uit de buurt willen houden van forensisch bewijs, met een beroep op veiligheidsadviseurs, vriendelijk doch beslist de deur wijst, als je op de televisie ziet dat Olaf Koens, Jeroen Akkermans en nabestaanden tussen de brokstukken door huppelen. Fragment 2

In het huidige klimaat kost het helaas geen moeite om Putin van alles de schuld te geven. Putin of anders wel de "klimaatverandering" zijn de vaste zondebokken voor alles wat er misgaat in de wereld. En volstrekt apathisch sjokt iedereen in ons deel van de wereld achter die mantra aan zonder eens om zich heen te kijken. Maar het is niet meer vol te houden. In Nederland mag het nog op instemming rekenen, en van het Amerikaanse corpocratische bestuur komt ook geen verlossing. Maar overal vallen de pionnen om. Burgers, ook in de VS, zijn de "permanent war" zat. En het ene na het ander Europese land ziet in dat ze gepiepeld worden ten bate van een corporatische belang dat hen beschouwt als sluitpost.

Benieuwd welke conclusies uiteindelijk getrokken zullen worden. Waar ik mij zorgen over maak, is de vraag of zij wel degenen zullen zijn die het eindrapport schrijven. Of dat ze er slechts voor mogen tekenen. In konvooi naar de basis waar de militaire opbouw voor de vergelding reeds in volle gang is, toegewuifd door perfect georchestreerde mediasympathie.

 

katertje